Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

gaudeamus: et abundantiꝰ gaudeamus: qui nos inducat in oēm ſicutꝓmiſit dei filius veritatem. Sermo. iiij. vn̄ ſupra.Inatiuitatis et reſurrectōAnis dn̄ice digna deuotōe ſolēnia celebramus: hodiernūquoqꝫ aſcenſionis diē nō minus deuote cōuenit celebrari. In nullo ſiquidē a feſtiuitatibꝰ illis iſta degenerat: ſꝫ finis earū et adimpletio ēMerito quidē ſolēnitatis et leticiedies agit̉: qn̄ ſol ille ſuꝑceleſtis ſoliuſticie nr̄is ſe pn̄tauit obtutibꝰ: nube carnis et mortalitatis ſacco fulgorem ſuū et lucē tēperās inacceſſibilem. Magna qͦꝫ leticia et exultatio multa nimis: qn̄ ꝯciſo ſacco leticia circūdatus eſt: factaqꝫ de medio ſacci ip̄ius nō quidē ſubſtātia ſꝫvetuſtate: ſꝫ corruptōne. ſꝫ miſeria.ſꝫ vilitatē: nr̄e dedicauit primordiarefurrectōnis. Verūtn̄ quid mihi ⁊ſolēnitatibꝰ iſtis: ſi cōuerſatio meavſqꝫ adhut detinet̉ in terris? Quisvero vel deſiderare p̄ſumeret aſcenſū celi: niſi qꝛ is qui deſcēderat pͥoraſcendit̉ Dico ergo vobis nō multo mihi tolerabilior videret̉ exilijhuiꝰ habitatio ꝙͣ iehenna: niſi dominus ſabaoth reliquiſſet nobis ſemen fiducie et exſpectatōnis: quādo eleuatus eſt in nubibus et ſpemfecit credētibꝰ. Deinqꝫ niſi ego abiero inquit: ꝑaclitus non veniet advos. Quis paraclitus? Vtiqꝫ ꝑ quēdiffundit̉ caritas: et iam ſpes nō cōfundit. Ille paraclitus ꝑ quē in celis ſit ꝯu̓ſatio nr̄a: virtus ex alto: ꝑquā ſurſum ſint corda noſtra. Vado inquit parare vobis locū: ⁊ ſi abiero iterū veniā: et aſſumam vos admeip̄m. Vbi enī fuerit corpus: ibicōgregabūtur ⁊ aqͥle. Videſne quēadmodum ceterarū ſolēni tatuquā hodie celebramus ⁊ꝯ fūmatōehabeat ⁊ fructū declarat: ⁊ augeatgratiā? Sicut enim cetera om̄ia eiꝰqui nobis natus eſt et nobis datꝰita ip̄a quoqꝫ ip̄ius aſcenſio ꝓpternos facta eſt: ⁊ facit pro nobis. Innoſtra ſiquidem vita multa quātūin nobis eſt videmur agere caſuml̓ta neceſſitate: ſed xp̄us deivirtus ⁊dei ſapientia neutri potuit ſubiacere. Que enī virtutē dei neceſſitas co3geret: aut quid ageret dei ſapiētia2icaſu? Om̄i a ꝓinde q̄cūqꝫ locutꝰ eſt.quecūqꝫ oꝑatus eſt: quecūqꝫ paſſuleſt: ne dubites fuiſſe volūtaria: pleIntirintenā ſacramētorū: plena ſalutis. Hecluiutileaiſcientes: ſi quid aliqn̄ eorum que dexp̄o ſunt in noſtrā ſcientiaꝫ venirecōtingat: non ſic audiendū eſt tanꝙͣ ſi inuenticiū quippiā ꝓferamus:ſꝫ tanꝙͣ id quod etiaꝫ priuſꝙͣ cauſaſciretur: cōſtaret nequaꝙͣ ſine cauſa fuiſſe. Sicut enim qui ſcribit certis ratōnibus collocat vniuerſa: itaque a deo ſunt ordinata ſunt maximeqꝫ ea que preſenſ in carne ē oꝑata maieſtas. Sedve anguſte cognitōni: ve pauꝑtati ſciētie noſtre: qtantū ex parte cognoſcimus ⁊ parte modica. Vix ſcintille quedānobis elucent de tanta luminis copia:de lucerna poſita ſuꝑ candelabrumSane quāto minꝰ ſinguli capimꝰ:tanto fidelius ceteris cōmunicādaſunt que ſingulis reuelant̉. Et egofratres que mihi ad veſtrā edificationē de aſcenſione imo de aſcennionibus ſuis donare ipſe dignat necvolo nec debeo ſubtrahere vobis:preſertim ꝙ hec ſit ſpiritualiū prerogatiua bonoꝝ: ut ꝯmunicata nōminuātur. Aliquibus fortaſſis hecnota ſunt. quibꝰ ſimiliter reuelata