Prologus.MAgr̄i. Mathie.

Incipit Prologus inlibro Reuelationū celeſtium Beate memorie dn̄e Birgitte deSyyecia. diuinitus ſibi factarū. qui prologus fuit editus. per venerabilē virūmagiſtrū Mathiam de SyeciaTupormirabiliaaudita ſūtin t̓ra noſtra AcMirabile ſiqͥdemerat. ꝙ 3lator leIgis moyſes. igneam legem in vltionē peccatoꝝde medio ignis zeli dei audiret. Sꝫ ſtupendius eſt. ꝙ hodie humiles et māſueti ſpiritu. vocem iheſu xp̄i dei et homīsaudiunt. vt olym helias in ſibilo auretenuis audiuit. Qui enim duriſſimū ignarū et rudem populū. zelo iuſticie ſuelegi ſue primū ſubdidit per timorē. nūcin lenitate miſcd̓ie. populū vtraqꝫ lege.ſcilicet veteri et noua eruditū. ſubderediſponit per amorē. Preceſſerat enimſpūs grandis terroris dei. ſubuertensmontes ſuꝑborū. et conterēs petras induratorum cordiū et cōmotio penitentie conturbātis mentes ad ſalutem. etignis diuine dilectiōis. in euāgelio xp̄icoruſcātis. ꝑ euidentiſſima magne caritatis eiꝰ ad ſuos indicia. qui ſemetip̄mpro eis tradidit in mortem. ne ip̄i ineternum morerētur. et ſuorū ad ip̄os ſemetipſos pro gloria eius tradentiū. Ut ſicquodamodo loquar. in hoc igne deusnō ſcd̓m ſue diuinitatis excellentiā. ſedſcd̓m noſtre ſeruilitatis humilē conditionem apparuit. in qua mundū redemitB Et ſequitur iam ſibilus lenitatisdiuine miſcd̓ie. Omnes ꝓpter preces ⁊

merita matris miſcd̓ie virginis marieab eſtu peccati ad auram placidiſſimemiſcd̓ie conuocās. Et in hac aura dn̄scui ꝓpͥum eſt miſereri. om̄ipotentiā ſuediuinitatis in ſublimitate maxime miſerationis manifeſtat. Ut inexcuſabilesſint om̄es. apparēte diuino iudcio. quimiſcd̓iam tam leniter et dulciter exhibitam cōtempſerunt. Uel nunqͥd non inexcuſabiliter dignus eſt iuſticia diuiniiudicij feriri. qui tam dulcibus verbiset oꝑibus quā huius reuelatiōis ſeriescontinet. oblatam ſibi cōtepmnit ⁊ reſpuit miſeratōem? ¶ Quapropter p̄parent omnes animos. exꝑandāt omnesvoluntatū ſuarum ſinus. Ut mēſura miſericordie bona. ſcilicet ſuper meritum.conferta ſuꝑ ſperatum. coagitata ſuperdeſideriū. et omnē cogitatōem ſuꝑ effluens. per mediatricem dei et hominū. afilio ſuo fonte. ſcilicet omīs pietatis infundatur. ¶ Nec ſuſpectio vlla falſitatis ſpūs. mentibus iſta legentium obrepat. Nō enim credendum eſt ꝙ ſpūs malignus. vel vere iuſtos decipiat. vl̓ peccatores in melius conuertat. vel caritatem quā nō habet frigidis cordibus infundere queat. vel in aliquo gloriā deicui inuidet ꝓmoueat. ¶ Sicut enīimpoſſibile eſt. ꝙ ſpūs veritatis vel loquatur mendaciū. vel a iuſticia quem q̄auertat. vel ſuꝑbiam et inuidiam cordibus ſibi ſubditis inſpiret. vel om̄ipotentis dei contēptum adducat. ¶ Sic ſpiritui falſitatis oppoſita horum malorūꝓpter inolitam ei malignitatē et nequiciam. om̄ino ſūt interdicta. Aut ſi quisforte hoc vel aliqͥd horum bonorū. ſpiritui maligno poſſibilia eſſe ad faciēdumcontendat. conſequens eſt. vt oppoſitahorum ſpūi benigno ⁊ ſancto poſſibiliaeſſe cōcedat. Et veniat ineuitabilis exror. vt mala deo. et bona dyabolo tribuantur. et iuſtorum princeps et rectorcredatur dyabolus impiorum vero fautor et inſtigator deus eſſe blaſphemetur

b. ij.