aggrauat animaꝫ: ſic deprimit etiam terrena inhabitatō ſenſū multacogitantem. Vtrimqꝫ ergo caue alaqueo temptatōnis: et qͣre armaiuſticie a dextris ⁊ a ſiniſtris. Nuintū impedimentū grauiſſimū et ꝑiculoſiſſimū ignorantia noſtra eſt. Inmultis enī omnino incertum habemus quid agere debeamꝰ: ita ut qd̓oremus ſicut oporter neſciamꝰ. Sextū impedimentū eſt aduerſarius nōſter: qͥ tāꝙͣ leo rūgiēſcircuit querēsquē deuoret. Atqꝫ v̓tinā in iſtis ſextribulatōibꝰ liberarem̉: ut vel in ſeptima nō tāgeret nos malū: nec apprehenderet nos ꝑiculum in falſisfr̄ibus. Vtinā ſoli impugnarēt nosmaligni ſpūs cū fug̓geſtioībꝰ ſuis.et nihil nocerēt hoīnes ꝑnicioſis exͣemplis. ꝑſuaſionibꝰ importunis. ſermonibꝰ adulationis vel detractionis: atqꝫ alijs mille modis. Vidētiscerte ꝙͣ neceſſarium ſit. ut aduerſushec ſeptē ꝑicula quibꝰ impedimur.ſeptiformis ſpūs ſancti auxilio ſubleuemur. Pro hijs enī ſeptem quibꝰab obſeruātia decalogi retardam̉:in luctu penitētie ſeptuageſima preſens agitur. Vnde ⁊ reticet̉ interimalleluia ſolēne: et humane trāſgreſſionis hiſtoria miſerabilis ab exordio recenſetur.Sermo. ij. vnde ſupra.Amiſit deus ſoporē in adaꝫImmiſit et in ſeip̄m factusminirū ſecūdus adā: ſꝫ eſt diſtātia forte nō ꝑua. Ille enī ſoporatus videtur p̄nimietate ꝯtēplatōiset exceſſu: xp̄us miſeratōis affectu:ut in illū ſoporeꝫ immiſerit veritas:in hūc caritas: cuꝫ vtraqꝫ ſit dn̄s.Ait enī iohānes euāgeliſta. Deuscaritas eſt. Et ip̄e dominus. Ego fūxivia veritas et vita. Sane ſoporē xp̄iſolius caritatiſ fuiſſe nemo dubitat.vel noīetenus xp̄anus. Siquidē accubuit ut leo. nō victus plane ſꝫ victor: poteſtate ꝓpria ponēs aīmaꝫſomnū mortis excipiēs ꝓpria voluntate. Ceterū qualis ⁊ ille ſopordicēdus ſit fuiſſe vel credēdus quē dn̄simmiſit in adā. in quo ſine ſenſu om4iinino doloris in mulierē edificādamcoſta ſublata eſt de latere dormien1tis: mihi quidē nō niſi incōmutabi2ilis veritatis intuitu et abiſſo diuine2Ixitiſapiētie corporeis excedēs ſenſibusIiſſobdormiſſe videt̉. qd̓ ex eius verbisxxixttivel maxime conici p̄t. Rediēs nimixxi xtixtiirū indicat quō abiſſet: dū tāꝙͣ ebriImintinufalꝝus de cella vinaria veniens ⁊ eructuans illud magnū ſacramētū qd̓ tāvinu irimnnt ma ꝝto poſt in xp̄o ⁊ in eccleſia apl̓us ꝯmim lixuianta.mēdat: hoc nūc inquit os ex oſſibusxxt injtintar trni ts gmeis. Et ꝓpter hoc inquit reliquethomo patrē et matrē: et adherebitvxori ſue et erūt duo in carne vnamniplintaxi.An tibi penitus ob̓dormiſſe videturInuerlpuraqui in hāc vocē excitatus erupit: etnon magis dicere potuiſſe. ego dormio et cor meū vigilat ? VVerū id qͥdem ſine p̄iudicio dixerim. ſi cui forte aliter viſum fuerit: maxime ſi qͥdaliud in ſanctoꝝ paginis inueniturNeqꝫ enī cōmunē arbitror fuiſſe ſoporē aūt nr̄is ſimilē ſomnis: qͦs reccōtēplatiōis exceſſꝰ. nec miſeratōisaffectꝰ. ſꝫ infirmitatis defcūs immittit: quos nec veritas nec caritas hꝫneceſſitas parit. Graue ſiquideꝫ iugū ſuꝑ filios adā. Non auteꝫ in pn̄cipio ſuꝑ adam: ſꝫ nunc iā ſuꝑ filioseius. Quid nō graue miſeris: quibꝰet viuere labor eſt? Quibus ⁊ quodpauci vidētur aduertere. ſentire penitus nemo. ip̄e quoqꝫ ſenſualitatis