ml̓to āplius pͣua ꝯſuetudīe viciatā.Hinc eſt ꝙ tam acriter caro aduerſus ſpiritū cōcupiſcit. ꝙ aſſidue murmurat et impatiens ē diſcipline: ꝙillicita fuggerit. ꝙ nec ratōni obtēperat: nec inhibet̉ vllo timore: hūcaccedit hāc adiuuat. Hac vtitur adimpugnādos nos callidiſſimus ſerpens cui nullū aliud deſideriū ē. nullū ſtudiū. nullū negociū: niſi effun-dere ſāguinē aīarū. Hic eſt qͥ iugitmachinatur malū. qui deſideria carnis inſtigat: qͥ concupiſcētie igneꝫnaturalē quodammodo venenatisfug̓geſtionibꝰ ſufflat: illicitos motus inflāmat peccati occaſiones parat: et mille nocēdi artibꝰ corda hominū tēptare nō ceſſat. Hic ē qͥ manus nr̄as ꝓprio cingulo alligat: etut dicit̉ baculo noſtro nos cedit: utcaro q̄ data eſt in adiutoriū. in ruinā nobis ⁊ in laqueū fiat. Sed quidꝓdeſt indicaſſe ꝑicula: ſi nulla cōſolatio. nulla adhibeantur remedia?Grāde quidē ꝑiculū eſt ⁊ grauis lucta aduerſus domeſticū hoſtē: maxime cū nos aduene ſimus. et ille ciuiſſuā inhabitet regionē: ⁊ nos exuleſſimus ⁊ ꝑegrini. Magnū quoqꝫ diſcrimē aduerſus diabolice fraudisaſtutias. tā crebros. imo cōtinuoshabere cōflictus: quē nec videre qͥdem poſſumus: et quē nimis aſtutuꝫfecerit tā natura ſubtilis ꝙͣ longaexercitatō malicie eius. Verūtamēin nobis ē ſi vinci volumus: et nemonoſtrū in hoc certamine deicit̉ inuitus. Sub te ē o homo appetitus tuꝰet tu dn̄aberis illius. Poteſt inimicꝰ excitare tēptatōis motū: ſꝫ in teeſt ſi volueris dare ſeu negare cōſēſū. In tua facultate ē ſi volueris mimicū tuū facere ẜuū tuū: ut omniatibi cooperētur in bonū. Ecce enī inflānat mnimicus deſideriū cibi. vanitatis aut impatiētie cogitatōes ingerit. aut excitat libidinis motuꝫtu ſolūmodo ne conſenſeris: et quotiens reſtiteris totiēs coronaberis.Verūtamē negae̓ nō poſſumus fratres. moleſta ſūt hec ⁊ ꝑiculoſa: ſedet in ip̄o certamine ſi viriliter reſiſtimus. quedā pia trāquillitas decōſciētia bona naſcitur. Credo etiaꝫ ficogitationes iſtas ꝙͣ cito in nobisaduertimus nō patimur remorari.3iiſꝫ in ſpū vehemēti animus aduerſusjix xaijillas excitatur: qm̄ inimicus ꝯfuſusxxix x ſetidecedet a nobis: nō tā libenter ilicoipibiunremaſcit upiti.reuertetur. Sꝫ qͥ ſumꝰ nos aut q̄ forholuminrtilaſatitudo nr̄a: ut tā multis tēptatōibꝰjuliat uramuū tuxereſiſtere valeamus? Hoc erat certemnocutaat imuiqd̓ q̄rebat deus: hoc erat ad quodxiuifitulanos ꝑducere ſatagebat: ut vidētesdefectū nr̄m. et ꝙ nō eſt nobis auxiliū aliud. ad eius miſericordiā totahūilitate curramus. Propterearogo vos fratreſ ut ſꝑ ad manū habeatis tutiſſimū oratiōis refugiū: deqͣetiā memini me paulo āte ī fine ſermonis eſſe locutum. Veruntamenquotiēs de oratione loquor verbatdam humane cogitationis audiremihi videor in corde veſtro: q̄ et abalijs frequenter audiui: et nonunꝙͣexꝑtus ſū in corde meo. Quid enēꝙ licet nunꝙͣ ab oratione ceſſemꝰ:vix vnquam experire videatur aliquis noſtrum quis ſit orationis ſuefructus? Sicut ad orationem accedimus ſic redire videmur: nemo nōbis reſpondet verbum. nemo quicdonat: ſed laboraſſe videmus incaſſuSed quid in euangelio dicit dominus? Nolite ait iudicare ſecundumfaciem: ſed iuſtum iudicium iudicate. Quod eſt autem iuſtum iudicium: niſi iudicium fidei? Quoniam