veritatis nos āmonet tota deuotōeſuſcipiētes diuine dignatōni grāꝫhabeamus: nec aliquādo tante benignitati inueniamur ingrati. ſcientes qm̄ ipſe eſt qui loquit̉ iuſticiaꝫ:ipſe enim cuius ſermo veritas eſt.Quāte enim temeritatis. imo quante inſanie eſt: ſi forte dum alloquit̉nos dn̄s maieſtatis nos inſenſati auertamus aurē ⁊ neſcio ad quas ineptias ꝯuertamur. Quāta eſt hͨ iniuria ⁊ ꝙͣ grauiter vindicanda: cūviliſſimus vermis clamantem ad ſeaudire dedignat̉ creatorē vniuerſitatis? Quanta vero ⁊ qͣꝫ ineffabilisdiuine dignato bonitatis. q̄ quotidie ꝯſpicit nos. infelices auertētesaures. obdurantes corda: et nihilominꝰ clamat ad nos. ⁊ iugiter clamitat in plateis? Ve̓ in plateis: qͥain latitudine caritatis. Ecce enī bonoꝝ meoꝝ non eges dn̄e. ⁊ tamendicis: ꝯuertimini filij hoīm. Et iterūclamitas. Reuertere reuertere fūnamitis: reuertere reuertere vt intueam̉ te. Propterea obſecro vosdilectiſſimi qui remiſcimini dn̄i netaceatis ⁊ ne detis ſilentiū ei: audiētes iugiter quid loquat̉ in vobis dominus deus qͦmā loquit̉ pacē. Felix et beata anima. q̄ venas ſufurrijdiuini ꝑcipit in ſilentio: frequenteriterans illud ſamuelis: loquere dn̄eqꝛ audit ſeruus tuus. Hic g hodiernus ſermo finē accipiat vt etiam tacētibꝰ nobis deū intus audiamus loquentē ⁊ ſuadentē de regno ſuo: tāto vtilius quāto ſubtilius ꝑ internāinſpiratōem. Si qua tamē adhuc deaudienda hac dn̄i voce ipſe fug̓geſſerit alio ẜmone tractabimus: ne p̄ſertim in tam vtili ac ſpūali materiamētes vr̄as lōgitudīe ẜmonis oneremus.DDe multiplici vtilitate verbi dei.Enetis credo quēadmoduꝫſaditheſterno ſermōe de ea quenobis admodū neceſſaria ē.x8diſcretōne ſpūum āmonuerimꝰ ſolxlicitudinē veſtrā: vt cōtra venenaliipttos ſerpentis antiqui ſibulos. ꝯtramortiferos ſirene cantus. aures cordis iugiter obturare ſtudeatis: vtxi.jei ii.nec ſpiritum carnis loquentē molxxiialia. nec ſpūm mundi vana fuggerē.tem. nec ſpūm nequicie audiatis imxtettitmittentem amaritudines ⁊ ſcandauitt requeg rcir cala ſeminantem. Sed huius ſpiritusviniuſtra ſr. pteaſtutias noſſe neceſſe eſt: huius coitinnūt mgnæ vgitatōnes non expedit ignorare.mri hpitta ai?Interdū enim tranſfigurat ſe maixi⁊ fitirūt oratrilignus ille ⁊ nequā ſpūs in angelūnfircutūꝫ. Iide. ialucis: vt v̓tutis ſimulatōe plus nontaatirbabt vna tc.ceat. Sed et tūc qͦꝫ ſi diligent̓ adu̓Iatamnalaaaatimistimus. nōnunqͣꝫ niſi amaritudinisnpenditltata intet diſcordie ſemīaris ſpargit. Suaint ſamnubiccdet enī nonnullis ſingularia ieiuniaquedam vnde ceteri ſcandaliſent̉:nō qͥa ieiuniū diligat: ſꝫ quia ſcādalo delectet̉. Multa que in hunc modum ſolet afferre que tamē a diuina ſapiētia facile diſcernant̉. ſi apoſtolicam illam beati iacobi diffinitōem p̄ oculis habeamus: qui diuinam deſcribens ſapientiā ait. Sapientia q̄ a deo eſt. primū quidem pudica: deinde pacifica. Omnē cogitatōeꝫ in qua hec duo non cōcurrūt:a dei ſapientia alienam eſſe non dubites. Eam vero que pudica videt.nec advicia trahit aperte: ſꝫ virtutis p̄tendit imaginatōem: tunc demū a deo noueris eſſe ſi pacifica ſit.ſi p̄lati tui atqꝫ ſpūaliū fratrū approbat̉ iudicō: qm̄ nō faciet dn̄s deusverbū quod non reuelauerit ſeruiˢſuis. Quanta vero deuotōne quāta