iugum ſuaue et onus leue. Inde autem tā ꝑnicioſa tepiditas emanat:quia affectus id eſt volūtas eorumnondū purgata eſt: nec bonū ſic volūt ſic̄ nouer̄t a ꝓpria ꝯcupiſcentiaabſtracti grauiter et illecti. Amātenī in carne ſua terrenas ꝯſolatiunculas ſiue in v̓bo ſiue in ſigno. ſiue īfacto. ſiue in aliquo alio: ⁊ ſi hec interrūpūt aliqn̄: nō tn̄ penitꝰ rūpūtconitooſtis: et vjinde eſt ꝙ raro affectiones ſuasno in ea incebedirigūt in deum: et eorū ꝯpūctio nōInuijil qꝯtinua ſꝫ horaria eſt. Impleri autēſedanampartebuhoviſitatōnibꝰ dn̄i anima nō poteſt. qͥiō ſali arblathtꝫ cimhijs diſtractōnibꝰ ſubiacet: ⁊ qͣntomagiſ illis euacuabit̉. tāto ampliꝰvt eis et vioiſtis implebit̉ ſi multū ml̓tū. ſi parūparū. Vel certe ſi magis ꝓbas nunꝙͣ iſte illis miſceri poter̄t in eternū:quia vbi vaſa vacua nō inuenit. oleuſtare ncc̄e ē: nec mittūt vinū nouuꝫQuoſprniſi in vt res nouos vt ambo ꝯſerueuibꝰ frons mitur. Neqꝫ enī ſpūs et caro. ignis ettepiditas ī vno domicilio ꝯmorant̉:s facta eſt: nolūt exterū mlti inter nosip̄ſertim cū tepiditas ip̄i dn̄o ſoleatvomitū ꝓuocare. Si enī apoſtoli addormiūt: neaborarhūc carni dn̄ice īherētes q̄ ſola ſcāqꝛ ſcūs ſāctorū erat ſpū ſcō replerijs noninequiuer̄t donec tolleret̉ ab eis tumāuēcarni tue q̄ ſordiſſima eſt et diuerſaruꝫ ſpurciciaꝝ fantaſijs repletaaſtrictus et ꝯglutinatus. illū meraciſſimuꝫ ſpūm te putas ſuſciꝑe: niſicarneis iſtis ꝯſolatōnibꝰ funditꝰ rerūciare tēptaueris? Reuera cū inceperis triſticia implebit cor tuuꝫ: ſꝫ ſiꝑſeueraueris: triſticia tua ꝯuertetin gaudiū. Tūc enī purgabit̉ affectus et volūtas renouabitur vel potius noua creabit̉: vt o m̄ia q̄ priuſdifficilia imo impoſſibili a videbantur: cū ml̓ta ꝑcurrātur dulcedineet auiditate. Emittes inquit ſpiritūtuū et creabūtur: et renouabis faciem terre. Sicut ꝑ faciem exteriorhomo cognoſcitur: ſic ꝑ volūtatemdemonſtratur interior. Emiſſo ergo ſpū creatur et renouatur facieſterre: id eſt terrena volūtas fit celeſtis: ꝑata ad nutū citius obedire.Beati qui tales ſūt: qꝛ non ſolū malum non ſentiūt: ſꝫ in mira quadamcordis dilatatōne ꝯmoratur. De ill̓enī quos ſupͣ ꝯmemorauimꝰ terribiliter ait deus. Non ꝑmanebit ſpūsmeuſ in hoībus iſtis. quia caro ſuntid eſt carnales: et quicqͥd in eis ſpiritus fuerat: in carneꝫ euanuit. Qigitur cariſſimi hodierna dieſ eſt inqua ſponſus aufertur a nobis ⁊ nōſine tumultū aliquo aīorū nr̄orū: adhoc tn̄ ut mittat nobis ſpm̄ veritatis: ploremꝰ ⁊ oremꝰ ut dignos noſinueniat vel potiꝰ efficiat: ⁊ repleatdomū iſtā vbi ſumus ſedentes: quatenus nō vexatio ſꝫ vnctio eiꝰ doceatnos de om̄ibꝰ: ſicqꝫ et intellectu clarificato et affectu purificatō vrīatad nos: et apud nos faciat manſionem. Et ſic̄ ſerpens moyſi deuorauit om̄es ſerpenteſ magorū. ſic iſtecū venerit abſorbebit oēs carnaleſaffectōes et delectationes nr̄as etꝯſolatōnes: ita ut de labore requiē.de tribulatione leticiā. de ꝯtumeliagloriā habeamꝰ: ſic̄ illi quos repleuerat ibāt gaudētes a ꝯſpectu cōcilij qm̄ digni habiti ſunt ꝓ noīeiheſu ꝯtumeliā pati. Spus enī iheſu ſpūs bonus. ſpūs ſanctus ſpūs rectus. ſpūs dulciſ. ſpūs pͥncipalis. qͥcquid in hoc ſeculo nequa videt̉ difficile ⁊ anguſtū leue facit ⁊ latū: opprobriū gaudiū iudicat: deſpectōꝫexaltatōeꝫ eē ꝑſuadet. Scrutem̉ ergo iuxta ꝓphetā vias nr̄as et ſtudia nr̄a: leuemus corda noſtra cuꝫmanibꝰ. ut in ſolēnitatibꝰ ſācti ſpūſN ij