quitateꝫ ita et nūc exhibete iuſticiein ſanctificationē. Dum ergo parādis talibꝰ epulis occupatur marthamultū ſatagēs ꝓ ꝑte ſua. vult etiammariā id eſt intellectū. et omnia inV qteriora ſua actōi inſiſtere: oꝑiqꝫ ſuouliſtratꝑficiēdo oꝑam dare Itaqꝫ cōqueritur de ſorore ꝙ ab ea nō adiuuet̉: nōperdit: nſtamē ad ip̄am ſed potius ad dominūplua puro cōnquerelā dirigēs. Dn̄e non eſt tibi cuſulamed ntalore: ꝙ ſoror mea reliquit me ſolā mint bitura.pfecto inniſtrare? Dic ergo illi vt me adiupa bonalatuuet. Vbi ſane aduertēda eſt delatioat: ſtut ſcripuumq̄dam et honoris obſeqͥum erga dotiam ijminū: ꝙ ſcꝫ ip̄o pn̄te nō ſit auſa maram ⁊ deuprebebittibitha euocae̓ mariā: quinimo et apudg intelletma.ip̄m q̄relam depoſuerit. ip̄mqꝫ dn̄mans coyrda eorum. Cuuavocauerit in cuiꝰ poteſtate ſit imꝑaonem operamri ſorori quicqͥd neceſſe fuerit. Nongit fomaergo miremur ſi quēpiam laborantēī vero ſpenet bn̄ operātem aduerſū fratreꝫ valonis. dumicantē murmurare videamus: qꝛ hocpellatarin euāgelio legimus martham fed tantum in dei verbociſſe aduerſus mariam. Quod auteꝫſtudio intendit: ac ſolimaria quādoqꝫ murmurauerit adu̓ratiā diuine cognitioſus martham. eo ꝙ eiꝰ actionibꝰ imnedullitꝰ hauritplicari vellet. nuſꝙͣ omnino reperit̉lut in ſēſibꝰNeqꝫ em̄ vtrūqꝫ ſimul agere competempſātitēter ſufficeret et curis ſcꝫ exterioribus deſeruire. et interius ſapientiein caltdeſiderijs vacare. De ipſa quippe ſapietia ſcriptum eſt: et qͥ minoraturactu ꝑcipiet illaꝫ. Propterea mariaſedet immotaqꝫ manet: nec vult int̓ruꝑe ſilētij qͥete. ne iocundā amittatcōtemplatōis dulcedinē: p̄ſertim cūintus ipſum audiat dominum dicentem. Vacate et vidēte quoniaꝫ egoſum deus. Hic ſane conſiderandū eſttria eſſe que impediunt cōtemplationem. Equidem anime noſtre oculuſintelligentia eſt. Sicut enī oculo corpis ſux corporea et cetera queqꝫ corpalia videntur. ita deus qui eſt lumēincircūſcriptū et eius inuiſibilia vtcūqꝫ intellectu ꝑcipiūtur. Differūtautem exterior et interior oculus. ꝙexteriori quidē corporea lux extrinſecus vt videat admouet̉: interiorivero ſaluatoris lumē intrinſecus vtdiſcernat infunditur. Vtrumqꝫ vrro oculum. tria ſunt que ad videndūimpediunt. Primum ergo de exteriori atqꝫ viſibili diſſerat ratio noſtra: vt de rebꝰ viſiblibꝰ ordīe diſpūtandi facilius aſſurgat ad nitelligibilia. Poteſt ſane fieri vt ille ſanusſit et pateat: ſed quoniā lux exterior ei deſit nil videat. Ecōtrario fit aliquādo vt preſens qͥdem ei lux ſit.ſed forte ſanguine ſeu quolibet humore cōcreto turbatus. cernere minime poſſit. ¶ Iterū ſolet plerūqꝫ contingere vt neutrum deſit ei. nec luxnec ſalus. ſed tamē pulueris iniectione ledatur: quo fit vt eius facies retudatur. Sunt ergo tria que huncoculū impediunt: tenebre. humor cōcretus. puluis iniectus. Hec ipſa ſūtētiam quibus interior oculus impeditur: ſed alia nomina ſortiuntur. Naꝫquod hic tenebre. ibi peccata dicuntur ¶ Ipſa vero peccata confluuntin memoriam quaſi in quandam ſentinam: et hic eſt ille humor concretus. Quod autem hic puluis diciturhoc ibi cura terrenorum actuuū nūcupatur. Hec igitur tria ſūt. q̄ oculūintelligentie confundunt: atqꝫ a contemplatiōe veri luminis excludunt:tenebre ſcꝫ peccatoꝝ. recordatio eorūde peccatoꝝ: cura terrenoꝝ actuum. Prīo illo morbo turbatū ſe plangebat ꝓpheta cum diceret. Hereliquit me virtus mea: ⁊ lumen oculorum meorum. et ipſum non eſt mecū. Cū enī luce iuſticie deſtituim̉: nilaliudeꝙͣ peccatoruꝫ nr̄oꝝ tenebras