iuſtus ex fide viuit. Ergo iudiciū fidei ſeq̄re ⁊ nō exꝑimētū tuuꝫ: qm̄ fides qͥdē verax: ſꝫ exꝑimētū fallax.Que eſt ergo veritas fidei: niſi qd̓ ꝓmittit ip̄e filius dei? Quicqͥd orāteſpetitis. credite ꝙ accepietis: et fietvobis. Nemo veſtrū fratres ꝑuipendat orationē ſuā. Dico enī vobis. qꝛip̄e ad quē oramus nō ꝑuipendet eāPriuſꝙͣ egreſſa ſit ab ore nr̄o. ipſeſcribi iubet eam in libro ſuo. Et vnūindubitāter e duobꝰ ſperare poſſumus. qm̄ aūt dabit quod petimus. a̓quod nobis nouerit eſſe vtiliꝰ. Nosenī quid oremus ſicut oportet neſcimus: ſed miſeret̉ ille ſuꝑ ignorātiaꝫnoſtrā et orationē benigne ſuſcipiens. qd̓ nobis aut omnio nō eſt vtile. a̓ nō tā cito dari neceſſe eſt minime tribuit: oratio tn̄ infructuoſa nōerit. Ita ſane. ſi fecerimuſ qd̓ monemur in pſalmo: id eſt ſi delectemurin dn̄o. Ait enī ſanctus dauid. Delectare in dn̄o ⁊ dabit tibi petitōnescordis tui. Sꝫ quid o ꝓpheta ꝙ tamabſolute moneſdelectari in domīo:ac ſi ad manū nobis ſit huiuſmōi delectatō Delectationē cibi. ſōni ⁊ qͥetis ceterorūqꝫ q̄ in terra ſūt nouimus: deus aūt quā delectatōeꝫ habet ut in eo delectem̄? Fratres mei.ſeculares hoc dicere poſſūt: vos nōpoteſtis. Quis enī veſtrū eſt. qui nōſepe exꝑtus ſit cōſcientie bone delectatōem: qͥ nō guſtauerit ſaporē caſtitatis. hūilitatis. caritatis? Non ēhͦ delectatio potus neqꝫ cibi. a ſimiſis cuiuſlibet rei: deeictatio tamennuinemeſt. et maior om̄ibꝰillis. diuina enimpleſt et nō carnalis delectatō: et cū inhijs delectamur. plane delectamurare ſein dn̄o. Sed cauſātur multi fortaſſe58ꝙ affectū hūc delectabilē ⁊ dulciore ſuꝑ mel ⁊ fauū rarius exꝑiātur:nimirū quia tēptatōibꝰ interim exercētur. multoqꝫ virilius agūt. ſi virtutes ip̄as nō ꝓdelectatōe quā exꝑiantur:ſꝫ ꝓ virutibꝰ ip̄is et ꝓ ſolobeneplacito dei tota intentione. ⁊ ſinō tota affectōne ſectātur. Nec dubiū. quin optime compleat qͥ huiulmodi eſt ꝓphēte ammonitōeꝫ quadicit delectare in dn̄o: quoniā nō deaffectu loquit̉. ſꝫ de exercitio. Affectus enī ille beatitudiniſ ē: exercitiūvero virtutis. Delectare inqͥt in domino: ad hoc tātum conare ut in domino delecteriſ: et dabit tibi petitōnes cordis tui. Sed conſidera ꝙ petitōes cordis dixerit: qͣs approbatiudicium rationis. Nec habes vndecauſeris. ſꝫ vnde magis tanto affectū in gratiarū actione verſeris: qn̄quidē tanta ſuꝑ te cura eſt de tuo.ut quotiēs ignorans queris quodtibi inutile ē. nō te audiat ſuꝑ hͦ: ſꝫmutet illud vtiliori dono. Sic ⁊ pater carnalis ꝑuulo querēti panem.libenter porrigit: querēti cultellum.quē nō neceſſariū putat non conſentit: ſed magis panē ei queꝫ dederatfrangit vel aliquem miniſtrorumfrangi p̄cipit ut nihil ille habeat ꝑiculi. nihil laboris. Porro petitōnescordis in tribus credo cōſtare: necvideo quid p̄ter illa electus ſibi debeat poſtulare. Duo quidē huiꝰ tēporis id eſt bona corꝑis ⁊ bona aīe:terciū vero eſt beatitudo eterne vite. Nec mireris ꝙ bonā corporis adeo dixerim eſſe querenda: qm̄ eiusſunt corporalia om̄ia. ſicut et ſpiritualia omnia bona. Ab eo ergo petendum et ſperandum nobis eſt: vn̄poſſumus in eius ſeruitio ſuſtentariVerūtamen ꝓ neceſſitatibꝰ animeorādum nobis eſt et frequētius: idē ꝓ obtinēda gr̄a dei aīeqꝫ v̓tutibꝰ