cui imprimeremur. Et ille quidē illiſplorātibꝰ eleuatus in celū ſpm̄ ſcm̄miſit qui affectum eorū id eſt volūtatem mūdauit imo potius alterauit: vt iam magis dn̄m velint aſcendiſſe: qui prius detinuſſe voluerant.Impletū eſt qd̓ eis p̄dixerat: vosaūt ꝯt̓ſtabimī: ſꝫ triſticia vr̄a ꝯuertet̉ ī gaudiū. Sic gͦ eoꝝ intelligētia ꝑ xp̄m illuminata eſt. ⁊ volūtasemūdata ꝑ ſpm̄: ut ſicut bonū nouerint ſic et velint: quod ſoluꝫ ꝑfectareligio vel religioſa ꝑfectio eſt. Recordor nūc heliſei ſancti: cui cū helyas dixiſſet ut in diſceſſu vel aſcenſūſuo poſtularet quod vellet: reſpondit. Oro ut fiat ſpūs tuus duplex inme. At ille. Rem difficilē poſtulaſti. Attn̄ ſi videris qn̄ tollar a te: erit qd̓ petiſti. Nōne tibi videtur helyas aſcēdentis dn̄i ſignare ꝑſonāhelyſeus vero chorū apoſtolicuꝫ inaſcēſione xp̄i anxie ſuſpirātem? Sic̄enim heliſeꝰ ab helya nullo pactoauelli poterat: ſic nec apoſtoli a xp̄ipn̄tia poterāt ſeꝑari. Vix enī tandēeis ꝑſuaſit: qꝛ ſine fide impoſſibile eſſet placere deo. Quiſ eſt ergo ſpūsiſte duplex qui querit̉: niſi illuminatio intellectus. et affectus purgatio? Res difficilis: qꝛ rarus in t̓riseſt: qui illū habere mereatur. Attamen ſivideris inquit qn̄ tollar a te:erit qd̓ petiſti. Nihil ē qd̓ ꝓpter hͦhabeāt ꝑdere vel debeant alūni tuidn̄e ih̓u: quia vidētibꝰ illis es eleuatus in celū: et deſiderātibꝰ oculis teſecuti ſūt gradiētem in multitudine fortitudinis tue. Vel certe ſpūmduplicē dicere poſſumꝰ illud qd̓ ſaluator ad diſcipulos ait: qui creditin me oꝑa que ego facio et ip̄e faciet: ⁊ maiora horū faciet. Nōne maiora xp̄o ꝑxp̄m tn̄ fecit petrus: dequo legitur. qꝛ in plateis ponebantur infirmi in lectulis. ut venientepetro ſaltem vmbra illiꝰ obūbraretquēꝙͣ illoꝝ: et liberarētur ab infirmitatibꝰ ſuis? Nuſꝙͣ enim dn̄s vmbra ſua inuenitur infirmitates ſanaſſe. Non dubito ego intellecturoīm veſtrū qui hic eſtis illuminatueſſe: ſꝫ nō affectū eque eſſe purgatū: manifeſtis approhabo coniecturis. Oēs qd̓ bonū ē noſtis: et viā ꝑquaꝫ incedere et quō in ea incederedebeatis: ſꝫ volūtas nō vna eſt. Quidam enī ad om̄ia vie et vite huiꝰ exercitia nō ſolū ambulāt ſꝫ et currūtimo potius volant: vt eis et vigiliebreues et cibi dulces et panni ſuaues: labores nō ſolū tolerabiles fꝫ⁊vii ſitiuappetibiles videātur. Alij aūt nonſic: ſꝫ corde arido ⁊ affectōe recalcitrāte vix trahūtur ad hec: vix iehēnali timore ꝯpellūtur. Quoſdā necꝯpellimus quidē quibꝰ frons mulieris meretricis facta eſt: nolūt erubeſcere. Sūt iterū ml̓ti inter nos devno cōmedūt. nobiſcū dormiūt: nobiſcum cātant. nobiſcum laborantMiſeri et miſerabiles: utpote ſocij tribulatōis: ſꝫ ꝯſolatōis non ita.Nūquid abbreuiata eſt māus dn̄ivt om̄ibꝰ donare nō poſſit: qui aperit manū ſuā et implet om̄e aīal benedictōe? Quid ergo in cauſa eſt:Illud om̄mo qꝛ nō vidēt xp̄m cūtollitur ab eis: id eſt nō cogitantquō eos orphanos reliq̄rit. ꝙ pegrini et aduene ſint ſuꝑ terraꝫ: ꝙtādiu feculēti corꝑis horrido carceteneātur et non ſint cū xp̄o. Hmdiautē ſi diu ita ꝑmāſerint ſub onereaut opprimūtur ⁊ ſuccūbunt: aut qͥdāmodo in inferno ſūt vt nunꝙͣ feſpiciāt ad plenū ī luce miſeratōnusdn̄i nec ī libertatē ſpūs: q̄ ſola facit