noſtre clamoribꝰ ad curam carnisin deſiderijs ꝑagēdā reuocem̉. āxietates xp̄icruciſqꝫ ſuppliciū ponamꝰp̄ ocul̓: et cōfeſtim ip̄a nos docebitexꝑientia qͥd ſēſerit apl̓us cū dixit.Verbū crucis his qui ſalui fiūt virtus dei eſt: ⁊ mihi abſit gl̓ari niſi incruce dn̄i noſtri iheſu xp̄i. Quare?Quia ſicut fluit cera a facie ignis:ſic ꝑeūt oēs īmūditie a facie crucisDei ſiquidē infirmitas noſtra eſt fo̓titudo: et in ſtulticia eiꝰ facti ſumˢſapiētes. Q enī mūdꝰ nō cognouitī ſapiētia deū: placuit d̓o ꝑ ſtulticiāp̄dicatōnis ſaluos facere credētes.Vorbum caro factū eſt: et habitauit in nobis. Caro factus ē carnalibus: ſicut ſpūs angelicis ſpiritibus.Agnoſcat eū caro in carne: homoin homine. Agnoſcat inquā et imitetur ut eum videre mereat̉ in maieſtate: qꝛ phumilitatē ꝑtinget adſublimitatē. Si enī ꝯpatim̉ ⁊ cōregnabimꝰ: ſi cōmorim̉ et cōuiuenus.Agnoſcamus eū inquā ſecūdū carnem: donec calcatis motibꝰ carnis ⁊om̄ibꝰ extinctis vel deuictis carnalibus deſiderijs poſſumꝰ dicere cumapl̓o. Et ſi cognouimus eum ſecundum carnē ſꝫ iam nō nouimus. Licꝫenī glorioſū ſit videre vel in memoria habere etiā ſecūdum carnē ſpecioſum forma pre filijs hominū: magis tamen ꝓponitur nobis caro eiꝰad medelā ꝙͣ ad gl̓am: ad neceſſitatem ꝙͣ ad beatitudinē. Altera ſiqͥdeꝫ collata eſt beatitudo anime. cuinihil creati ſufficere poteſt: etiaꝫ ſicum terrā celū poſſideret. Nec ſaciari poteſt eiꝰ cupiditas. donec eū habeat cuius ymago eſt: qui ſolus poteſt imple̓ angelos cupiditatis ſue.Sicut aūt mediator nr̄i duas naturas humanitatē vicꝫ et diuinitatēconiuxit in vna perſona: ita ſingulaeius oꝑa ad hāc ſiue illā neceſſe eſtꝑtinere naturā. Adhāc ſiquidē miſeria: ſꝫ ad illā ꝑtinet potētia. Quicqͥd gͦ miſere paſſus ē: ex hoīe ꝯtraxit. Quicqͥd potēter oꝑatꝰ ē: a pr̄ehabuit. Hūnitate igit̉ et diuinitate altrinſecꝰ poſitis duo habēs media paſſionem et reſurrectionē: illaeſt miſericordie et miſerie: iſta ē potentie. Vis annunciari inter pennascolūbe id eſt inter ꝑfectos ſancteeccleſie. quoꝝ videlicꝫ exēpli infirmi roborātur. depreſſi ſubleuatur.dormiaſ neceſſe eſt inter medioſcleros id eſt inter paſſionē et reſurreporctōnem: hinc ſtipatuſ fructibꝰ: hincctpefultis floribus. Fructus ad paſſionem: flores ed reſurrectōeꝫ ꝑtinēt.Que ſeminauerit homo: hec et metet. Qui ſeminat in carne: de carnemetet corruptōnem. Seminauit vetus homo in carne: meſſuit poſtmodū corruptōem. Quā? Paſſionē xp̄iNiſi enī vetus homo trāſgrede̓tur:nouus non pateret̉. O ꝓfundū et īſcrutabile redemptōnis noſtre confiliū. Vere: diligētibꝰ deū om̄ia cooꝑātur in bonū. Domine iheſu xp̄eſi in obediētia ade cooꝑata eſt nob̓in bonū. et tantum tamꝙͣ mirificuꝫbonū: ut tu fiereſ corruptibilis: tuaobediētia in qd̓ bonū nobis cooꝑatur? Profecto ut homo fiat nncorruptibilis. Si ſeminātes in carne tuaꝫmeſſumus corruptōem: ſeminātesin ſpū noſtrā mētemus incorrnptionem. Omniū ergo tꝑoꝝ que ſubcouerſatōne veteris hominis trālegimus fructꝰ noſter eſt paſſio xp̄i: cuidebemus ꝯfigurari: mortificatōemeius circūferenteſ in carne nr̄a mortali. Vnde ſicut ab initio cōuerſatonis ita et ab initio p̄dicationis ſue