que et penā minant̉ inferni. et gl̓aꝫregni pollicent̉. Vnde g nobis tāvane tā noxie tam obſcene cogitatōes. que nūc immūdicia ⁊ elatōne.rūc ſuꝑbia ⁊ ambitōe. ceteriſqꝫ paſNlbe.ſōibꝰ extorquet nos. vt vix aliquāto in ſerenitate ſanctarū cogitationū reſpiremus? Ve nobis a torporeet tepore cordis noſtri qͥ ꝑmittimꝰiſenos his vanitatibꝰ occupari. ⁊ nonmagis tranſilimus in bona dn̄i: ſiuelraꝫin naturalia ſiue in ſpūalia: ſeu etiātidiuſli.inj eterna. Et quidem natur alla boiltutatana magna: ſpūalia maiora: ſꝫ maxina ſūt eterna ¶ In primis reꝑamurin ſecundis excitamur: extendimuret beatificamur in tercijs. Si nō potes oculū meditatōnis in illā ſublivinaputiumnitatē eternaliuꝫ bonoꝝ infigere.Itmnpmū ſuraqꝛ ſtantia ſūt ⁊ omnē ſenſū ex ſupett aruita.rāt. in bonis gratie q̄ ſūt in exerciiniiuitio virtutū viſū reflecte: vt videascritemiſitaꝙͣ pure cōſciētie. ꝙͣ libere frōtis ſity habetis praverſari ⁊ ꝯuerſari in caſtitate et caxtrx xxiſritate in patiētia ⁊ hūilitatē ceteriſia quitīeꝫ interqꝫ virtutibꝰ: q̄ amabilē deo. placaſeſt ⁊oladienterbilē et imitabilē hominibꝰ reddūt.int fitulis dhabientiaQuod ſi ⁊ hec minis ſublimia ſūt etpluntatē humletrāſgrediētia infirmitatem tua. dixxi x ixmitte oculos tuos in bonā nature:q̄tibi ta familiaria eſſe debēt. quātū tu familiaris es tibi. Nec ſic dicimus bona nature qͣi gratie nō ſint:Fideo ꝙ ipſi nature quodammō ingenita ⁊ ꝯplantata fuerūt. ante qͣfieret peccatū illud quod nō ſolū ꝑſonā infecit. ſꝫ etiam naturā. Extūcxſno ita nobis ad manū ꝓueniſſe mō2ſtrat̉ ꝓpter vulnus inflictū: cum tn̄2nos illa in nobis ⁊ circa nos eſſe tā22ratōnibꝰ qͣꝫ affectōibꝰ plerūqꝫ ſenxtiamus. Et quia nos ex aīa ⁊ corpoxeitre ſubſiſtimus. iuxta vocē apoſtoli.ab aīali parte. id ē bonis corporis incipiamus: vt nō ſit pͥus qd̓ ſpiritale eſt. ſꝫ qͦd aīale. Sunt aūt om̄ia bona corporis ⁊ q̄ ei ſolūmodo debeamus ſanitas. Nihil autē ei vltra dādū eſt vel querendū ſꝫ hͦ termino ligandū ⁊ frenādū eſt: cū fructꝰ eiusnullus ſit ⁊ mors ſit finis illius. Sedhic fouea eſt: qͦ nolo vos lateat. Infidiat̉ enī voluptas ſanitati: ⁊ tamſubtili malignitate ꝑſequit̉: vt vixeā quis vel poſſit cauere vel noueritQuod ſi voluptati ſeruit nō ſanitati. hͦ iā de natura non eſt. ſꝫ ſub natura: q̄ morti manus dat. cū magiſtrā ꝯſtituit voluptatē. IInde eſt ꝙmulti ad tā rebelles impetus deſcēderūt vel vt dicā verius ceciderūt vtvoluptatē p̄ferāt ſanitati: ⁊ illiſipſis ſepiſſime volūtent̉. q̄ ſciunt̉ difficiles ⁊ acutiſſimas ſubſeqͥ paſſiōesSicut autem corporis natura eſt ſanitas. ita cordis natura ē puritas:quia turbato oculo nō videbit̉ deꝰ:et cor humanū ad hoc factū eſt vtſuū videat creatorē. Si vero ſanitaticorporis ſollicita eſt prouidenda cūſtodia: puritati cordis tanto ſollicitior eſt impendenda: quāto ꝑs iſtadignior illa eſſe ꝯuincit̉. Hic tamēſimpliciter accipimus puritatē: vtvidelicet om̄ia que agimus pure ethumiliter ꝯfiteamur domino in oratōne. homini in confeſſione. ⁊ dicamus. Dixi confitebor aduerſum meiniuſticiā meā domino: et tu remiſiſti impietatē peccati mei. Et qꝛ ſociale animal ſumus ex hijs que innob̓is ſunt ad ea que circa nos ſunttranſeamus: vt ſi fieri poteſt quodex nobis eſt paceꝫ habeamus cumomnibꝰ hominibꝰ. Hec enim eſt lexnaturalis ſocietatis: vt omnia quecunqꝫ nobis fieri nolumus alijs nōfaciamus: et q̄ nobis fieri volumusE e ij