ſatiatus euonias illud. Sic comede.vt ſemꝑ eſurias. Nā ipſa dicit. Quime edūt abhuc eſurient. Noli multū reputare qd̓ habes: noli ſatiarine euomas: ⁊ hͦ ipſū qd̓ videris hr̄eauferat̉ a te. quippe qͥ ante tēpusquere̓ deſtitiſti. Neqꝫ enī dum p̄t inueniri dū ꝓpe eſt. ab inqͥſitōe vel inuocatōe ceſſandū eſt. Aliter qͦꝫ ſic̄qui mel cōmedit multū. vt ait idemſalomo nō eſt ei bonū: ita qͥ ſcrutator eſt maieſtatis opprimet̉ a gl̓aQuid tu pilate ſeorſum interrogasdn̄m: vt tibi ſuſurret in aure qͥd ſitveritasM Multū eſt a te: nō dabiturſanctū cani. nec margarita porco.Quere potius fidei guſtū: ſatietatēintelligētie interi ne reqͥras. Merito fr̄es reuerberata acie reſiliuit etreſpōſū nō ſuſtines. egreſſꝰ ē ad iudeos: q̄ ābulare ceꝑat in magnisin mirabilibꝰſuꝑ ſe qͥd eſſet veritasꝑcūctatꝰ. Quo circa q̄ramus ſapiētiā in corde. et ſapientia q̄ ex fide ē.quēadmodū apl̓us ait. Nō plus ſaꝑe ꝙͣ oꝑtet ſaꝑe: ſꝫ ſaꝑe ad ſobrietate. Sobria quidē ſapiētia eſt in penitudine peccatoꝝ p̄teritoꝝ: in cōtemptu preſentiū comodoꝝ: in deſiderio futuroꝝ pͥmioꝝ. ¶ Inueniſtiplane ſapientiā ſi prioris vite peccata defleas: ſi huius ſeculi deſiderabilia paruipendas: ſi eternaꝫ beatitudinē toto deſiderio ꝯcupiſcās. Inueniſti ſapiētiā. ſi tibi hoꝝ ſingula ſapiūt ꝓut ſunt: vt hͨ quidem amaraet omnino fugiēda. iſta qͦꝫ velut caducā ⁊ trāſitoria ꝯtemenda: illa vero vt ꝑfecta bonā totis appetendadeſiderijs: intimo quodā animi ſapore diiudices ⁊ diſcernas. Atqꝫ hͨͦ qͥdem ſobria eſt ſapientia ⁊ vomitumneſcit: vbi ⁊ timoris frigus ex recordatōne peccatoꝝ ⁊ caritatis feruorxex appetitu diuinarū ꝓmiſſionū tepiditatē amouet earū que nunc ſūtpeſſimarū occupationū: vt nec euomas ſapiētiā. nec euomaris ab ea.Sicut enim beatus homo qͥ inuenitſapientiā: ſic etiā beatus vir vel beatior etiā qͥ morabit̉ in ſapiētia: forte enim hͦ ad affluētiā ſpectat. Saxxne in his tribꝰ ore affluis ſapientiaxſvel prudentia. ſi ſit in ore ꝯfeſſio ꝓ.xjiiprie iniquitatis: ſi gratiaꝝ actio ⁊5ſvox laudis: ſi etiā ſermo edificatio.iijnis. Nimirum corde credit̉ ad iuſtiricia: ore aūt ꝯfeſſio fit ad ſalutē: atIunra . xqꝫ in principio quidem ſermonis iuxti .ſtus accuſator eſt ſui. Nā in medioantpcimagnificare dn̄m: in tercō qͦꝫ ſi eaplitamir ntarcx ſe.tenus affluit ſapiētia edificare ꝓxiniſimiditatinemū debet. An vero ⁊ in oꝑe affluendū eſt ſapiētia? Eſt maxime. Queramus gͦ ⁊ in opere triplicē affluētiā:ininſit ꝭnā ⁊ olim dictū eſt a ſapiēte quodāimntumsꝙ ſapiētia triplicit̓ ſcriberet̉ ¶ Itaqꝫ ſi vos melius non habetis. putoego ꝙ ad opus pertinet copioſe ſatis affluere ſapiētia. quicūqꝫ intervos ꝯtinenter patient̓ ⁊ obedienterꝯuerſat̉: tm̄ vt fidelis obedientia apriā mortificet voluntatē. humilisꝯtinētia carnalē pariter ⁊ ſecularēamputet voluptatē: hilaris patientia vtrāqꝫ ſimul. ⁊ corporalem ſcꝫ ⁊mūdialē virilit̓ ſuſtineat aduerſitatem.¶ De triplici genere bonoꝝ ⁊ vigiſatia ſuꝑ cogitatōnibꝰ.T ꝓpenſius ſtudiū ⁊ cura vigilātior nr̄is eſſet cogitationibꝰ adhībēda frēs mei. noſtris inquā. qͥbꝰ tā ſanctaꝝ meditationūꝫaſſidue̓ materia mīſtrat̉: nocte enſet die nobis ꝓphetice ⁊ euangeliceſꝫ ⁊ apoſtolice voces canunt̉ ⁊ legunt
Druckschrift
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten