Vnde ⁊ ipſe ait: qꝛ oderūt me ⁊ patrē meū. Quid g fecerūt impij: quibꝰ grauis erat etiā ad vidēdū? Hiceſt inquiūt heres: venite occidamꝰeū. Sic g occiderūt agnū dei: in ſuāqͥdem ꝑniciē: ſꝫ in ſalutē nr̄am. Illienim ſanguine agni fuderunt: nosacceſſimus et bibimus illū. Accepimus calice ſalutaris: et calix inebrians ꝙͣ p̄clarus eſt. Ecce vn̄ grās agamus. Nam an̄ paucos dies celebrauimus aduentū eius in carcerēhuius mūdi ideſt diē natalis: hodievero celebramus ꝙ cathenas ⁊ vīcula noſtra ſuſcepit. Hodie enim qͥpeccatū nō fecit vt reos abſolueretinnoxias manꝰ. eoꝝ cathenis in ſeruit: hodie ſub lege factus eſt: qͥ legē dedit. Sed dicendū eſt iam quidin hac circūciſione nobis ſpūaliterindicet̉ agendū. Neqꝫ enī ſine cauſain lege p̄ceptū: nec ſine cauſa ꝯpletuꝫ eſt in dn̄o: vt octaua die fieretcircūciſio. Sed qͥs ꝯgnouit ſenſū domini: aut qͥs ꝯſiliarius eius fuit? Aſſit nūc veſtris deſiderijs. aduocatusſpūs qui ſcrutat̉ alta dei: ⁊ ediſſeratvobis ſacramentū iſtud octaue diei. Nō ignoramus iā oportere hoīeꝫnaſci denuo: nā ꝓpter hoc ſecūdo natus eſt dei filius. In peccatis ſiquidem naſcimur om̄es: et neceſſe habemus renaſci in gr̄a. quā in baptiſmate quidē ꝑ̄cepimus: ſꝫ heu totuꝫperijt in ſeculari vitā. Nunc primūmiſerāte deo virtus gratie in nob̓oꝑat̉: vt in nouitate vite ambulemus. Ergo naſcit̉ homo qn̄ ſol iuſticie ortus in aīo. peccatoꝝ illuminattenebrās horrendūqꝫ dei iudiciū internis obtutibꝰ offert: addens adterroris vinculū. brene dierū numerū ⁊ finē incertū. Hec plane veſpera eſt ad quā demorabit̉ fletꝰ: ⁊ neceſſe eſt addi matutini leticiam: vtauditā faciat nobis miſcd̓iaꝫ ſuamSic enim fit veſpere ⁊ mane dies vnꝰEſt auteꝫ dies iſta iuſticie: reddensvnicuiqꝫ qd̓ ſuū eſt: nob̓is miſeriaꝫ.miſcd̓iaꝫ deo. In hac die puer naſcit̉: qn̄ ex hijs que diximꝰ ad amorem penitētie. ⁊ odiū peccati animꝰexcitat̉. Sed periculoſū eſt ſi fortevelit inter ſeculi turbas agere penitentiaꝫ: vbi nimirū alij venenatisꝑſuaſionibꝰ. alij vndiqꝫ exēplis peioribꝰ ad peccatū alliciāt: alij adulatōnibꝰ in vanā gl̓am: alij detractōibus in impatientiā animū eius deiciant. Procedat iam neceſſe eſt prudentie radius: oſtēdat quātas ⁊ qͣꝫimportunas p̄ſertim in hac generatōe nequā oportunitates ⁊ occaſiones peccati offerat mundus ⁊ ingerat: qͣꝫ debilis ſit ad illas humanꝰanimus maxīe qui in peccati cōſuetudīe ſit nutritꝰ. In hac g die prudentie eligat de p̄ſenti ſeculo neqͣꝫfuge̓: dicēs cū ꝓpheta. Odiui eccleſiam malignantiū: et cū impijs nō ſedebo. Sed nonduꝫ ſufficit hͦ. Forteenī elige̓ vult ſolitudinē nō ſatis attendens ꝓpriā infirmitatē: et ꝑiculoſam dyaboli luctā. Quid enim periculoſius qͣꝫ ſolū luctari cōtra anti qͥ hoſtis verſutias. a qūo videat̉: etquē videre nō poſſit? Itaqꝫ iā hꝫ neceſſariā fortitudīs diē vt nouerit cuſtodiēdā ad dn̄m fortitudineꝫ ſuā:et aciē multoꝝ pariter pugnantiūeſſe q̄rendā vbi tot ſūt auxiliarij qͦtſocij: ⁊ tales qui dicere poſſint cū apoſtolo. qͥa non ignoramus aſtutias inimici. Congregatō enim profortitudine ſua. terribilis eſt: vt caſtroꝝ acies ordinata. Ve autē ſoli:quia ſi ceciderit non habet ſubleuateꝫ. Qd̓ ſi cūiqꝫ ex antiquis patribꝰ