orē moleſtiā occuparis. Sꝫ nec patiet̓ dn̄s ſine ꝯſolatōe te eē: qm̄ pr̄ miſericordiaꝝ ē ⁊ deꝰ totiꝰ ꝯſolatiōis:et cōplebit̉ omnino qd̓ veritas pollicet̉. Beati qui lugēt: qͦniam ip̄i cōſolabunt̉. Cōcordat aūt huic ſentētie etiā illud qd̓ in ſalomone legiſti.Melius eſt ire ad domū luctꝰ: ꝙͣ adtomū cōuiuij. Propte̓a beata eſſeseua. ſi poſt culpaꝫ ꝯſolatōem q̄rereslacrimarū: et ꝯuerſa ad penitētiamveniam citius obtineres. Nunc aūtmiſerrimā q̄ſiſti ꝯſolatōem de ſimilcaſu viri tui: et veneno peſſimo neqͥſſimo videlicet vicō totā infeciſti poſteritatē tuā: vſqꝫ hodie ad ꝑditōealterius. ſuā reputet cōſolationem.dittidulioMiſera ꝓrſus eue ꝯſolatio et eoruꝫ⁊ leuiius abidēsqui miſerā hanc imitāt̉: ſꝫ beati quitiut de manitilugēt: qͦniā ip̄i ꝯſolabūtur. VVerumn̄ cetera acceꝑat. ꝑfectaqͥd aliud eſt hec ꝯſolatio ꝙͣ ꝓcedēserēt̉. ſed prempde ſpe venie gr̄a deuotōis et ſuauiſſitis ꝯfilvtauit. Prema delectatō boni et guſtus fapienꝑdidit terrā delitiaitie licet exiguus: quibꝰ interim benioc in ip̄o corꝑe ſuo ꝯtratagnus dn̄s afflictā refrigerat aīaꝫ⁊iā fortaſſs ad haSed iuſtus ille nihil aliud ē ꝙͣ irritamanfuetudimmentū deſiderij et incētiuū amoris:ireris ſuꝑ aſpitarſicut ſcriptum eſt. Qui edunt me aduibuſdāmetui ⁊ belehuc efurient: et qͥ bibūt me adhuc ſiita feritate. Aiijtient. Beati qui eſuriūt et fitiūt iuſtipeati qͥliciam: qͦniā ip̄i ſaturabūt̉. Qui eſurituiū indomituiefuriat amplius: et qͥ deſiderat. abūimnitē curtadātius adhuc deſideret: qͦniā qͣntūcūqꝫ deſiderare potuerit tātū eſt accepturus. Imo vero nō ſecundū imꝑfectōem modūue deſiderij. qͦniā q̄donec ꝑfecte habeat. ꝑfecte deſiderare nō poteſt: ſꝫ nec et ꝑfecte habere donec ꝑfecte deſideret: ſꝫ mēfurāaccepturus eſt bonā et cōfertaꝫ etcoagitatā ⁊ ſuꝑeffluētem. Beati qͥeſuriūt et ſitiūt iuſticiā: qͦniā ip̄i ſaturabūt̉. Infirmiori palato cordis etaime lāguenti adhuc dura et inſipida res videtur eſſe iuſticia: ſꝫ qͥ guſtauerūt ecce ip̄i ſciūt. quoniā beatiſūt qui efuriūt illā: qͦniā ip̄i ſatarabūtur. O vere felix et gl̓ioſa ſatietas.o ſanctum ꝯuiuiū. o deſiderabiles epule: vbi nimirū āxietas nll̓a nulluꝫpoterit eſſe faſtidium: qͦniā ſatietasſūma et fūmū inerit deſideriū. Beatiqui eſuriūt et ſitiūt iuſticiā: qm̄ ip̄iſaturabūtur. Iā vero hoc v̓bū adu̓ſus adā ꝓcedere credo. qui portōeꝫquidē aliquā videtur tenuiſſe iuſticie in eo ꝙ mulieri cōpaſſus eſt: ſedſi eſuriſſet iuſticiaꝫ. curaſſet ſine dubio redde̓ qd̓ debebat: nō ſolū vxori: ſꝫ ml̓tomagis creatori. Debebatenī vxori cōꝑaſſiōem vtiqꝫ et diſciplinā tāꝙͣ inferiori. Caput enī mulieris vir. Debebat autem deo obedientiā atqꝫ ſubiectōeꝫ. Sed qͥd putamus fr̄es? Quāplurimi vſqꝫ hodie factū illud grauiter diiudicant. et tn̄inſipienter imitātur. Indignant̉ aduerſus adā ꝙ obedierit voci vxorisſue plus ꝙͣ dei: et ip̄i qͦtidie euā. ſuaꝫcarnē videlicet audiunt plus ꝙͣ deū.Fratres ſi modo p̄ſentē videremusadā in eo articulo poſitū. aſcendētibus cogitatōibus in cor eius coartari inter p̄cem vxoris ⁊ p̄ceptū creatoris. nonne clamaremus adu̓ſusillū dicētes. caue tibi miſer. vide nefeceris: ſeducta eſt mulier nō acquieſcas eiꝰ Vt qͥd ergo. quotiēs apprehendit nos temptatio ſimiliſ: non ꝑſuademus ſimiliter nob̓ip̄is? Beatienī qͥ eſuriūt et fitiūt iuſticiā: qm̄ ip̄iſaturabūtur. Sed qͥd poteſt eſſe omnis iuſticia noſtra corā deo? Nonneiuxta ꝓphetā velut pannus mēſtruate reputabit̉ et ſi diſtricte iudicētur iniuſta inuenietur omnis iuſticianoſtra et minus habēs? Quid ergode peccatis erit: qn̄ ne ip̄a qͥdem ꝓ ſe