Secunda carminis huius qd̓ explanādū aſſūpſimus inciſio hec eſt: qd̓in modū dragmatis nobis videtureſſe cōpoſituꝫ. Varius enī diuerſarūꝑſonarum affectus hic loqͥtur: hicꝑfectorū et adhuc in melius ꝓficientium ſtatus inuenitur. Vita ſiqͥdem que animat̉ integritate virtutis ſuauitas interne dulcedinis. ſancteqꝫ ſpei tanta p̄ſumptio: quid niſi fructus ſpiritus ſunt ⁊ attētionesvirtutiſ? Emeritoꝝ militū donatiuaſunt hec; et diuturni certaminiſ merces accumulata. At deploratio exilij patrie deſideriuꝫ. originalis peccati penalis vūctio. incipiētiū ſeu ꝓficiētiū indic̄ia ſūt. Puta vite huiuſexiliū fucum vanitatis: patriā. ſolidū veritatis. Fucus vanitatis nitorglorie temporalis: ſolidū veritatisimmobilis cognitio eternitatis. Fucus vanitatis ſplēdor arridens creature viſibilis: ſolidū veritatiſ inextinguibile lumen interne dulcedinis.De hac patria qͥdam ſapiēs ait. Overitas exulū patria. exilij finis: video te ſed intrare nō ſinor: indignꝰadmitti peccati ſordēs. Quouſqꝫ odoramus et non guſtamus. ꝓficientes patriā et nō apprehendētes: ſuſpirātes ⁊ delōge ſalutātes? Primꝰitaqꝫ homo ad hoc cōditus fueratut ſi nō peccaſſet ꝑ cōtemplationisp̄ſentiam vultui creatoris ſemꝑ aſſiſteret ⁊ ſolidū veritatis agnoſceret: agnitū amaret. amatum teneret. tenēdo frueretur: ſemꝑqꝫ ei adherēdo qui immortalis eſt etiā vitāip̄e ſine termino poſſideret. Verumenī et ſummū bonum hominis: plena videlicet ⁊ ꝑfecta cognitio creatoris. Sed circūſcriptus āſtutia ẜpentis et deceptꝰ fuco vanitatis ſpecie videlicet creature viſibilis. ab iheruſalē in iericho deſcēdit fōtē veri58tatis deſeruit: affectum pulchritudini rerū inclinauit. et ſtatim ignoprantie cecitate ꝑcuſſus foras venitab intima luce cōtēplationis: factꝰeſt fagus ⁊ ꝓfugus ſuꝑ terraꝫ. Vaipumſiuegus ſcꝫ ꝑ inordinataꝫ cōcupiſcentiam: ꝓfugus ꝑ peccatricē cōſciētiā:ſi rūmtillequia mentē quā diuinum auxiliū deiiatſerit quecunqꝫ temptatō impetieritm exlio vamtaylitate labor ſineſubuertit. Cor ergo hominis quodprius diuino amori affixum ſtabilepiētiōe ita utperſtitit et vnū amando vnum ꝑmāx Tppttotiſit: poſtꝙͣ ꝑ deſideria terrena defluuigens et de fiere ceperit qͣſi tot ſibi in exilio manideſiderās quorſiōes ſtatuit quot ſibi in eo delectaii ſuſpirauerit:tiones inuenit. Sicqꝫ fit. ut mens q̄hūdat pambuſiepulcritudinē: dulcedinem. pacem ſeuſtiti duplicibicuritatem ac ppetuitateꝫ pͥme lucisacta ſāc̄̓ꝝad teamare neſcit nunꝙͣ valeat eſſe ſtafilij eue: vt intuēbilis quia. gaudiū ꝑmanens in hijsadiuiutorio tuoq̄ in fuco vanitatis amplectitur nōveritatis repatriniueniens dum ſe ſemꝑ deſiderio exdubio quia ml atēdit ſequēs quod aſſeqͥ non valꝫ:vniuerſo labore.fluctuans in exilio nūqͣꝫ requieſcit.ſole mſi vAodo valuis oculorū elapſa. curioidinis caſib.ſos intuitus paſcit. et rerum immenſitatem in maſſa et mole cōſiderat:modo rerum ⁊ pulchritudinē in ſitulondiet motu. ſpecie et qualitate inueſtigat: modo rerum vilitatē ꝑ neceſſaria cōmoda apta et grata ꝑtemptat. Nūc qͦꝫ naribus erūpit ⁊ ꝑ olfaccum odoris varij ſuauia oblectamenta requirit. Hijs paſta auriumper organa ꝓcedit: et dulce melosarmonice. organice ariſmetrice diſcipline. capta ꝑ auditum introrſtrahit. Tactū qͦꝫ ſubtilia leuia ⁊ lenia palpando diſcutit: ⁊ in aula memorie palpando cōſiderata repoīt.Nec minus guſtū faucum prelibatvarietatē ſaporū. Hos hedos ſuosmens que ſe ignorat ⁊ deum paſcit
Druckschrift
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten