Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

vſus inuenit̉ oneri: adeo vt nequeat fuſtineri niſi alterna requie foueant̉. Quid non labor ⁊ dolor ⁊ afflictio ſpūs ex om̄ibꝰ que ſub ſole ſuntquādo ⁊ illud ei grauiſſimū eſt qͦ potiſſimū delectat̉. vegetatio ſcꝫ ⁊ ſenſificatio carnis? Nimirū qͣꝫ ſit ei dulce ꝯſortiū. triſte diuorcium manife.ſtat: duvix tandem auelli poteſt: dūcorruptō ipſa corporis penitꝰ intolerabilis eſt vegetāti. Sane nō ſim.pliciter corpus ſed corpus qd̓ corrumpit̉ aggrauat aīam: vt immunem ab hoc grauamine primi parentis aīam noueris extitiſſe: donecadhuc corpus gereret incorruptu.Nimirū in libertate poſuit eū deus:vt inter ſūma ⁊ infima verſans ⁊ in illa excederet ſine difficultate: ⁊ adhec ſine illecebra aūt neceſſitate deſcenderet: illa penetras naturali viuacitate ⁊ puritate mentis: hec auctoritate diiudicas preſidentis. Deniqꝫ adducta ſunt aīalia ad adam.vt videret quid vocaret ea: non ipſealiqua curioſitate ductus eſt vt videret ea. Non ſic in nobis libera ratio: ſed vndiqꝫ ei luctandum eſt. Sicenim ⁊ ab infimis viſco quodaꝫ captiua tenet̉ ⁊ a ſūmis indigna repellit̉: vt nec ab hijs ſine dolore poſſit auelli: nec ad illa ſine magno gemitu vel raro queat admitti. Hincnempe vim faciūt qui querūt aīammeā: vt clamare neceſſe ſit. Infelixego homo: quis me liberabit de corpore mortis huius? Vnde priuſqͣꝫcomedā ſuſpiro: quia regnū celoꝝvim patit̉: ⁊ violenti rapiunt illud.Nihilominus tamē et illic vnitas ⁊hic tenēda diuiſio eſt: ſicut ⁊ adamſoporatus eſt in ꝯtēplatōe: ⁊ aīalianominū impoſitōe diſcreuit. Sic nimirū ſic ⁊ abrahaꝫ in ſacrificio nonquideꝫ volatilia ſed animalia legit̉diuiſiſſe. Et martha erga ml̓ta turbat̉: cū vnū ſit neceſſariū. Neceſſariū plane vnū ⁊ maxīe neceſſariū: qͦniā hec pars optima que non auferet̉. Ceſſabit diuiſio cū venerit plenitudo: ⁊ erit totius ſancte ciuitatisihrl̓m participatio inidipſū. Interim ſpūs ſapiētie non modo vnicusſꝫ et multiplex eſt: interiora quideꝫin vnitate ſolidās: ſꝫ ſub iudicio exteriora diſtinguēs. Vtrūqꝫ tibi inprimitiua eccleſia ꝯmēdat̉: quandomultitudinis credētiū erat cor vnūet anima vna. ne volatilia ſcinderentur: diuidebat̉ aūt ſingulis ꝓut cuiqꝫ opus erat vt aīalia ſecarent̉. Sitigit̉ etiam in nob̓is cariſſimi vnitasanimoꝝ: vnita ſint corda. diligendo vnū querēdo vnū. adherēdo vni:et idipſum niuicē ſentiēdo. Sic nimirū exterior ipſa diuiſio ⁊ euadit ꝑiculū ⁊ſcādalū non incurrit: dū videlicet ⁊ ſi ꝓpria cuiqꝫ tolerantia ꝓpriaqͦꝫ nonnunꝙͣ in terrenis agēdis ſētentia: ſꝫ ⁊ diuerſa interdū dona gͣtiarū: nec mēbra om̄ia actū eundeꝫvident̉ habere: vnitas tamē interior. ⁊⁊ vnanimitas ipſam quoqꝫ multiplicitate colligat ⁊ cōſtringat caritatis glutino ⁊ vinculo pacis. De quadrageſima ẜmo pͥmꝰ.Odie dilectiſſimi ſacrū q̄drageſime tꝑus ingredimur: tēpus militie xp̄iane. Nō nobis ſingularis eſt hec obſeruatio: vna omnium eſt quicunqꝫin eandem fidei ꝯueniunt vnitatem.Quid ni ꝯmune ſit xp̄i ieiuniū om̄ibus xp̄ianis? Quid ni caput ſuū mēbra ſequant̉? Si bona ſuſcepimꝰ abhoc capite: mala aūt qͣre nō ſuſtineH iij