Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

Poteſt tn̄ ⁊ alio mō lota facies ꝯſcientia pura: ⁊ vnctū caput intelligimēs deuota. Qd̓ ſi id ꝓbas. aduerſus duplex vicium qͦd maxime ſolētappetere ieiunātes: hͨ duo verba ablutōnis ⁊ vnctōis dicta vident̉. Aliꝰenī ieiunat ſtudio vanitatis: ⁊ huicd̓r facieꝫ tuā laua. Alius ieiunat cūimpaciētia ⁊ rancore: ⁊ huic opꝰ eſtvt caput vngat. Eſt āt caput iſtudmēs interior. q̄ vngit̉ in ieiunio: cūſpūaliter delectat̉ in eo. An vero tibi nouū videt̉ vt dicamus caput vngi ieiunio? Ego plus dico: etiā impīguat̉. Nunquā ne legiſti qd̓ ſcriptū eſt vt alat eos in fame? Eſt gieiuniū corporis capitis vnctio: ⁊ carnis inedia refectio cordis. Quid nidixerim vnctōeꝫ: q̄ ⁊ medet̉ vlneribꝰ.et exaſperatas ꝯſcientias lenit ⁊ Emat igit̉ ypocrita ieiunio ſuo oleūpeccatoris: ego meū interim nō vendo ieiuniū: ⁊ ipſū mihi oleū eſt qͦ vngar. Vnge inquit caput tuū: ne qͥdforte murmuris aut impaciētie ſubeat. Nō ſolū aūt ſꝫ ⁊ gloriare in tribulatōe: ſic̄ ait apl̓us. Gl̓are inꝙͣ. ſꝫabſqꝫ omni ſtudio vanitatis: vt ſitetiā facies mūdā ab oleo pcc̄oris. Sermo ſecūdus vnde ſupra.Onuertimi ad me in totocorde vr̄o: in ieiunio ⁊ fletu ⁊ plāctu: ⁊ ſcindite corSā vr̄a ⁊ nō veſtimēta vr̄a: ait dn̄som̄ipotēs. Quid ſibi vult dilectiſſimi ꝙ p̄cipit dn̄s vt ꝯuertam̉ ad eūVbiqꝫ enī eſt ⁊ replet om̄ia: ⁊ nihilomnius ꝯplectit̉ vniuerſa. Qua mevertā: ꝯuertar ad te dn̄e deus meꝰ?Si aſcendero in celū tū illic es: ſi deſcendero in infernū ades. Quid iubes qͦ ꝯuertar ad te. ſupra an īfra-ad dextrā an ad ſiniſtrā? Cōſiliumiſtud eſt fr̄es mei: ſecretū eſt qd̓ ſolis credat̉ amicis. Miſterium regnidei eſt: apl̓is reuelat̉ in aure: nā turbis nihil d̓r abſqꝫ parabola. Niſi cōuerſi fueritis ⁊ efficiamī ſic̄ ꝑuulusiſte: nō intrabitis in regnū celoꝝ.Agnoſce plane. qͣ velit vt ꝯuertam̉Ad paruulū ꝯuerti neceſſe ē: vt diſxiiſcamus ab eo qꝛ mitis eſt ⁊ humiliscorde. Ad hoc ſiqͥdem paruulꝰ datꝰ.piſeſt nobis. Sane idem ⁊ magnus eſt:.xiiiſꝫ in ciuitate dn̄i. cui ⁊ d̓r. Exulta eta. lxxiſſlauda habitatō ſyon: qꝛ magnꝰ inxiixt iſſmedio tui ſanctus iſrahel. Quid tuvilulta nnlatat rainflaris o homo? Quid extolleris fixxx xixt xiijne cauſa? Quid alta ſapis. ⁊ oculixxi ſexe 3tui omne ſublime vident: qd̓ tibi nōnuihnluriaea.cedet in bonū? Sublimis qͥdem dn̄s:ilira nxiilaſꝫ nō ita ꝓponit̉ tibi. Laudabilis magnitudo illius: nō etiam imitabilisinuarixihia .Eleuata eſt magnificentia illius: ⁊nō poteris ad eā. Nec ſi te ruꝑis apprehendes. Accedet inqͥt homo adeor altū: ⁊ exaltabit̉ deus. Excelſusſiquidem dn̄s ⁊ humilia reſpicit: ⁊ alta a lōge ꝯgnoſcit. Hūiliare: ⁊ apprehēdiſti. Hec plane lex pietatis:et ꝓpter hāc legē ſuſtinui te dn̄e. Sforte ſublimitatis eſſet via ꝓpoſitaet illiciter qͦ oſtēderet̉ ſalutare deiquāta facerēt hoīes vt exaltarent̉:Quā crudelit̓ inuicē ſterneret inuicē ꝯculcarent: ꝙͣ impudent̓ reperētmanibuſqꝫ ⁊ pedibꝰ conarent̉ in altū. vt imponerēt ſeſe hoīes ſuꝑ capita aliena? Et certe q̄ ꝯtēdit ſuꝑgredi ꝓximos multas inueniet difficultates: ml̓tos habebit emuſosmultos paciet̉ ꝯtradictores: aſcetdentes equideꝫ ex aduerſo. Nihil vro faciliꝰ eſt volenti: ꝙͣ hūiliare lemetipſū; Hoc verbū eſt dilectiſſimiqd̓ om̄mo nos reddit iexcuſabiles: