Prologus.MAgr̄i. Mathie.

xp̄i verbis accepimus: Cum aſpiciunt̉montes et ſilue videt̉ celum. eminentieeorū licet nō ſit ꝓpinquū. Sic et xp̄usin celo regnās. ſpūali viſione ꝓpinquꝰvideri poterit. qͣntūlibet corꝑali preſentia remotus ſit. cuiuſmodi viſioni localis diſtantia nequit p̄iudicare. ¶ O vere ſtupēda et ſuꝑadmirāda apparitio etgratia. Et certe omni nationi que ſubcelo eſt reuelanda. qua xp̄s tam grauit̉flagicijs xp̄ianorū leſus. vt vix vlle reliquie ſeminis iuſtitie inueniant̉. mīam exhibet ingratis. ⁊ reos allicit ad veniamflagitandam. M Sane ſtupendioreſt hec apparitio illa. qua ſe ꝑ carnē mōſtrauit Illa carnis ſuꝑficiem carnalibꝰoculis ingeſſit. hec deū et hoīem ſpūalibus oculis ingerit Per illam moriturꝰmortalibus loquebatur. ꝑ hanc ſempervicturus. morituris vt īmortales fiantloquitur Per illam ambulans in terrain humanis diuina mōſtrabat. per hancregnās in celo. humana diuinis recōciliat. In illa debitū iuſticie moriendo ꝓnobis ſoluit. in hac indebite nobis peccatoribus mīe munus largiri ꝓmittit¶ Tam ſtupenda inꝙͣ eſt hec admirabilis apparitio. ꝙ vix credi pōt. et a parua humani cordis capacitate comp̄hendi. virtus tanti miraculi. Nam licꝫ ip̄aratio veritatē virtute plenam. in ipſisverbis et oꝑibus que in apparitōe haaudiunt̉ et experimēto ꝓbantur inueniat. infirmitas tamē ip̄a non capit. qratio audientiū verba. et exꝑientiū beneficia capiendum dicit. C Nā etego ip̄e qui hec ſcripſi. licꝫ certiſſime michi de hoc ſpū. per verba et opera plene veritas cōſtiterit. vix tamen ipſe capio. qd̓ tamen om̄i acceptione digniſſimū eſſe iudico. Nedū exiſtimare queā.om̄es hoc auditores credere poſſe. quiverba nō audierūt. et opera neſcierūt.Sicut de xp̄i reſurrectōe dicit̉. ꝙ paulatim per ml̓ta argumēta monſtrata ē.quia totam ſimul nouitatem miraculi.

fragilia mortaliū pectora capere nō potuerunt. Sic et in hoc miraculo. xp̄mfacturū credo longiorū curriculo tēporum. magnitudine miraculi. multis virtutum argumētis notā facere. quā oculi cordis peccatorū aſſueti tenebris. nonpoſſunt ſubito agnoſcere ¶ Hoc tamēmentes oīm. p̄parare ad faciliorem acceptatōem veritatis debet. ꝙ tot verbatotqꝫ miracula. nō aliam fidem p̄dicātniſi quā xp̄s predicauit. Non nouū nobis xp̄m inducunt. ſed eundē qui ꝓ nobis paſſus fuit. Nichil veritati que inxp̄o eſt. ſubtrahūt aūt addunt. ſed mīeque tanto in eis abundātior oſtenditurquāto iam peccatorū miſeria. ſuꝑ id qd̓vnꝙͣ fuerat cognoſcitur maior RGratias ergo patri miſericordiarum ⁊deo totius conſolatōis agamus. qui intot ſeneſcētis mundi miſerijs. tot miſericordijs occurrit miſeris. ne labant̉ inbaratrū deſperatōis. ¶ Qui enim ſobrie fideliterqꝫ verba preſentis libri. quereſpectu multorū pauca ſunt attenderevoluerit. dubitare nō poterit verba nōillius que virtute vacua eſt. ſed eiꝰ quevirtute plena eſt veritatis. dici non potuiſſe niſi a ſpū veritatis. Qui eciā oꝑaeius probare voluerit. inueniet fidedignos teſtes. quibus operū veritatem ſivoluerit cōprobabit. ¶ Inicium autēhuius reuelatōis facte ad p̄dictam dominam. et tranſmiſſum ad me qui huncprologum p̄miſi vt ceteris illud notumfacerem. taliter a xp̄o aſſumebatur¶ Dyabolus tripliciter peccauit. ſcilicet ſuperbia eo ꝙ ip̄m bene creaui. cupiditate qua michi non ſolum par. ſꝫ etſuperior eſſe ambiuit. et voluptate quatm̄ deitatis mee gloria delectabatur. vtlibenter ſi potuiſſet me occidiſſet. vt loco mei regnare potuiſſet Et ob hoc decelo corruens. hijs tribus peccatis mūdum repleuit. et per ea humanū genusviolauit Ir Propter qd̓ egoip̄e hominem aſſumpſi ⁊ in mundum veni. vt

b. iij