omne ꝓcliuis. poſtremo totius ꝯfuſionis ⁊ ignominie impleta? Nimirūſi ip̄e qͦꝫ iuſticie noſtre. om̄es ad lumenveritatis inſpecte. velut pānuſmenſtruate inueniuntur: iniuſticiedeinceps quales reputabuntur? Silumē quod in nob̓ eſt tenebre ſunt.ip̄e tenebre quāte erunt? Facile eſtcuiqꝫ noſtrū ſi ſua plenius vniuerſa⁊ ſine diſſimulatione veſtiget ⁊ iudicet ſine accepcōne ꝑſone atteſtari ꝑom̄ia apoſtolice veritatis ⁊ liber ꝓclamare: qͥ ſe putat aliquid eſſe cūnichil ſit. ip̄e ſe ſeducit. Quid ē homo qꝛ magnificas eū. ait fidelis ⁊deuota ꝯfeſſio: a̓ qͥd apponis ergaeuꝫ cor tuum? Quid? Sine dubio vanitati ſimilis factus ē homo: ad nihilū redactus eſt homo: nichil eſthomo. Quō tamen penitus nichil ēquē magnificat deꝰ? Quō nichil erga quē appoſitū eſt cor diuinū ⁊Reſpiremus fratres: et ſi nichil ſumusin cordibꝰ nr̄is: forte ī corde dei poteſt aliud latere de nobis. O patermiſericordiaruꝫ: o pater miſerorū:qui apponis erga euꝫ cor tuū. Scioſcio: vbi eſt theſaurrꝰ tuꝰ. ibi ⁊ cortuū. Quō ergo nihil ſumꝰ: ſi theſaurus tuuſ ſumꝰ: Oēs gētes quaſi nōſint ſic ſūt an̄ te: et tanꝙͣ nihilū ⁊ inane reputabūtur. Sic qͥdem an̄ teſꝫ nō ſic intͣ te. Sic in iudicio veritatis tue: ſꝫ nō ſic in affectu pietatistue. Nimirū vocas ea que nō ſūt: tāꝙͣ ea q̄ ſūt. Et nō ſūt ergo. qꝛ q̄ nonſūt vocas: et ſūt: qꝛ vocas. Licet enīnō ſint quātū ad ſe apud te ſūt: vtiqꝫ iuxta apl̓m nō ex oꝑibꝰ ſꝫ ex vocāte. Sic nimirū ſic cōſolaris in tuapietate. quē in v̓itate tua hūiliaſti:vt magnifice dilatet̉ in tuis: qͥ merito anguſtiat̉ in viſceribꝰ ſuis. Siqͥdem vniuerſe vie tue miſcd̓ia ⁊ veriˢtas: requirētibꝰ teſtamētū tuū ⁊ tejſtimonia tua. Teſtamētū vtiqꝫ pietatis: et teſtimonia veritatis. Legeſtitſhomo in corde tuo. lege intra teipſū de teip̄o teſtimōia veritatis: etiāhac cōmuni luce iudicabis te indixtlgnū. Lege in corde dei teſtamētuꝫ.qd̓ firmatū ē in ſāguine mediatottiris et inuenies ꝙͣ lōge aliud ſpe poſxſfidere ꝙͣ retinere videris. Quid ē inquit hō: qꝛ magͥficas eū? Magnusvtiqꝫ ſꝫ in illo: ſiqͥdē magnificatꝰ ab.jiiillo. Aut quō nō magnꝰ apud illū:xſcui tā magͣ cura ē de eo? Ip̄i enī cura ē de nob̓: ait apl̓s petrꝰ. Et proxiixiſpheta. Ego aūt mēdicꝰ ſū et pauꝑ:Inlippituenttxxxiixtidn̄s ſollicitus eſt mei. Plane artifi.cioſa cōnexio vtriuſqꝫ ꝯſideratōis.ymuitiat.qꝛ velut vno momēto deſcēdens paxxixttt. j.riter ⁊ aſcēdens. et pauꝑem et mendicū: et deum ꝓ ſe ſollicitū vidit. Anrintelumeaa.gelicū eſt iſtud aſcēdere et deſcēdere ſimul. Videbitis ait angelus aſcēdentes ⁊ deſcēdētes ſuꝑ filiū homīsNeqꝫ enim talis aliqua viciſſitudoin eorum aſcenſionibꝰ ⁊ deſcenſionibus eſt: ſimul et mittūtur in miniſteriū ꝓppter eos qͥ hereditatē capiūtſalutis. ⁊ aſſiſtūt vultui maieſtatis:deo miſcd̓iter ꝓuidente: vt ⁊ nob̓ ſitꝯſolatio ⁊ eis t̓bulatio nulla. Alioquin qn̄ equanimit̓ paterētur abillo vultū gl̓e in quē ſꝑ ꝓſpicere defiderāt: ꝓpt̓ nos vel ad modicū. ſeꝑari? Deniqꝫ ip̄aꝫ audi in euāgelioveritatē. Angeli eorū ait haud dubiū quin ꝑuuloruꝫ in celis ſēꝑ videtfaciē pr̄iſ: ſic videlicet ꝑuuloꝝ cuſtodie deputati. ut nō priuati vllo mōdo btītudine ſua. Hinx eſt ꝙ iohānes ſanctus ciuitatē ihrl̓m deſcēdentem vidit: ſtantē nō potuit intueri.Et aduerte ꝙ deſcendentē dixerinon cadētem. Cecidit erī qūqꝫ rca