Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

rioſtros. Sed qn̄ hec erunt? Profecto cum cōpleti fuerint dies pēthecoſtes. Felices vos qui iaꝫ intraſtisquinqͣgeſimā requiei et iubileū annum. Fratres nr̄os loquor: quibusiā dixit ſpūs vt reqͥeſcāt a laboribꝰſuis. Eteni hoc qͦꝫ inter eius oꝑa reꝑimus. Duo nāqꝫ tꝑa celebramuſfr̄es: quadrageſime vnū: alterū qͥnquageſime. Illud an̄ paſſiōeꝫ: iſtudpoſt reſurrectōem. Illud in ꝯpunctōne cordis et lamētis penitentie:iſtud in deuotione ſpūs et alleluiaſolēni. Prius quidē tꝑus ip̄a eſt vita preſēs: poſteriꝰ vero quietē ſanctorū ſignificat: que eſt poſt mortēCū autē venerit illiꝰ quinqͣge ſimefinis in iudicio ſcꝫ et reſurrectōne:cōpletis diebꝰ pēthecōſtes: aderitplenitūdo ſpūs et totā replebit doniū. Plena ſiquidē erit omnis terramaieſtate eius: qn̄ nō ſolū anīa ſꝫ etip̄m corpꝰ ſpūale refurgēt: ſi tamēiuxta apl̓i monitū dū adhuc ē animale fuerit ſeminatū.Sermo. ij. vn̄ ſupͣ.Odie dilectiſſimi celi diſtillauerūt a facie dei ſynay afacie dei iſrahel: ⁊ pluuia volūtaria ſegregata eſt he̓ditati xp̄iSpūs enī ſanctus ꝓcedēs a pr̄e largiori munere ſue maieſtatis in apoſtolos ſuꝑuenit: ⁊ t̓buit eis cariſmatū dona. Poſt magnificētiā enī reſurgētis. poſt gl̓am aſcendētis. pꝰreſidentis ſublimitatē nō reſtabatniſi vt expectatio iuſtoꝝ leticia adueniret: et celi muneribꝰ celeſtes homines implerētur. Vide aūt ſi nō etſētentiarū pondere ⁊ verborū ordīehec oīa yſaias longe an̄ predixit.Erit inquit in die illa germē dn̄i inmagnificentia et gloria: et fructuſterre ſublimis: ⁊ exultatio hijs qui.1ſaluati fuerint de iſrahel. Germendn̄i iheſuſ xp̄us ſolus de mudiſſimoxꝯceptus ſemine: quia et in ſimilitusdine carnis peccati. non tn̄ in carnepeccati: et ſi filius carnis ade nōtūfilius p̄uaricatōnis ade qꝛ non fuiinaturā filius ire: ſicut reliqui om̄esqui ī iniquitatibꝰ ſūt ꝯcepti. Iſtudergo germen qd̓ de virgayeſſevirore virgineo pullulauit in magnficentia fuit cū refurrexiſſet a mortuis: qꝛ tūc dn̄e deꝰ meꝰ magnificaxtꝰ es vehemēter ꝯfeſſionē et decorē2induēs: amictus lumine ſic̄ veſtimēgrito. Quāta aūt aſcēdentis gloria cū.giiij. a. tijxtimedius angelorū et aīaꝝ ſanctaꝫiiriad patrē deduceris: ⁊ triūphatricepalma celis inuectus ſuſceptū hoex xxxxix iminē in ip̄a diuinitatis claudis idēvinamtitmuantitatē? Quis cogitet nedū loqͣt̉ ꝙͣru initabiaſit fructꝰ terre ſublimis in cōſeſſucittuanti.xx iexxxitartiad dexterā patris: qd̓ vtiqꝫ celeſtiūoculoſ reuerberat naturarū. qd̓ anvinuritatutagelicus intuitus cōtremit nō att̄intrittiritutaqtam erat x jgit? Veniat ergo exl̓tatō dn̄e ih̓umnumpiran ulishijs qui ſaluati ſūt de iſrl̓: apl̓is tuiquos elegiſti an̄ mūdi ꝯſtitutōnē:veīat ſpūs tuꝰ bonꝰ qͥ ſordes abluat⁊ infūdat v̓tutes: ī ſpū iudicij ⁊ ſpūardoris dei. Eya igit̉ fr̄es cogitemꝰſuꝑ nos et in nos oꝑa trinitatis abmnitio mūdi vſqꝫ ad finē: ⁊ videamꝰꝙͣ ſollicita fuerit illa maieſtas cuiamminiſtratio ꝑiter ⁊ gubernatioſeculoꝝ incūbit: ne noſ perderet inet̓nū. Et potēter quidē oīa fecerat:⁊ ſapiēter oīa gubernabat: ⁊ vtrarūqꝫ rerū tam potētie ꝙͣ ſapiētie ſigna manifeſtiſſima tenebantur increatōne ⁊ ꝯẜuatōne machine mūdialis. Et bonitas quideꝫ in deo erat: ⁊ bonitas multa nimis: ſꝫ latebat in corde pr̄iſ cumulāda qn̄qꝫ ſper genꝰ filioꝝ adā tꝑe oportuno