mendacio: ſicut ſolent quandoqꝫnonnulli. Cauete dilectiſſimi hocꝓrſus dyabolicum eſt: et de ꝑtecius ſe eſſe ꝓbāt qui id faciūt ī ſuāp̄oꝝ ꝑniciē: ſalutaria ſcpͥta ꝑuerteremoliētes. Sed nō modo plus imnoror: ſufficit credo breuit̓ tetigiſſe Nam de ip̄o quē elegimus pſalno aliqua preſtāte dn̄o diſſererre⁊ explanare temptemus. Qui habitat in adiutorio altiſſimi: in ꝓtectōne dei celi commorabitur. Quistimi ibitator adiutorij: ꝑ nō inhītātes illud melius p̄t agnoſci. Tria ſiquidē eoꝝ reꝑies genera. Vnū nōherātiū: aliud deſperantiū: terciumrruſtra ſperātiū. Neqꝫ enī habitatinj adiutorio dei qui nō poſuit deumadiutorē ſuū: ſꝫ ꝯfidit ī virtute ſuaet in multitudine diuitiaꝝ ſuarum.Surdus nāqꝫ ad ꝓpph̓e vocē dicentis. querite dn̄m dū inueniri p̄t. inuocate eū dū ꝓpe ē: et ſola tꝑalia q̄rens. emulat̉ in malignātibꝰ pacepctōꝝ vidēs: et elōgat̉ ab adiutorio altiſſimi: qd̓ ſibi ad hͦ necc̄ariuꝫeſſe nō reputat. Sed qͥd de hijs queforis ſunt iudicare? Timeo fr̄es neforte etiā ſit in nobis qͥ nō habiterin adiutorio altiſſimi: ſꝫ ꝯfidat in v̓tute ſua: et in multitudinē diuītiaū ſuaꝝ. Forte enī feruorē habꝫ aliquis potēs invigilijs. in ieiunijs. inſabore ⁊ ceteris hmōi: aut etiā multorū vt ſibi videt̉ diuitias meritoꝝſongo tꝑe acqͥſiuit: ⁊ in hijs ꝯfidesremiſſior ē in timore dei: facile iā adbcioſitates et curioſitates ꝑnitioſaquādā ſecuritate declinat: murmufat. detͣhit. diiudicat. Qui ꝓfectoſhabitaret in adiutorio dei attenteret vtiqꝫ ſibi: et timerēt offendere que ſibi ꝯgnoſceret adhuc tamſecaſſariū eſſe. Tāto ſiqͥdem amplius timere deum et magis ſollicituseſſe debuerat: quāto maiora eiꝰ munera iā p̄cepit. Neqꝫ enī que habemus ab eo ẜuare aut tenere poſſumus ſine eo. Nūc vero ſine dolore loquim̉ a̓ videmꝰ ſūt aliqͥ qui in conuerſionis initio ſatis timorati et ſolliciti ſūt donec initiū aliqd̓ ꝯuerſio.nis acceꝑint: et cū multo magis defiderae̓ debuerāt iuxta illud qͥ edūtme adhuc efuriēt: incipiūt ſic agere ac ſi dicāt. Vt qͥd ei ẜuiemꝰ vltͣ.qn̄ iam habemus qd̓ daturus ē⁊ Oſi ſcires ꝙͣ parū eſt qd̓ habes: et hͦip̄m quā cito ꝑdes ſi nō ẜuauerit ille qͥ dedit. Hec enī duo ſūt q̄ valdeſollicitos et ſubiectos deo nos reddere poſſūt: vt ſi non ſimꝰ de hijs qͥꝓpterea nō habitāt ī adiutorio altiſſimi. qꝛ nō reputāt illud ſidi neceſſariū eſſe: et hij ſūt qui nō ſperātin dn̄o. Sūt aūt et alij qui et deſperant: hij ſcꝫ qui ꝯſiderāteſ imbecillitatē ꝓpriā deficiūt et obruuntur apuſillanimitate ſpūs habitantes incarne ſua ⁊c̄ca infirmitatē ꝓpriā ſꝑintēti: vt om̄ia que patiūtur curſuꝫenumerae̓ ꝑati ſint. Vbi enī intēderis: ingeniū valet. In adiutorio autem dei nō habitāt neqꝫ nouerūt illud: ꝙ nec aſſurge̓ valeāt vt aliqn̄cogitent illud. Sūt aūt alij qui ſperāt qͥdē ī dn̄o ſꝫ fruſtra: qꝛ ſic de miſericordia eiꝰ ſibiip̄is blādiūtur: vta peccatis ſuis nō emēdent̉ vana ēom̄ino ſpes iſta: ⁊ hec ꝯfūdit: eo ꝙcaritas deſit. Contra hos ꝓpheta:maledictus inqͥt qui peccat in ſpe.Et alius. Bn̄placitū eſt dn̄o ſuꝑ timētes eū: et in eis qui ſperāt ſuꝑ miſericordia eiꝰ. Dicturꝰ qͥ ſperāt: ſignāt̉ p̄miſit ſuꝑ timētes eū. Fruſtraſiqͥdē ſpe̓at qͥ ꝯtēptu ſuo gr̄aꝫ a ſerepellit: et ſpem ſuā ꝓrſus euacuat