ratē nr̄aꝫ. Sic nimirū ꝯfuſus abcedēs. nō tā facile deinceps ſil̓e aliqͥdvtilit̓ reſiſtētibꝰ nob̓ malignus hoſtis offerre vel afferre p̄ſumet. Dieo aūt cogitatōnes illas immūdaspenitus ac fetidas: q̄ ad luxuriamad inuidiā ⁊ vanā gl̓aꝫ ꝑtinēt: ceteraqꝫ vicia deteſtāda. Oportet enī ſimūdas ꝯẜuare volumus aīas nr̄as.adhuc lōge a gētibꝰ cogitatōnibꝰhuiuſcemodi multa cū indignatōeoccurre̓. ⁊ exſufflare a nob̓: vt nullis eis detͣ acceſſus. Et primū qͥdemgenus cogitatōnū ocioſarū ſcꝫ adrē nō ꝑtinentiū lutū eſt: ſꝫ lutū ſimplex id eſt nō inherēs. nec fetēs. ni.ſi forte diutiꝰ immoret̉ in nobis: etꝑincuriā ac negligētiā nr̄aꝫ in alterū genꝰ cogitatōnū vertat̉: quodqͦtidie exꝑimur. Dū enī ocioſa tanꝙͣ mima ſpernimus: ad turpia atqꝫinhoneſta dilabimur. Secūdū verocogitatōnū genꝰ nō lutū ſimplex:vt iā diximus viſcoſū ac limoſū ē.Nā terciū qͥdem ſic cauēdū eſt. nontanꝙͣ lutū aut limus: ſed tanqͣꝫ immūdiſſimū ac fetidiſſimū ſcenum.De triplici iudicio. proprio. humano et diuino.Ic nos exiſtimet hō vt mīſtros xp̄i: ⁊ diſpēſatores miſterioꝝ dei. Amiſter xp̄i ſicdebetꝯuerſari. vt ex moribꝰ exterioris hoīs qͥ videt̉ exiſtimet̉ cōpoſitiointerioris animi qͥ non videt̉: ne velab alio vel a ſeipſo poſſit iudicari: ſꝫdicat cū eodē apl̓o. Mihi ꝓ mīmo ēvt avob̓ iudicer aūt ab hūano die:ſꝫ naqꝫ meipſū iudico: q̄ aūt iudicatme dn̄s ē. In qͣbꝰ verbis notāda ſūttria iudicia: hūanū ſui cuiuſqꝫ ꝓpriūet diuinū. Et hūanū qͥdem p̄t iudicare de rebꝰ exterioribꝰ q̄ ſenſibꝰ corporis ꝑcipiunt̉: de interioribꝰ v̓o nōp̄t. Hinc enī ſcriptū ē. Quis enī ſcithoīm q̄ ſūt hoīs niſi ſpūs hoīs qͥ ē ineo? Qua ꝓpter de his q̄ ſunt in hoīep̄t iudicare ſpūs hoīs qͥ in ipſo eſt:longe v̓o p̄ſtātius de his ip̄is iudicat deꝰ: cuiꝰ necdū fatet̉ apl̓us euaſiſſe iudiciū: qͥ tn̄ iā hūanū trāſcēdiſſet ⁊ ꝓpriū. Porro hūanū ꝯtēnebatqͥ dicebat. Mihi aūt ꝓ mīmo eſt vtavobis iudicer. aut ab hūano die.Sꝫ neq̄ꝫ ꝓpriū timebat qͥ dicebat.Sꝫ neqꝫ meip̄m iudico: nihil enī mihi cōſcius ſū. Solū gͦ reſtabat diuinū de qͦ ait. Qui aūt iudicat me dn̄seſt. Hebet tn̄ qͥſqꝫ qͣntū p̄t ſe irrep̄henſibilit̓ exhibe̓: pͥmū qͥdem coradn̄o: ſꝫ inde etiā corā hoībꝰ. Hoc nēpe ē qd̓ alibi loquit̉ idem apl̓us dicēs. Prouidentes bona nō tm̄ coraꝫdeo: ſꝫ etiā corā hoībꝰ. Tribꝰ ſiqͥdemmodis ꝓuidemꝰ bona corā hoībꝰ: ideſt habitu. actōe. ẜmone. Habitu.ne ſit notabilis: actōe ne ſit rep̄henſibilis: ẜmōe ne ſit ꝯtēptibilis. Tribꝰ etiā modis corā deo: cogitatōneaffectōe ⁊ intētōe. Nā ⁊ cogitatō debet eſſe ſct̄a: vn̄ ſcriptū eſt. Cogitatō ſct̄a: vn̄ ſcriptū eſt. Cogitatōſct̄a ſeruabit te. ⁊ affeccio pura: etintētō recta. Sūt aūt tria iſta ideſtcogitatō. affectō. intētō in aīa: ſꝫ inea qͦꝫ ꝓprijs ſingula locis diſtinctavident̉. Nā cogitatō in memoria ē:affectō in volūtate: intētō in ratōeꝯſiſtit. Atqꝫ vt eoꝝ vſū atqꝫ dr̄amclarius videamus ſumamus nobisexēplū de rebꝰ exterioribꝰ. In corporibꝰ ſi qͥlibet deformis color cutēcm̄ inficiat. corpus quidem turpiusredditur: ſꝫ nil ei de ſua ſanitatē adimit̉. Si v̓o carni putredo aliqͣ vel liuidꝰ tumor inſederit: iā nō ſolū decꝰG g iij