nō ſcinderet̉. Et dicūt nō ꝑianemꝰcū homībus iſtis ineternū: quia caro ſūt. Que enī cōuētio luci ad tenebras Nos de regno vnitatis ⁊ pacis ſumus: et homines iſtos in eādeꝫvnitatē ⁊ pacē ſperabamꝰ ēe venturos. Nūc aūt qͣ ratōe nobis cohereāt qͥ diſſidēt a ſeip̄iſ? Vidētiſꝙͣ ꝯgrūat huic ſolēnitati euāgelica lectioque ſic deterret nos a ſcādalo ꝑuulorū: qn̄quidem tam vehemēter angelis diſplicēt ſcādala? Qui ſcādaliſauerit vnū de puſillis iſtis. durū eſtquod ſequit̉. Sed iaꝫ p̄terit hora admiſſas nobis eūdum eſt. Peto ne ſitvobis moleſta dilacō: q̄ poterit nonedit et abijinutilis fore: ſi capitulū p̄ſens ſermone altero diligētius ꝓſequamur.Sermo ſecūdus vnde ſupraVdiſtis fratres euāgelicāotentolectōeꝫ adu̓ſus eos qͥ puſilſꝫ iude apllos ſcādaliſāt ſatis terribiliter intonātē. Nemini blāditur veriviritū non htas. neminē palpat: nulluꝫ ſeducitog. animale.idere ē animā hominis quaꝑte denūciās: quoniā ve homini illiꝑ quē ſcādalū venit. Bonū erat eiu vmiuſa corporis mēbr avepara erſi natus nō fuiſſet homo ille. Natuscoherētia ſibiſane denuo. natus ad vitā: natus deura ceterorū: ætſpiritu: qui nimirū carne poſtmodūjuficet drtiocōſūmatur. Expedit ei qui ſcandalahū quob ibfuſcitat in hac domo. in hac ſanctadeo placida et angelis eiꝰ admodūgͣta ac familiari cōgregacōe vt ſuſpēdat̉ ī collo eiꝰ mola aſmaria: ⁊ ꝓfuaui iugo et leui onere ſaluatorisgraui mole terrene cupidiatis humeris eius impoſita. demergatur inꝓtundū maris huius magni ⁊ ſpacion manibꝰ: quod ē ſine dubio ſeculū nequā. Amus enī dānabile eratei in ſeculo magis perire. ꝙͣm monaſterio. Perire ſiquidē neceſſe ē hominē qui caritatem nō habet: etiam ſitradiderit corpus ſuū ita ut ardeat.Et hec dixeri fratres: nō quaſi minꝰbene de uobis ſētiam. aut regnarevideatur in vobis nequiſſimū iſtudviciū: ſꝫ ut in ea caritate ⁊ vnanimitate et pace. in qua ſtatis in domīoſolliciti ſitis perſeuerare ⁊ abūdaremagis. Que ē enī ſpes nr̄a ⁊ gaudium noſtrū: et cōrona glorie? Nōnevnitas et vnanimitas veſtra: in quagaudeo vos inueniri fraternitatisamatores ⁊ ante omnia mutuam invobiſmetipſis caritatē habētes. qd̓eſt vinculuꝫ ꝑfectōis Propter qd̓obſecro vos. ſic ſtate in dn̄o cariſſimi. In hoc enī cognoſcūt om̄es eti.am āgeli ſācti ꝙ xp̄i eſtis diſcipuli:ſi dilectōnem habueritis adinuiceꝫDeniqꝫ ſi tenetis memoriā. quā vobis p̄cedenti ẜmone tradidimus triplicem angelice erga nos caritatiset ſollicitudinis cauſam: poteſt hincqͦꝫ fraterne dilectōnis vtilitas magnifice cōmēdari. Facile ſiqͥdē cōſiderare ē homini. qͥ nō diligit ꝓximuꝫ:nullā ex his quas tūc diximus ſuꝑpetere cauſā. Nunqͥd enī xp̄i gr̄a diligemur ab angelis: ſi de mutue dilectōnis inopia cognouerit nequaꝙͣ eius nos eſſe diſcipulos? Nūquiddiligimur ab eis ꝓpter noſip̄os. id ēſpiritalis nature ſimilitudine ſi inuenimur nō diligere humane naturenoſtre cōſortes: imo vero ſi ex eis q̄inter nos ſūt cōtētionibꝰ. carnalesnos magis ꝙͣ ſpiritales eſſe cōſtiteritꝰ Deniqꝫ nūqͥd diligēt nos ꝓpterſeip̄os. et futuraꝫ de nobis ciuitatisſue reſtauratōeꝫ: ſi quod abſit vnuꝫquo ſolo vniri et coedificari eis poſſumus defuerit glutinuꝫ caritatis?Quō ſperabūt reedificādos de nob̓perpetuos ciuitatis illius muros ſiR ij
Druckschrift
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten