nitium emin reuertendi ad deumpenitentia eſt: quā ſine dubīo ſpūsoratur nō noſter ſꝫ dei: idqꝫ ⁊ certaratio docet: et ꝯfirmat autoritas.Quis enī cū ad ignē venerit algēs⁊ fuerit calefactus dubitabit ei abigne veniſſe calorē quē habere nonpoterat ſine illo? Sic ergo qui priꝰin iniquitate erat frigidus ſi poſtmodū feruore quodā penitētie accēdatur. aliū ſibi ſpm̄ qͥ ſuū arguitet diiudicat non dubitet adueniſſeHabes hoc ⁊ in euāgelio: vbi cumloqueret̉ de ſpū quē accepturi erātcredētes in euꝫ: ille inquit arguet̉mūdū de peccato. Sed qͥd ꝓdeſt penitere de culpa: et nō ſupplicare ꝓvenia? Neceſſe eſt ut etiā hoc ſpūstalto .aj.oꝑetur: dulcedine quadam ſpei replens animū ꝑ quā fiducialiter poius aditō eſtianſtules nihil heſitās. Viſne oſtendātibi etiā hoc opus eſſe ſpūs ſancti?pter mVtiqꝫ dū abeſt ille: tale aliqͥd ī tuodicant.Demiqꝫ injſpū nō inuenies. Deniqꝫ ipſe ē in qͦclamamus abba pater: ip̄e qui poelſi maniteſtulat ꝓ ſanctis gemitibꝰ menarrax. priꝰbilibꝰ. Et hec quidem in corde nr̄o.formido: poQuid aūt in corde patris? Sicut inv̓bera fortitnobis interpellat ꝓ nobiſ: ita in paxptōituꝫ .tre delicta donat cū ip̄o patre. Aduocatus noſter ad patrē in corditi: quibus nr̄is: dn̄s noſter in corde pr̄is.xtiliū ſoliItaqꝫ qd̓ poſtulamꝰ idē ip̄e donatdubitꝫ abqui donat vt poſtulemꝰ: et ſic̄ nosmēteserigit pia quadā fiducia: ita deuminclinat ad nos magis pia miſcd̓iapat̓m itlua. Itaqꝫ ut om̄mo ſcias qꝛ remiſab̓ de eoſionē pctōꝝ ſpūs ſanctus oꝑat̉: auimiꝰ vt debdi qd̓ aliqn̄ audierūt apl̓i. Accipijitte ſpm̄ ſāctū: quorū remiſeritis peccata remittūtur eis. Et de malo qͥdem declinādo ſic. Porro ad faciendu bonū: quid in nobis ſpūs bonusoꝑatur? Profecto monet et mouetet docet. Monet memoriā: rationēdocet: mouet volūtatem. In hijs enim tribus tota ꝯſiſtit aīa. Aemorie fug̓gerit bona in cogitatōibusſanctis: atqꝫ ita ignauiā nr̄am torporēqꝫ repellit. Propterea quotiēshmōi fug̓geſtionē boni ſenſeris incorde tuo: da honorem deo et agereuerentiā ſpiritui ſancto: cuiꝰ voxſonat in auribꝰ tuis. Ip̄e nāqꝫ eſt qͥloquitur iuſticiā. Et ī euāgelio habes: quia ille fuggeret vob̓is om̄iaquecūqꝫ dixero vobis. Et aduertequid ꝓmiſerit. Ille docebit vos oīaDixerā enī. qꝛ docet ratōem. Multiſiquidē monētur. ut bene faciant: ſꝫminime ſciūt quid agēdū ſit: niſi afſit denuo gr̄a ſpūs ſancti: et quā inſpirat cogitat ōem doceat in opusꝓferre: ne vacua in nob̓ ſit gr̄a dei.Sed quid? Sciēti bonū ⁊ nō faciēti:peccatū eſt illi gr̄a. Propterea nōſolum moneri et doceri: verū etiammoueri ⁊ affici ad bonū neceſſe eſt:ab eo vtiqꝫ ſpū qui adiuuat infirmitatem nr̄am: ⁊ ꝑ quē in cordibꝰ nōſtris diffundit̉ caritas: que eſt bona volūtas. Itaqꝫ cū ſic adueniensſpūs totā poſſederit aīam ſuggerēdo. inſtruēdo. afficiedo. loquēs ſemper in cogitatōibꝰ nr̄is. ut audiamꝰ ⁊ nos quid loquatur in nob̓ dn̄sdeꝰ ratōem illuminās. volūtatē inflāmās: nō tibi videt̉ qꝛ totā domuꝫimpleuerint diſꝑtite lingue tanq̄ignis Naꝫ in hijs tribꝰ ſuꝑiꝰ dictūeſt aīam ꝯſiſtere totā. Sint aūt diſpertite lingue ꝓpter multiplices cogitatōes: ſꝫ eaꝝ multiplicitas ⁊ vnolumīe veritatis: et vno caritatis feruore ſit tanꝙͣ ignis. Aut certe domus impletio fini potiꝰ reẜuet̉: qn̄mēſurā bonā et ꝯfertam et coagitatā ⁊ ſuꝑeffluētem dabūt in ſinusn