primus ego ſum. Hoc ergo apudbeatū paulū fiducie et cōſolatōnisaccipite fratres: ut ad dominū iamcōuerſos nō nimis cruciet p̄teritoꝝcōſcientia delictorū: ſed tātū hūilietvos ſicut et ip̄m. Ego ſū inquit minimus apoſtoloꝝ. qui nō ſū dignusvocari apoſtolus: quia ꝑſecutus fūeccleſiaꝫ dei. Ita et nos humiliemurſb̓ potēti manu dei: ⁊ fiduciā habeamus quia et nos miſericordiam conſecuti ſumus. Et hoc quidē omnibusnobis: quoniā omnes peccauimus:et egimus hac gloria dei. Veruꝫapud beatū petrū aliud habeo qd̓apponā: eo carius qūo rarius: et qͦſingularius eo ſublimius. Nā peccauit paulꝰ. ſꝫ ignorāſ fecit ī incredulitate ſua: petruſcū cecidit: apertoshabebat oculos. Porro vbi abūdauit delictum ſuperabūdauit et gratia. Eorum ſi quidem qui peccantanteꝙͣ deum nouerint. anteꝙͣ miſeracōōes eius exꝑti ſint. ateꝙͣ portauerint iugum ſuaue et onus leue. ꝑuſꝙͣ deuotionis gratiā ⁊cōſolatōesacceperint ſpiritus ſancti: eoꝝ inꝙͣcopioſa redēptio eſt: et tales omēsnos fuimus. At eoꝝ qͥ poſt conuerſionē ſuā peccatis et vicijs implicāt̉ingrati accepte gratie et poſt miſſā manū ad aratrū retro reſpiciunttepidi et carnales facti: aut poſt agnitā viam veritatis retro eūt apoſtate manifeſti. eorū vtiqꝫ ꝑpaucosinuenias qͥ poſt hͨ redeāt in gradūpriſtinū: ſed magis in ſordibꝰ poſitiſordeſcant adhuc. Suꝑ quos ꝓpheta deplorat quō obſcuratū eſt aurūinquit: mutatus eſt color optimus:⁊ qui nutriebant̉ in croceis āplexati ſūt ſte̓cora. Nec tamē ſi qͥs huiuſmodi eſt deſperamus de eo: tm̄ utreſurgere velit cito. Quāto em̄ diuIiſci5tiꝰ ꝑmanebit: tāto euadet difficiliꝰ.1Beatus vero qui tenebit: et allidetparuulos babilonis ad petraꝫ. Etenim ſi creuerint: vix poterūt ſuꝑariFilioli hec dico. ut nō peccetis. §ꝫ ⁊ſi quis peccauerit aduocatū habemus apud patrem. qui poteſt quodnos minime poſſumus: tātū qui cecidit nō adiciat in malū ut ꝓfundiuscadat. ſed magis ut refurgat: cōfidens ꝙ nec ei negabitur venia ſi tn̄2ſ.jriiex corde confiteat̉ peccata ſua Sicx.Leriiem̄ is de quo loquimur petrus poſtjitā grauem lapſū ad tantam redijteminētiā ſanctitatis: quis de cetero.xiideſperet ſi tantū egredi voluerit axixtttipeccatis? Attēde quod ſcriptū eſt.Iulii prulle t ſaEgreſſus foras fleuit amare. In eviuuutitiiuxixj.greſſu cōfeſſione oris: in amaro flevimuimtitulsaxxtatu compūctiōeꝫ cordis intellige. Etvlinttinutauiatattēde ꝙ tūc primū recordatus eſtrii rinituiptiai g tiverbi quod dixerat iheſus. Tūcpͥliſiminipeaebi. pmū cordi fuit verbū quo p̄dicta fuenttmuba.rat eius infirmitas: cū euanuit p̄ſūpta temeritas. Ve tibi qͥ poſt lapſumxxjfortiorem te nobis exhibes. Vt qͥdtam rigidus es in tuā ip̄iꝰ ꝑniciēInclinare potiꝰ ut melius erigaris.et ne ꝓhibeas frangi quod diſtortū ē. ut poſſit melius ſolidari. Quidindignaris increpanti gallo? Uibipotius indignare. Pluuiam voluntariā ait pſalmiſta ſegregabis deus hereditati tue: et infirmata eſtBona infirmitas q̄ ſegregat̉ hereditati: q̄ medicū non repellit. Inducoratus enī tāꝙͣ vas figuli in virgagci: et hereditas infirferrea conteretmata eſt ait: tu vero perfeciſti eaꝫAudiſtis certe quam miſericordiaꝫconſecuti ſint apoſtoli noſtri: ut ſaꝫnemo ex vobis ſuper peccatis preteritis vltra ꝙͣ neceſſe ſit confundat.in cubili conſcientie ſue compucile