hūi noſtro loquat̉ ne credamus eiqm̄ ſanguinē fitiūt: non quidem corporis: ſꝫ qd̓ grauius eſt aīaruꝫ. Sedqm̄ ſpūalis omniū natura eſt. a ſermonibꝰ eoꝝ ꝯgnoſcemus eos: ⁊ qͥshpūs ſit qui loquat̉. ipſa fuggeſtioteclarabit. Semꝑ enim ſpūs carnismollia: ſpūs mūdi vana: ſpūs malicie ſemꝑ amara loquit̉. Quotiēs gͦimportūe vt aſſolet carnalis cogitauat iꝰ vtiomenteꝫ pulſat. verbi gratia. cūde potu de cibo. de ſomno. ceteriſqꝫ ſinebhītlau.laponilibꝰ ad carnis curā ꝑtinētibꝰ cōgitātes. hūano qͥdā mardeſcimusimmuiadeſiderio. certū ſit nobis ſpūm carlenidi ij.irt uibnis eſſe qͥ loquit̉: et tanꝙͣ aduerſariū repellamus eū dicentes. aderetro ſathanas. quoniam non ſapisinipulat idiea q̄ dei ſūt: ſꝫ magīs ſapientia tuavgrmadtliahIlitirulipulininimica eſt deo. Cū autē nō de illeirtirra ti nplinicebris carnis ſed de ambitōe ſeculide iactātia de arrogātia. ceteriſqꝫ ſiſartipiamilibꝰ cogitatō vana verſat̉ in corxſixipe ijdibꝰ noſtris. ſpūs mūdi eſt qui loq̄xpma dapt tmxiiepleg iabtur: lōge ꝑnicioſior hoſtis ⁊ maiorixitpait̉ nanūſollicitudine repellendus. Interdūvero ſatellitibꝰ iſtis terga vertentiilia dſtutua runth princeps ipſe hn̄s irā magnamnitubisrtiſtanꝙͣ leo rugiēs infurgit aduerſusnos. cū videlicꝫ nō ad voluptatē carnis aut ſeculi vanitatē. ſꝫ ad irā adxiiiimpatiētiā ad inuidiā ad amaritudineꝫ animi ꝓuocamur. importuneingerēdo ſi qͥd minus amicabiliterminuſue diſcretū factū videt̉ aūt dictuꝫ: ſi qͣ deniqꝫ in ſigno aūt in oꝑequolibet. data videt̉ indignatōnisoccaſio: materia ſuſpitōis. Huic gͣcogitatōni. nō aliter qͣꝫ ipſi dyabolo reſiſtēdū eſt: nec aliter ab ea qͣꝫab ipſa ꝑditōe cauendū. Scriptumeſt enim. In patiētia veſtra poſſidebitis aīas veſtras. Fit tamen aliqn̄vt ſpūs noſter a qͦlibet hoꝝ triumcrebro ſuꝑatus et ſeruus addictusilli in ſuā ipſius ꝑniciē heu vices illius agat: vt iā ſine om̄i alteriꝰ ſpūsfuggeſtiōe. ipſa ex ſe aīa. aut voluptuoſas aut vanaꝫ aut amaras pariat cogitatōes. Iā vero nō facilearbitror poſſe diſcerni. qn̄ nr̄ ipſe loquit̉ ſpūs: qn̄ ve loquentē alterū audiat quēlibet e tribꝰ illis. Sed qͥd refert qͥcunqꝫ loquat̉: dū vnū ⁊ idemſit qd̓ loquant̉? Quid refert loquētis noſſe ꝑſonā: dū ꝯſtat ꝑnicioſumeſſe qd̓ loquit̉? Si inimicus eſt reſiſte viriliter inimico: ſi tuus ipſe ſpūseſt argue eū: et miſerabiliter plange ꝙ in tantā miſeriā. et tam miſerabilē deuenerit ſeruitutē. Quotiens vero ſuꝑ caſtigādo corꝑe. hūiliando corde ſeruāda vvnitate ⁊ caritate fratribꝰ exhibenda. ſeu ceteris v̓tutibꝰ acquirēdis. ꝯſeruādis amplificandis ſalubris cogitatio in mente verſat̉. diuinus ſine dubio ſpūs ēqui loquit̉: aut ꝑ ſeipſū ſane aut perangelū ſuū. Et quēadmodū de hūanō atqꝫ maligno ſpū dictū eſt: ſic ⁊de angelico atqꝫ diuīo. Nec facile ēqͥs loquat̉ diſcerne̓. nec ignorarepericuloſuꝫ: p̄ſertim cū certū ſit angeluꝫ bonū nūquā loqͥ ex ſemetip̄oſꝫ deum eſſe qͥ loquit̉ in ipſo. Studioſius enī deinceps ꝯſideremus qͦ nammodo malignoꝝ illoꝝ ſpūum fuggeſtiones audire. imo quāta indignatōe abicere debeamus. auertentes aures noſtras ne audiamꝰ ſanguinē. et ſapiētiam quā reuelat caro et ſanguis: ꝑuulos qͦꝫ babiloniscogitatus ſcꝫ mūdanos ab ipſo initio tenētes et allidentes ad petrā:ipſum etiam malignum cū temptationibꝰ ſuis a cōſpectu cordis noſtriabiciētes ⁊ deducentes ad ihilum.Eas vero cogitatōes que iuſticie ⁊F f iij
Druckschrift
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten