Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

Tiam hodie fratres ſolemnitatē agimꝰ p̄clarā. Atꝫid quideꝫ facile dixerim. ſꝫ ſigitit querere cuiꝰ ſācti. illud forteſaꝫ nōita. Quotiēs enī apoſtoli ſeumartiris vel ꝯfeſſoris alicuiꝰ mēoriacelebrat̉: haud difficile ē dice̓ cuiꝰ.it puta btī petri. ſtephani gl̓oſi.aūt ſcꝫ pr̄is nr̄i bn̄dicti: vel alicuiꝰcetorū magnorū pͥncipū magne curie celi. Nūc vero nulliꝰ eorū ſolēnitas agit̉. agit̉ tn̄ nōnulla ſolēnit aſNec mō nōnulla: ſꝫ nō parua. Et ſiiam vultis audire: feſtiuitas eſt domus dn̄i tēpli dei. ciuitatis regis etni: ſponſe xp̄i. Nemo ſane ambigitſcām eſſe ſponſā ſācti ſcōrū: ⁊ omnicelebritatiſ honore digniſſimā. Anvero domū dei ſcāꝫ eſſe qͥs dubitet:de qualegit̉. domū tuā decet ſcītudo?Sic et ſcm̄ eſt tēplū eius mirabile in eqͥtate: ſꝫ et ciuitatē ſcām iohānes ſeſe vidiſſe teſtat̉. Vidi inquitſcām ciuitatem ihrl̓m nouā deſcēdēteꝫ de celo: a deo ꝑata. tanꝙͣ ſpōſāornatā viro ſuo. In quibꝰ ſane v̓b̓apire cepi iam. qd̓ adhuc fateordiſſimulare volebā. Dico aūt ꝙ eadem ſponſa que ciuitas ſꝫ et templūqͦꝫ ⁊ domus inhilominꝰ ſit. Neqꝫ idmirū: p̄ẜtim cū ſimilit̓ vnꝰ ſit. qͥ ſe eīet ſponſū dignat̉ ⁊ regeꝫ et deū etpatrēfamilias exhibere. Necdumtn̄ vobis arbitror ſatiſfactū. doneceuidentiꝰ q̄ domus huiꝰ pr̄iſfamilias. qd̓ hoc templū dei. q̄ ciuitaſ regis iſtiꝰ: q̄ nam deniqꝫ huius gl̓oſipponſi ſpōſa dici eſſe meruerit audiatis. At ego ſuꝑ hoc quidē nō parū vereor loqui quid ſentiā. ne quēvr̄m qd̓ abſit. aut minꝰ hūiliter audire ꝯtingat: ne quis forſitan ab hͦauditorio. aut elatus p̄ magnitudine gl̓e. aut increduluſ exeat pre puſillanimitate ſpūs ſui. Opto enī ſēꝑvos ⁊ fideles et hūiles inueniri: qd̓vtrūqꝫ ſūmoꝑe ſit neceſſariū ad ſalutē. Solis namqꝫ humilibꝰ ip̄e datgratiā: cui etiā ſine fide placere impoſſibile eſt. Opto igit̉ ⁊ om̄imodiscupio ut ⁊ ꝑuulos et magnos: imovt plꝰmiremī. ⁊ nihil ⁊ aliqͥd ⁊ grāde aliqͥd ⁊ voſ exhibe̓ curetiſ. Neqꝫenī ſine magno aīo bōa illa taꝫ magna caꝑe. aut vim face̓ poteritiſ regno celorū. nō plus ꝙͣ idē celoꝝ regnū intͣre: niſi ꝯu̓ſi fueritis ⁊ efficiamini ſic̄ ꝑuuli. Nō ſū hō ꝓfundi ſenſus: nō poſſū vobis qd̓ non guſtauerim eructuare. Dicā tn̄ quid int̓dūin me ſentiā actitari: vt ſi qͥs forteſibi vtile iudicauerit imitet̉. Qꝛ enīoliꝫ ꝑſuaſū ē mihi. vt miſerear aīemee placiturꝰ exinde deo meo. freq̄nt̓ de ea cogito: vtinā aūt magisſēꝑ liceret. Erat qn̄ id actitari minime libebat: nēpe ꝙ minꝰ ſi tn̄ minꝰ ⁊ nō magis minime diligerē eaꝫQuō enim amat quis cuiꝰ mortemamat? Quod ſi vt verū eſt et indubitabile mors aīe iniqͥtas eſt: abſolutā ꝑinde liquet eſſe ſētētiā. ꝙ iniqͥtatē qͥ diligit odit aīam ſuā. Oderam ergo eā et odiſſem adhuc. niſihoc mihi qd̓cūqꝫ amoris eius initiūis qui prior eā dilexerat cōtuliſſet.Ip̄iꝰ ꝓinde bn̄ficiū nōnūquā de eacogitās. videor mihi ī ea fateor velut duo quedā ꝯtraria inuenire. Siip̄am ꝓut in ſe eſt et ex ſe eſt iuxtarei veritatē intueor: nihil de ea verius ſētire poſſum: ꝙͣ ad nihilū eē redactā. Quid modo neceſſe ē ſingulas eiꝰ miſerias numerae̓. ꝙͣ ſit onerata peccatis. obfuſa tenebris. irretita illecebris. pruriēs ꝯcupiſcētijſ.obnoxia paſſionibꝰ impleta illuſionibꝰ: prona ſēꝑ ad maluꝫ. in viciumY iiij