Et ꝯſidera quantū ſupexcedit pauli philoſophia philoſophiā ſapiētiū mundi huius: que nimirū ſtulticia eſt apud deū. Cū enim nōnullosviderēt philoſophi alienis delectari laudibꝰ ⁊ gloriā ab inuicē quere̓:qui inter eos fuere p̄cipui. prudenter aduerterūt vanaꝫ eſſe huiuſcemodi gloriā et penitus ꝯtēnendaꝫ.Sed ꝯſiderātes deinde ac ſtudioſiusinquirētes q̄ nā appetēda eſſet gloria ſapiēti: hic iā plane euanuerūtin cogitatōibꝰ ſuis. ꝓpriā cuiqꝫ ſufficere gl̓om arbitrātes. qͣi vero aīaque a ſemetip̄a eſſe nop̄t: a ſe poſſit eſſe beata. Sicut gͦ cupidi laudiſaliene tota ſollicitudine operā dabāt ea oꝑari q̄ mirarent̉ hoīes ⁊ laudarēt: ſic iſti ſola ea iudicabant ſectāda eſſe q̄ interior arbiter animꝰapprobaret. Et hec qͥdeꝫ ſūma philoſophia ſapientiū huius mūdi eſt:ipſa qͦꝫ minus hn̄s. licet ꝓpinquiorveritati. Vnde et vtrāqꝫ gl̓am ſublimi veritatis ꝯtēplatōe trāſcēdensapl̓us. qͥ gl̓at̉ inqͥt. nō in altero nōin ſe ſꝫ in dn̄o gl̓et̉. Et ea que veritati videbat̉ eſſe vicinior maiori ꝓinde redarguēs ſollicitudine et codemnās certo iudicio veritatis: nonenim inquit qui ſeip̄m cōmēdat illeꝓbatus eſt: ſꝫ quē deus comendat.Vt quid enim aūt de alterius hoīsaut de meo ipſiꝰ iudicio ſollicitꝰ ſū.cuiꝰ nec vituꝑio reꝓbꝰ. nec laude ꝓbatus inueniar? Fres ſi me ante veſtrū oporteret tribunal aſtare. merito ſuper veſtris laudibꝰ gloriarer.Quod ſi vel meo ipſius eſſem iudicādus ex anime iure meo ipſius teſtimonio ꝯtentus ꝓprijs laudibꝰ delectarer. Nūc autē nec veſtro. necmeo. ſꝫ dei iudicio pn̄tādꝰ quā te niſipiētie imo ⁊ inſanie ē aut in vr̄o meaut in meo ipſiꝰ teſtionio gl̓ari: p̄tim cū ipſe ſit in cuius oculis om̄ianūda ſunt et aperta ⁊ cui nequaqͣopus ſit vt qͥs ei teſtioniū ꝑhibeat1ſde homines? Merito ꝓinde apl̓s ipſe vane ⁊ fallacis glorie reprobat̉:mihi inquit ꝓ minimo eſt. vt a vob̓iudicer aūt ab humano die ſꝫ neqꝫ2ſmeipſū iudico. Nihil enim mihiꝯſcixiiius ſū. ſed nō in hoc juſtificatus ſum.xixiQui autē iudicat me dominus eſt.jriIn quibꝰ verbis iſtud qͦꝫ diligēterꝯſiderandū eſt. ꝙ alienū quidem iuiiiiarediciū ꝓ minimo habens. ſuū qͦꝫ neq̄xixtxxiqͣꝫ ſequeret̉: quauis nō illud a deorrptipipͣtt:piliquita xa.j.ꝓ minimo iudicaret habendū. Nemo enim ſcit hominū que ſunt in hoviteulia ſit:mine niſi ſpūs hominis qͥ in ipſo ē:vt ꝯparatōe interioris teſtimonij.exteriꝰ omnino ꝓ nihilo ſit habentimadū. Quid enim mihi cū eorum laudibꝰ: quibꝰ ignotus ſū. Quod ſi velvuilex.ip̄e qui in homine eſt ſpūs: omnia q̄tiſuittu.hominis ſūt noſſe poſſet. ꝓfecto ſufficeret teſtimoniū eius. Nunc autēciaprauū eſt cor hominis et inꝑſcrutabile etiam ſibijpſi. adeo vt preſentiaquoqꝫ magna ex parte ignoret: futura vero ſua. omnino noſſe nō poſſit. quia tamē aliquatenus nouit p̄ſentia. ſi nō reprehendat nos ꝯſciētia noſtra. nō quidem gl̓aꝫ. ſꝫ fiduciā habemꝰ ad deū. ſic̄ beatus iohānes ait. Cū aūt veritatis ipſius quānihil latet. ſentētiā de nobis teneremeruerimus: in ea plane ſecuriꝰ poterimꝰ gloriari. Interi vero noliteante tēpus iudicare. donec veniatdn̄s. qui et illuminabit abſconditatenebrarū. Illa enī ꝑfecta om̄moerit et ſecura gloriatio. cū erit vnicuiqꝫ laus a deo. Nūc qͦꝫ licꝫ nō plenarie licet nō ſine timore ⁊ ſollicitudine multa. aliquatenus tamen in