Hmōi aūt imitatō validiſſimū arguniētū mihi eſt: ꝙ paſſio ſaluatoriset ſimilitūdo hūanitatis in meā trāſeūt vtilitatē. Hic enī ſapor: hic fructus laboris eſt et doloris. Vide gꝙͣ magnificauit facere tecū illa maieſtas de oībꝰ que in celo ⁊ ſub celoſunt. dixit ⁊ facta ſūt. Et quid facilius dictusSꝫ nūquid ſolo verbo factū ē cū te quē fecerat refecit? Triginta ⁊tribꝰ ānis ſuꝑ terrā viſus etcū hoībꝰ ꝯuerſatus: etiaꝫ habuit infactis calūniatores in dictis infultatores: nō hn̄s vbi caput ſuū reclinaret. Quare hͦᶜ Quia verbuꝫ a ſuaſubtilitate deſcēderat: ⁊ groſſiꝰ acceꝑat īdum̄tū. Nā caro factū fuerat: ⁊ iō groſſiori ⁊ moroſiori oꝑe vtēbat̉ Sic̄ aūt cogitatō veſtit ſibi vocēcorporeā. abſqꝫ ſui diminutōe vl̓ an̄vocē vel poſt vocē. ſic filius dei aſſūpſit carnē non ꝯmixtōeꝫ paſſus neqꝫ diminutōem: nec ante carnē necpoſt carnē. Apud patrē inuiſibilis:ſꝫ hic manus nr̄e tractauerūt de verbo vite: ⁊ qd̓ erat ab mitio vidimusoculis noſtris. Hoc aūt verbū quiacarnē puriſſimā et aīaꝫ ſanctiſſimaꝫvnierat ſibi libere moderabat̉ actōnes corporis ſui: tū qͥa ſapiētia ⁊ iuſticia erat: tū qͥa nullā habebat ꝓrſus legē in mēbris ſuis repugnātēlegi mētis ſue. Aeū verbū nec ſapiētia nec iuſticia eſt ſꝫ tn̄ vtriuſqꝫ ca.pax eſt: ⁊ poſſūt ei hͨ abeſſe ⁊ adeſſe:abeſſe aūt faciliꝰ. Familiare enī magis iā nobis eſt carnis noſtre ẜuire vicijs. qͣꝫ actōes ⁊ paſſiōes eiꝰ ordinare: ꝓ eo ꝙ oīs etas ab adoleſcētia ꝓna eſt in malū: int̓ flagella qͦꝫet gladios. etiā ſub diſcrimine mortis ad ſuas ambiēs voluptates. Felix cuius cogitatō hͦ eſt verbū nr̄moēs actōes ſuas ad iuſticiā dirigit:.vt ⁊ intētio ſana ſit: et oꝑatō recta.Felix qͥ paſſiōes corꝑis ſui ꝓpter iuſticiā ordinat. vt qͥcqͥd patit̉. ꝓpterdei filiū patiat̉: qͣtenus ⁊ a corde tollat̉ murmuratō: ⁊ in ore verſet̉ gr̄arū actio ⁊ vox laudis. Qui ſic extulit ſe. iſte tollit grabatuꝫ ſuū: ⁊ vadit in domū ſuā. Grabatū nr̄m corpus eſt in qͦ prius languidi iacebamus: ẜuientes deſiderijs ⁊ ꝯcupiſcentijs noſtris. Nos portamꝰ illud cūſpūi obedire cogimus: ⁊ mortuū noſtrū portamꝰ: qꝛ corpus mortuū eſtꝓpter pcc̄m ¶ Ambulamus tn̄ noncurrimus: qꝛ corpꝰ qd̓ corrūpit̉ aggrauat aīaꝫ: ⁊ deprimit terrena inhabitatō ſenſuꝫ multa cogitantē.Ambulauimus etiā in domū nr̄am.In quā domū? In matrē oīm qꝛ ſepulcra eoꝝ domus illoꝝ in eternuꝫVel potius in domū nr̄aꝫ: quā habemus ex deo nō manufactā eternā incelis. Qui ſub hͦ onere ambulamꝰ:poſito eo quid putatis quomo curremus? Quō volabimus. Plane ſuꝑpennas ventoꝝ. Amplexatꝰ ē nosdn̄s ih̓s ꝑ laborē ⁊ dolorē nr̄m. Amplectamur eū nos qͦꝫ vicarijs qͥbuſdā amplexibꝰ ꝓpter iuſticiā ⁊ iuſticiā ſuā: actōes ad iuſticiā dirigēdo:paſſiōes ꝓpter iuſticia ſuſtinēdo. Dicamus etiā cū pr̄iarcha. nō dimittate: niſi bn̄dixeris mihi. Quid enī iaſupereſt niſi benedictioª Quid poſtamplexū: niſi oſculum reſtat? Si ncadhererē deo: quomō nō iā clamare liberet. oſculetur me oſculo orisfui?Ciba nos interim domine lacrimarū pane ⁊ potū dā nobis in lacrimis in mēfura: donec perducas nosad menſurā bonā et cōfertā et coagitataꝫ. quā dabis in ſinus noſtrosqui es in ſinu pr̄is ſuꝑ om̄ia benedictus deus in ſecula amen.