v̓t ne tenue quidem nobis velamē p̄tende̓ liceat. Sꝫ iā ad hunc paruulūad māſuetudinis ⁊ humilitatis magiſtrū. qͦ nā mō ꝯuerti neceſſe ſit videamus. Cōuertimini inquit ad mein toto corde vr̄o. Fr̄es ſi dixiſſet ꝯuertimī. nihil addes: eſſet vobis forſit an libere reſpōdere. Factū eſt iāaliud ꝓpone mandatū. Nūc aūt ſpiritualis vt audio cōuerſiōis nos admonet. q̄ nō vna die ꝑficit̉: vtinā vl̓in om̄i vita qͣ degimus in hͦ corporevaleat ꝯſūmari. Corporis nanqꝫ cōuerſio ſi ſola fuerit: nulla erit. ForNuid tima ſiquideꝫ ꝯuerſiōis eſt iſta nō eſtid extolletisveritas: vacuā virtute gerēs ſpeciēpietatis. Miſer homo qͥ totus ꝑgēsin ea q̄ foris ſunt ⁊ ignarus interiorū ſuoꝝ: putās ſe aliqͥd eſſe cū nihil ſit: ip̄e ſe ſeducit. Sic̄ aqͣ effuſꝰ ſūait pſalmiſta in ꝑſona hoīs huiuſcemodi: ⁊ diſperſa ſūt om̄ia oſſa meaEt alius qͥdem ꝓpheta: comederuntinquit alieni robur eius: et ignorauit. Exteriorē quippe ſuꝑficiē intuens ſalua ſibi om̄ia ſuſpicat̉: nō ſentiēs vermē occultū qͥ īteriora corrodit. Manet tōfura veſtis nec nō mutata eſt: ieiunioꝝ regula cuſtodit̉:ſtatutis pſallit̉ horis: ſꝫ cor lōge eſta me dicit dn̄s. Attēde ſollerter qͥddiligas qͥd metuas vnde gaudeasaut ꝯtriſteris: ⁊ ſub̓ habitu religionis animū ſcl̓arē. ſub pānis ꝯuerſionis inuenies cor ꝑuerſū. Totuꝫ enīcor in hijs qͣtuor affectōibꝰ ē: et dehijs accipiēdū puto qd̓ dicit̉. vt incoto corde tuo cōuertaris ad dn̄m.Cōuertat̉ ꝓinde amor tuus. vt nihilomnino diligas niſi ipſuꝫ: aut certeꝓpter ipſū. Conuertat̉ etiā ad ipſūtimor tuus: qꝛ ꝑuerſus eſt timor oīsqͦ metuis aliquid p̄ter eū aūt nō ꝓpter eū. Sic ⁊ gaudiū tuū ⁊ triſticia. eque ꝯuertat̉ ad ipſū. Hoc aūt ita fiet: ſi nō niſi ſecūdū eū doleas aut leteris. Quid enī peruerſuꝫ magis ꝙͣletari cum malefeceris: et in rebuspeſſimis exultare? Sed ⁊ ea qͦꝫ que ſecūdū carnē eſt triſticia morteꝫ operat̉. Si ꝓ tuo ſiue ꝓ ꝓximi peccatodoles benefacis: ⁊ hͨ triſticiā eſt adſalutē. Si gaudeas ad munera gratie: hoc gaudiū ſanctū eſt ⁊ ſecurū:gaudiū in ſpū ſancto. Debes enī indilectōne xp̄i fraternis cōgau̓dereꝓſperitatibꝰ ⁊ aduerſitatibꝰ ꝯdolere ſic̄ ſcriptū eſt. Gaudere cū gaudentibꝰ flere cū flentibꝰ. Verum neipſa corporalis quidem eſt ꝑuipendenda ꝯuerſio: qͥa ſpiritalis huiusaniminiculū noſcit̉ eſſe non paruūInde eſt ꝙ in loco hoc dn̄s cū dixiſſet in toto corde: adiunxit ꝓtinꝰ inieiunio. qd̓ vtiqꝫ corporis eſt. Volotamē āmonitos eſſe fr̄es meos obſeruandū illud non ab eſcis tantū ſꝫab om̄ibꝰ illecebris carnis ⁊ vniuerſa corporis voluptate. Imo vero ieiunandū lōge amplius a vicijs ꝙͣ a cibis. Sed eſt panis a qͦ vos ieiunarenolo ne forte deficiatis in via: et ſineſcitis. panē dico lacrimarū. Seqͥtur enī. In ieiunio ⁊ fletu et plāctu.Exigit enim planctum a nobis penitētia preterite conuerſatōnis: exigit fletū deſideriū future beatitudinis. Facte ſūt mihi lacrime mee panes die ac nocte ait ꝓpheta: cum dicit̉ mihi quotidie vbi eſt deus tuus.Parum ei placet huius vite nouitas que necdū vetera plāgit: necdūplangit admiſſa peccata: necdumplangit tempus amiſſum. Si nonplangis: plane nō ſentis anime vulnera conſcientie leſionem. Sed necfutura ſatis gaudia concupiſcis: ſinō quotidie poſtulas ea cū lacrimis