cognouerint. ſi viderint nos nō lapides eſſe viuos qui poſſunt inuicē coherere ſꝫ magis puluerē quē ꝓiciatventus a facie terre: quē vnius verbi flatus in turbinē excitet. ⁊ ſuſpicōis cuiuſlibet leuiſſima aura diſpergatꝰ Et hec quideꝫ dixiſſe ſufficiat.ꝓ eo qd̓ ait dn̄s. ſi quis ſcē daliſauerit vnuꝫ de puſillis iſtis: cre do enimꝙ maiori ſollicitudine deinceps abHac tam nequiſſima peſte cauebitisIam vero quē nō moueat quod ſeqͥtur in euāgelio: ſi oculus tuus ſcandaliſauerit te erue eū ⁊ cetera. Nunquid enī corꝑalē. hunc oculū monemur eruere: aut vnā ex manibꝰ iſtis.ſimiliter et vnū abſcidere pedē? Abſit a nobis huiuſmodi carnalis om̄inō et nimis ridiculoſa cogitatō. Sꝫpoſtꝙͣ ab exterioribꝰ ſcādalis deterruit nos ſermo diuinus. aſpere ſatisſicut audiſtis: cōſiliū dat quid de eonobis agendū ſit ſcandalo qd̓ interius patimur. ꝯtrariā inueniētes legē in mēbris noſtriſ. Ip̄e enī nouitfigmnētū noſtrū ꝙ eiuſmōi ſcādalūnon tā facile a nobis valeat euitariPorro triplicit̓ fie̓i ſcādalū iſtud qͦtidiano nob̓ noſſe lcꝫ exꝑimēto. Int̓dū enī eſt in nobis ſpiritalis intētōnis oculus ſimplex ⁊ qui gratie magis ꝙͣ noſter dicēdus ſit: ſꝫ ſcandaliſat nos oculus noſter. et qͥ vere a nōbis e. dū volūtas noſtra aliā minuscaſtā importune ingerit intentōeꝫ.Sed habemus iā ſuꝑ hoc ſalubre cōfiliū ſaluatoris. Erue eū inquit. et ꝓice abs te. Hoc aūt fiet. ſi nō cōſentias: ſi abicias: ſi reſiſtas. Simili modode manū ac pede eſt intelligēdum.Cū enī bonis oꝑibuſ intētos ad aliaoꝑa trahere volūtas ꝓpria conaturmanꝰ noſtra ē que ſcādaliſat nos:ſꝫ abſcidi debet ⁊ ꝓici a nobis. ut nōx3.ei cōſētiamus. Sic etiā ꝓficere in ſācta conu̓ſatōe. ⁊ aſcēdere ꝑ gradusſcale q̄ iacob apparuit. ac iuxta qd̓ri iait pſalmiſta: de virtute in virtuteꝫire deſiderantes. ſepiꝰ ſcādalū patimur a pede quodā puſillanimitatisAet negligētie nr̄e qui nimirū deſcenxeiidere magis ac remiſſius ire conatͣ:abſcidi eū neceſſe ē: ut pes gratie q̄.paijixti ſſtat in directo currere poſſit ſine offenſiōe ſine ſcādalo. ſine impedimenIlia UNrim rōleto. Quod aūt dicit bonuꝫ nobis eſſeplullalib id roro ēIlilntelua ſibitōad vitā intrare cum vno oculo autmanu aūt pede: ꝙͣ duos habētes ireiiuto fuerit ſolertasin gehennā ignis: eos notat qͥ volūmulpliditius epuſeturtatē ſuam ſeu bona ſeu mala ſit eēſtonne ⁊t his qui torreſequūtur et ingrediūt̉ duabus vijs:n cordis delitie ſit querenūc bona nūc mala ſectātes. ſecūdūtalimn iprtala tēperabꝫꝙ variātur deſideria ſua. Quibuſ merrramāa ꝑatū iſt cauiunu nrorito vtilius fuerat gr̄e in oībꝰ inheregiātatta ſit omnna. ⁊rere; ⁊ ubi obuiat ꝓpria volūtas abpid ebinnt. Digriūt aii.ſcidere ⁊ a ſeip̄is abicere eā. Eſt aūtiitt qhanrūined.cū multo tēpore in abſciſione ꝓprieimnapaae ſt ptiuraſd.volūtatis noſtre exercitati aliqͣtenꝰidintianterileam domamus: ut diſcat iā nō ſuꝑipad eupra.bire ſꝫ magis ſine omni ſcādalo velcōtradictōne deo ſubiecta ſit aīa noſtra: nec iam abicere neceſſe ſit oculum noſtrū. nēpe qͥ ſimplici adherēsoculo factus eſt et ip̄e ſimplex: autcerte iam nō alter ē oculus ſꝫ vnuscū eo apl̓o teſte: qm̄ qͥ adheret dn̄ovnus ſpūs eſt cū eo. Quod auteꝫ dedculo dictū eſt: de manu qͦꝫ et pedeeodem modo eſt intelligēdū. Cuiuſenim volūtas ex affectōe et cum deAſiderio gratie coheret: ut nec concūpiſcat mala agere nec bona mīoranec minꝰ bn̄ ꝙͣ gr̄a fug̓gerit: h̓ plaane ꝑfectꝰ ē vir. Sed pax iſto potiusfelicitatis. Abſciſio vero ſcādaloꝝet temptationum. victoria fortitudinis: illa inꝙͣ gͣlorie: hec virtutis