Animam vero hic eſtimo dici affectiones que corrupto corꝑe diu̓ſispaſſionibꝰ afficuntur: que mitigarinunꝙͣ poſſunt ne dicā ſanari: donecvoluntas vnū querat et tendat advnū. Duo ergo ſūt que in nob̓ purgāda ſunt. intellectus et affectusus ⁊ olpte ad te: quIntellectus vt nouerit: affectus vtrit apta nianemvelit. Felices et vere felices illi duoin priſſo: vita in poviri helyas ⁊ enoch: qͥbꝰ oēs matevimi itane vite habesarie ⁊ occaſiones ablate ſunt que eorum intellectū impediant vel affenamū t mntinꝰ. quatictū: quia ſoli deo viuēteſ nec nouer̄tia tili da viliqͥta ſipoms bn̄dituua m ſrailaniſi deū: nec cupiūt niſi deū. Deniqet de enoch legitur qꝛ raptus ē neirmo ij. viꝝmalicia mutaret intellectum eius:aut ne fictio deciꝑet aīam illiꝰ. InOdie celoꝝ dīs cliatellectus nr̄ turbatus erat ne dicācecatus: affectꝰ inquinatus erat ⁊celeſti potētia penitmultū inqͥnatus: ſꝫ xp̄us intellectūet infirma carnis failluminat. ſpūs ſcūs affectū purgata excutiēs: induit ſtuVenit enī filiꝰ dei et tot et tāta mieſt ſol in ortu ſuo nnrabilia in mūdo oꝑatus eſt: ut noniit. Dilatauit et muliimmerito intellectū nr̄m ab om̄ibꝰſſuꝑterā: nec ē qͥ ſemūdanis rebꝰ euocauerit: ⁊ ſempernre iius. Redijt ad recogitemꝰ ⁊ nunꝙͣ cogitare ſufficiapiētia de: vbi om̄eſbemus: qꝛ mirabilia fecit. Vere latiſſiunt ⁊ requirūt intellemos nobis ad ſpaciādū intelligētieparatiſſiaffectucampos dereliquit: et torrēs cogipami et huttatōnū iſtaꝝ ꝓfundiſſimꝰ eſt: qͥ iuxpratim reta ꝓph̓am non poſſit tranſuadari.peaQuiſenī ſufficiat cogitae̓ qualiteruod currerū dominuſp̄uenerit nos. veneritmam ſead nos. ſubuenerit nobis: et ſingularis illa maieſtas voluerit mori vtviueremꝰ. ſernire vt regnaremus.exulare ut repatriaremꝰ: ⁊uſqꝫ adẜuiliſſima oꝑa inclinari vt cōſtitueret nos ſuꝑ om̄ia oꝑa ſua? Talē ſeobtulit apl̓is apl̓oꝝ dn̄s: vt iā nōinuiſibilia dei ꝑ ea que facta ſūt intellecta conſpicerēt: ſꝫ ip̄e facie adfaciē videret̉. qui om̄ia fecit. Et qꝛdiſcipuli carnales erāt et deus ſpūseſt; nec bene ꝯuenit ſpiritui ⁊ carnivmbra corꝑis ſui tēperauit ſe eis:vt obiectu viuifice carnis viderentv̓bum in carne: ſolem in nube. lumēin teſta: cereū in laterna. Spūs enīoris nr̄i xp̄us dn̄s: cui diximꝰ in vnibra tua viuimꝰ inter gētes. In vnibra inquit tua inter gētes nō interangelos: vbi puriſſimū lumen puriſſimis oculis intuebimur. Vnde ⁊v̓tꝰ altiſſimi obūbrauit virgini: nenimio ſ̄plēdore p̄ſtricta diuinitatisfulgur etiā ſingularis aquila tolerare nō poſſꝫ. Ad hoc aūt carnē eisꝓpoſuit. ut omnē cogitatū eorū abhumanis rebus ad carnē ſuaꝫ quaet mirabili a dicebat ⁊ mirabilia faciebat adiuuarꝫ: et ſic de carne trāſferret ad ſpm̄ qꝛ ſpūs ē deꝰ: et eosqui adorant eū in ſpiritū et veritate oportet adorare. Non tibi videt̉eis intellectuꝫ illūmaſſe cū aperuitillis ſenſū vt intelligerēt ſcpͥturas:oſtēdens qꝛ hec oportebat xp̄m pati et reſurgere a mortuis et ita intrare in gloriā ſuā? Sed illi ſanctiſſime carni eius aſſuefacti verbuꝫ dediſceſſu eius audire nō poterāt: vteos relinqueret: ꝓ quo om̄ia reliquiſſent. Quare hoc? Quia intellectus illuminatꝰ erat: ſꝫ nondū purgatus affectus. Vn̄ et benignꝰ magiſter blande eos ac dulciter ꝯſolabatur dicens. Expedit vobis vt egovadā. Si enī nō abiero. paraclitusnō veniet ad vos. Sed qꝛ hec locutꝰſum vobis: triſticia impleuit cor veſtrū. Quid ē ꝙ xp̄o cōmorāte in terris. ſpūs ſcūs ad eos venire non potuit? An carnis illiꝰ ꝯſortiū abhorrebat̉: q̄ de ip̄o et ꝑ ip̄m in v̓gine ⁊de v̓gine mr̄e ꝯcepta erat et natatAbſit. Sed ut on̄deret nobis ꝑ quāambulae̓mꝰ viā: formā apponeret:N j