Simile aliquid paulus loquit̉. Apparuit benignitas ⁊ hūanitas ſaluatoris noſtri dei. Bene dulce nomēnullus ex ipſis tacuit: qͥa hoc mihimaxīe neceſſariū fuit. Alioquin qͥdagerē. audiēs dn̄m veniente? Nunquid non fugerē ſicut adā. qui a facie eius fugit: ſed nō effugit? Nōne deſperarē audiēs qͥa venit ille cūius legē ſic p̄uaricatus ſū. cuius pacientia ſic abuſus ſū. cuius beneficōtā ingratus inuētus ſū? Que maiorvero ꝯſolatō poterat eſſe: qͣꝫ in dulci vocabulo: in nomine ꝯſolatorioPropterea ⁊ ipſe dicit: qͥa nō venitvt iudicet mundū: ſꝫ vt ſaluet̉ mundꝰ per ipſū. Iam ꝯfidenter accedoiam ſupplico fiducialiter. Quid enītimeā: quādo ſaluator venit in domūmeā ? Ei ſoli peccaui: donatū erit qͥcqͥd indulſerit illej. Vtiqꝫ enī licet eiqd̓ vult facere. Deus eſt qui iuſtificat: qͥs eſt qͥ ꝯdemnet? Aut qͥs accuſabit aduerſus electos dei? Propterea gaudere nos oportꝫ ꝙ in nr̄a venerit: nunc enī facilis ad indulgentiam erit. Deniqꝫ ꝑuulꝰ eſt: leuiterplacari p̄t. Quis enī neſciat. qͥa puer facile donat? Ecce ſi non fueritnobis ꝓ minimo: poſſumꝰ recōciliare ꝓ minimo. Pro minimo inqͣꝫ: nōtamē ſine penitentia: ſꝫ qꝛ minimumqͥddā ſit noſtra ipſa penitētia. Pauperes ſumus: parū dare poſſumus:attamē recōciliare poſſumus ꝓ paruo illo ſi volumus. Totū quod dare poſſuꝫ miſerum corpus iſtud eſt:illud ſi dedero ſatis ē. Si quo minꝰ:addo ⁊ corpus ipſius. Nam illud demeo eſt: et meū eſt. Paruulus enimnatus eſt nobis: et filius datus ē nōbis. De te dn̄e ſuppleo: qd̓ minꝰ habeo in me. O dulciſſima recōciliatō:O ſatiſfactio ſuauiſſima. O vere re-cōciliatō facilis ſꝫ ꝑutilis ſatiſfactioparua: ſꝫ non paruipendenda. Etenim qͣꝫ facilis mō tam difficilis eritpoſtea: et ſic̄ modo nemo eſt qui recōciliari nō poſſit: ita poſt paululūnemo qͥ poſſit: qͦniaꝫ ſic̄ benignitasapparuit vltra omnē ſpē. vltra oēmeſtīatōeꝫ: ſimileꝫ exſpectare poſſumus: iudicij diſtrictōeꝫ. Noli gͦ ꝯtēnere dei miſcd̓iaꝫ. ſi nō ſentire vis iuſticiā: ſꝫ iram. ſed indignatōeꝫ. ſꝫ emulatōem: ſꝫ furorem. Dn̄e ne in furore tuo arguas me: neqꝫ in ira tuacorripias me. Vt enim ſcires quāta diſtrictio ſuccedit: tanta illa māſuetudo p̄uenit. Ex magnitudine indulgentie magnitudine vltōis attēde. Immēſus eſt enī deus ⁊ infinitꝰin iuſticia: ſic̄ ⁊ in miſcd̓ia. Multꝰ adignoſcendū. multus ad vlciſcendū.Sed miſcd̓ia qͥdeꝫz priora ſibi vendi.cat: vt ſi voluerimus: diſtrictō inuenire nō poſſit in quē ſeuiat. Propt̓hoc enī benignitatē p̄rogauit: vt ꝑeā recōciliati ſeueritatē videamꝰ ſecuri. Propterea voluit non ſolū adterras deſcendere ſꝫ etiā innoteſce̓:nō ſolū naſci: ſꝫ ⁊ agnoſci. Deniqꝫ ꝓpter hanc agnitōem dies iſta celebris habet̉ ⁊ inſignis: dies appari.tōis. Hodie enim magi ab orientevenerūt ortū ſolē iuſticie requirentes: eū de qͦ legit̉. ecce vir. oriēs nomen illi. Hodie adorauerūt nouumv̓ginis partū: ſequētes noui ſiderisdūctū. Nonne ⁊ hic nob̓ eſt magnaꝯſolatō: ſic̄ in illo de qͦ locuti ſumusapl̓i v̓bo? Ille dixit deū: iſti nō voceſꝫ oꝑe dicunt. Quid facitis o magiqͥd facitis⁊ Lactentē puerū adoratis intugurio vili ī vilibꝰ pānis? Ergone deꝰ ē iſte? Deꝰ certe in tēploſct̄o ſuo. deꝰ ī celo ſedes eiꝰ: ⁊ vos eūq̄ritis ī vili ſtabulo. in mr̄is gremio.