Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

et q̄ eiuſinodi eſt. fumū hͦ eſt amaritudinē in mente hr̄e debet: qꝛ tepidus eſt. qͥa remiſſus eſt. qꝛ leuis: qꝛordinē quantū in ſe eſt ſubruit ⁊ ꝑturbat. Sed ⁊ lucē in ore: vt qͣlis eſtin mente talē ſe in ꝯfeſſione ⁊ dicatet plāgat: vt ⁊ linguā acuat ꝯſcientia ⁊ ꝯſcientiam arguat lingua. Neceſſe eſt qͦꝫ vt ardorē ſentiat in corpore ideſt penitentie tribulatōeꝫ: etſi nō multimodā: aliquā tn̄. Putasqͥa ſic cōpūctos corde. ore ꝯfeſſos.corpore fatigatos abiciet: qͥ omneshoīes vult ſaluos fieri. et neminemvult ꝑire? Sūt ⁊ alij qͥ edificāt ſuperfundamentū hͦ aurū argentū et lapides p̄cioſos: qui vehement̓ incipi.unt. vehemētius ꝓficiunt. vehemē.tiſſime ꝑficiūt: nō attēdentes qͥd caro poſſit ſꝫ quid ſpūs velit. De triplici gene̓ cogitatōnū nr̄aꝝAmonet nos btūs bn̄dictꝰfrēs ſollicitos eſſe circa cogitatōes nr̄as. ſapiētis vtiqꝫ ꝯſiliū ſequens. qui om̄i cuſtodiacor cuſtodire ſuadet: qm̄ ab ipſo vita ꝓcedit. Tria igit̉ occurrūt genera cogitatōnū: a quibꝰ multa ſollicitudine caue̓ neceſſe ſit eos qͥ conuertunt̉ ad cor: et dignū deo in ſemetipſis tēplū exhibere feſtināt.Sūt enī nōnulle interdū cogitationes penitus ocioſe ⁊ ad re nō ꝑtinētes: qͣs tam facile abicere qͣꝫ recipere facile poſſit anima: dūmo ſit ſecūhabitans in corde ſuo ⁊ aſſiſtēs dn̄atori vniuerſe terre. Sūt ⁊ alie cogitatōes violente magis ⁊ fortius adherentes: que videlicet ad neceſſitates nature ꝑtinentes. qͣſi ex eodemaſſumpte limo de quo et nos factiſumus: ſi paululuꝫ inſederint auelli-lneq̄unt ſine leſiōe ⁊ difficultate. Sepe enī ſic afficit nos cogitatō carnalis de cibo. de potū ſiue veſtimēto.vt vix eradicari queat de cordibꝰnoſtris: qd̓ nō aliunde eſt: niſi ꝙ etipſa limoſa ⁊ viſcoſa quodammodolimoſam nihilominus ⁊ glutmoſaminuenerit terrā. Nō ſine cauſa enimdictū eſt hoīem plaſmatū nō de terra qualibet: ſꝫ de limo. Vide enī qͣ.jxiilimoſū ſit corpus. quod ipſi qͦꝫ ſpūixriſtā fortit̓ et pene indiſſolubiliter injxliheret: vt vix cum multa afflictōnexxiijj xipoſſit aliqn̄ ſeparari. Quid gͦ agenipntitūlatū eltdū. cū limoſa illa cogitato mentemIv tij. ib iher et ⁊eſt nōſubierit? Plane exclamandū nobismidintiꝰ irintit ceſt cū ſancto iacob atqꝫ dicendum.ii. ixxi ſiRuben pͥmogenitus meus nō cregaiſ cagtttinū ⁊ſcas: aſcēdiſti enī cubile patris tui.iuus tipimū dita sRuben enī et carnalis atqꝫ ſanguinea hmōi ꝯcupiſcētia eſt. Que tūcmufaditum ꝫ.cubile noſtrū aſcēdit cū nō ſolū memoriā tangit cogitatōe: ſꝫ ⁊ ipſumvialēmgiꝰ pn̄ leb.voluntatis ſtratū ingredit̉ et polinti tma vſtiſiæ.luit parua delectatōne. Bene autēprimogenitus noſter d̓r appetitusille carnalis: qui iam ipſo nimirū initio vite noſtre in nobis pullulat:cū cetera vicia ꝓceſſu tēporis ex malicia mūdi huius varijſqꝫ occaſioniMꝰ ꝯtrahant̉. Oꝑtet gͦ reprime̓ quēextingue̓ nō poſſumus appetitū: vtꝙͣ cito cubile noſtrū ingredit̉. creſcere eū nullatenꝰ patiamur: ſꝫ ſubnobis ſit quēadmodū dicit ſcriptura. Subter te erit appetitus tuus: ⁊tu dn̄aberis illius. Iā vero terciū cogitatōnū genus immūdū nimis acfetidū eſt: qd̓ nec admittere qͥdemvlla rōne debemus: ſꝫ a longe preſentire fetorē et tota v̓tute repelletoto aīo ꝓpulſare: ⁊ cōuerſi ſtatimad gemitus. lacrimis atqꝫ ſuſpirijsinuocātes ſpūm qͥ adiuuet infirmi