IIn ſolemnitate omniū ſanctorum.Sermo primus.Eſtiuitas ſanctorū omniūhodie celebrat̉: et dignuꝫeſt ut cuꝫ omni deuotionerelebretur. Etem ſi magna videturet eſt beati petri ſolēnitas ſeu beatiſtephan aut cuiuſlibet ceterorum:quata iſta ē que nō vnius tātum eſtſꝫ vniuerſoꝝ Verum nō ignoratisfratres ſecularibꝰ id moris eſſe. uttum vno pulodiebꝰ feſtis feſtiua ſibi cōuiuia parēt: ⁊ quāto fuerit ſolēnitas clarior:tanto ſplēdidius epulētur. Quid ergo. Nonne et his qui cōuertunt̉ adrediūt̉ duabuscor cordis delicie ſūt querēde. et ſpiſectātu ſaritalibꝰ ſpiritalia cōparāda? Propalia ſuiliterea iā ꝑatū eſt cōuiuiū noſtrū fravtilius/uerat gr̄em cibitres: iā cocta ſūt omnia: ⁊ epulādi⁊ ubi obuiat ꝓpriavliatēpus aduenit. Dignū ē enī ut pusre ⁊ a ſeip̄is abitere eā litaīa ſatiet̉. ꝙ hͨ porco ſine dubitacōeulto tēpore in abſciſioneet ſine ꝯꝑacōe ſit potior: p̄ſertim cūtatis noſtre exercitati aliqſcōruꝫ ſolēnitates manifeſtū ſit adꝯmamus: ut diſcat iā nōſaīmas magis ꝙͣ ad corpora ꝑtineęmagis ſine omni ſcādalore: ⁊ q̄ aīmarum ſūt anime plus acdictōne deo ſubiecta ſit aīaceptent. quippe naturali quadā eisnec iam abicere neceſſe ſitcognacōe cōiuncte. Quibus proptepe qͥ ſimnplici adhnoſtrum nērea qͦꝫ ſancti iſti cōpatiūtur āplius.o factus eſt etpe ſimpletpropterea magis deſiderāt aīmarūrex ē oculusbona. et plus earū refectionibꝰ deleqabinactant̉: quoniaꝫ et ipſi ſimiles nobisfuere paſſibiles. ⁊ ipſi ꝑegrinatōishuius et exilij miſerabilis deplorauere moleſtias: et ip̄i graue huiuscorporis onus et tumultus ſeculi etteptacōnes experti ſūt inimici. Nihil itaqꝫ dubiū quin gratior eis ſit⁊ ml̓to acceptabilior illa feſtiuitas.quā intēditur epulis aīaꝝ: ꝙͣ ſit eaq̄ celebrat̉ a ſecularibꝰ curā carnisꝑficiētibus in deſiderijs. Verūtamēvnde nobis aīmarum panis in terra deſerta: in loco horroris et vaſteſolitudinis. Vnde nobis ſub ſole ſpiritalis cibꝰ: vbi nichil eſt niſi laboret dolor ⁊ afflictō ſpiritus? Sed ſcioquis dixerit pette et accipietis. Etillud. Si vos cuꝫ ſitis mali noſtis bona data dare filijs veſtris. quātomagis pater vr̄ ē celo dabit ſpiritūbonū petētibꝰ ſe? Nec ignoro ꝙͣ obnixe tota hac nocte et die petieritiſmēdicātes dari vobis pane de celoviuū: nō euꝫ qͥ corpus corroborat:ſꝫ qui cōfirmat cor hominis. Nā cōuiuas quidē nō auſus ſū dicere: ſꝫ mēdici ſumus in p̄benda dei viuentes.Mēdici inqua iacētes ante ianuamregis p̄diuitis vlceribꝰ pleni ⁊ cupientes ſaturari imo et ſuſtentari demicis que cadūt de mēſa dn̄orū noſtroꝝ quorū celebramus hodie ſolēnitatē: qm̄ delicijs affluūt: ⁊ mēſuram accipiūt bonā et confertā ⁊ ſuꝑeffluēteꝫ. Cōfidimus aūt qm̄ erit qͥdet nobis: chaos enī magnum et diſtātia eſt multa nimis inter liberalitate et benignitatē dei: ⁊ auari diuitis crudelitatē. Propterea dedit hodie pater nr̄. pater enī miſericordiarū patrē eſſe neceſſe ē etiā miſerorū:dedit inqͣꝫ nobis panē de celo ⁊ cibaria in abūdātia: quoꝝ ego quidemcōcus: aīma mea coquina eſt. Vndead ꝓparāda fercula veſtra. tota hacnocte cōcaluit cor meū intra me ⁊ inme ditacōne mea exarſit ignis: illeſine dubio quem dn̄s iheſus miſit interrā et voluit vehemēter accendi.Nā ſpiritualem cibū et cōquinam etignem habere neceſſe eſt ſpiritualēSuꝑeſt iam ut diſtribua q̄ paraui:vos aūt cōſiderate potius dantē dominū: qͣꝫ miniſtrū diſtribuētē. Egoenim quantū in me eſt. nichil aliudſum. ꝙͣ cōſeruus veſter: qui vobiſcūpariter et michi et vobis ſicut ipſeR iij