gratiā hanc ꝯceſſaꝫ audiuimꝰ. nonexpedit temere ſe ꝯmittere huic ꝑiculo. nec oportet tēptare deū: ſicutet magiſter nr̄ de anachoritis loquēs. qui nō inquit ꝯuerſiōis feruore nouicio: ⁊ cet̓a. Itaqꝫ in hac fortitudinis die ad id̓ qd̓ iam ceperat.ideſt odiui eccleſiā malignātiū: etiāaddat qd̓ ſequit̉: lauabo int̓ innocētes manus meas. Verū cū eligit eſſe in ꝯgregatōe multoꝝ. nunquideliget eſſe magiſter qͥ nondū diſcipulus fuit: et docere qd̓ didicit nūqͣꝫ⁊ Et quomō aūt in ſe aut in alijsmotus irratōnabiles poterit tēperare? Nemo carnē ſuā odio habuitQuō ergo putatis ſi iam magiſterſuus fuerit iſte: quin facile ſibi aliquādo eo amplius qͦ familiarius cōdeſcēdat̉ Illuceſcat igit̉ dies tēperātie. vt querat quō tēperari ⁊ refrenari poſſint incōtinētes motꝰ voluptatis: beſtiales motus curioſitatis: ceruicoſi motus elatōis ſue. Eligat abiectus eſſe in domo dei ſui etſubiectus eſſe magiſtro ſub qͦ frangat̉ eius voluntas: et obediētie freno cōcupiſcentia reprimat̉: ſitqꝫ qd̓ait ꝓpheta. impoſuiſti hoīes ſuꝑ capita noſtra. Nec dedignanduꝫ ſeruo ꝙ p̄ceſſit in dn̄o: ſiquidem nō eſtſeruus maior dn̄o ſuo. Ille enim cūiam creuiſſet etate et ſapiētia ⁊ gr̄aapud deū ⁊ hoīes: cū iam duodecimannoꝝ eſſet ⁊ remanſiſſet in iheruſalē inuētus a beata virgine ⁊ a ioſeph cuius filius putabat̉ in mediodoctoꝝ audiēs illos ⁊ interrogās:tamē deſcēdit cū illis: ⁊ erat ſubditus illis. Et tu gͦ ſubditus eſto ꝓpt̓illū. Sed iam tibi in ipſa obedientievia aliqͣ fortaſſis dura ⁊ aſpera occurrere poſſunt. vt accipias interdū precepta nōnulla que licet ſalupria ſint minus ramē ſuauia videantur: hec ſi moleſte ceperis ſuſtinereſi diiudicare p̄latum. ſi murmurarein corde etiā ſi exterius impleas qd̓iubet̉: nō hec eſt virtus patiētie ſedvelamētū malicie. Neceſſe eſt gͦ vtilluceſcat dies patiētie ꝑ quā om̄iadura ⁊ aſpera tacita āplexaris ꝯſcientia: te magis diiudicans ⁊ duriusarguēs. cui nimirū diſplicēt q̄ ad ſalutē ſūt: ⁊ in cogitatōe tua ſemꝑ ꝑtem magiſtri quoad potes aduerſus temetipſū iuuās: teqꝫ in omnibꝰaccuſare: ipſū vero magis excuſarelaborans. Porro in hoc loco iā cauēdū tibi arbitror a ſuꝑbia. Magnuꝫeſt enī om̄ino ſic vincere ſemetipſūMelior eſt ait ſalomō patiens viroforti: ⁊ qui dn̄atur animo ſuo expugnatore vrbiū. Conſidera deniqꝫmanifeſte ꝓpheta doceat neceſſariāeſſe humilitatē poſt patiētiā dicēsVerūtamē deo ſubiecta eſto animamea: qͦniaꝫ ab ipſo patientia mea.Nōne videtur hic occaſione patientie tēptatōem ſenſiſſe ſuperbie? Neceſſe eſt g vt illuminet cor tuū radius humilitatis: et declaret quid ate ſit. qͥd a deo vt non altū ſapias: qͥniā deus ſuperbis reſiſtit. humilibꝰdat gratiā ¶ Iā vero cū in hijs diutius fueris exercitatus. rogo daritibi deuotōis lumē: diē ſereniſſimaꝫet ſabbatū mētis in qͦ tanqͣꝫ emeritꝰ miles in laboribꝰ vniuerſis viuasabſqꝫ labore: dilatato minirū cordecurres viā mandatoꝝ dei: vt qd̓ prius cū amaritudine ⁊ coactōe tui ſpiritus faciebas: de cetero iā cū fūmadulcedīe ꝑagas ⁊ delectatōe. Hācni fallor petebat. qͥ ait. Remitte mihi vt refrigerer. Ac ſi dicat. Quouſqꝫ in labore et dolore iſto crucior:et morte afficior tota die ꝰ RemitteF iiij
Druckschrift
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten