Ipſe qͦꝫ omniū rex ⁊ dn̄s qͣntū concupiuit decorē tuū. tantū deſideratet reſpōſionis aſſenſū: in qͣ nimiruꝫꝓpoſuit ſaluare mundū. Et cui placuiſti in ſilētio: iam magis placebisex verbo: cū ipſe tibi clamet e celo.O pulcra inter mulieres: fac me audire vocē tuā. Si gͦ tu eū facias audire vocē tuaꝫ: ipſe te faciet videreſalutē nr̄am. Nūquid nō hoc eſt qd̓q̄rebas. qd̓ gemebas: qd̓ diebꝰ acnoctibꝰ orādo ſuſpirabas? Quid igitur? Tu es cui hͦ ꝓmiſſū eſt. an aliāexſpectamus? Imo tu ipſa: nō alia.Tu inquā illa promiſſa. illa exſpectata illa deſiderata. ex qua ſanctꝰpater tuus iacob iā morti appropiquās vitā ſperabat eternā cū dicebat exſpectabo ſalutare tuū dn̄e: inqͣ deniqꝫ ⁊ ꝑ quā deꝰ ipſe rex noſterante ſecula diſpoſuit operari ſalutēin medio terre. Quid ab alia ſperasqd̓ tibi offert̉? Quid ꝑ aliaꝫ exſpectas qd̓ ꝑ te mox exhibet̉ dūmodop̄beas aſſenſū: reſpōdeas verbū? Reſpōde itaqꝫ citius angelo: imo ꝑ angeluꝫ dn̄o. Reſpōde verbū: ⁊ fuſcipe verbū. Profer tuū: ꝯcipe diuinū.Emitte tranſitoriū: ⁊ amplecte̓ ſempiternū. Quid tardasª Quid trepidas? Crede: cōfitere. et ſuſcipe. Sumat humilitas audaciā: verecūdiafiduciā. Nullatenus ꝯuenit nunc vtvirginalis ſimplicitas obliuiſcaturprudentiā. In hac ſola re ne timeat prudens virgo p̄ſūptōem: qͥa etſi grata in filētio verecūdia: magistamē nūc in verbo pietas neceſſariaAperi virgo bona cor fidei: labia cōfeſſioni: viſcera creatori. Ecce deſideratus cūctis gētibꝰ foris pulſatad oſtiū. Qui ſi te morāte ꝑtranſierit: rurſus incipies dolens quererequē diligit anima tua. Surge: cur-re: aperi. Surge per fidem: curre ꝑdeuotōem: aperi per ꝯfeſſionē. Eccoinquit ancilla dn̄i: fiat mihi ſecūdūverbū tuum. Semper ſolet eſſe gratie diuine familiaris virtꝰ hūilitasDeus enim ſuperbis reſiſtit: humilibus autem dat gratiā. Humilit̓ gͦreſpondet: vt ſedes gratie preparetur. Ecce inqͥt ācilla domini. Que ēhec tam ſublimis humilitas que cedere nō nouit honoribꝰ: inſoleſceregl̓a neſcit? Mater dei eligit̉: ⁊ ancillam ſe nominat. Non mediocris reuera humilitatis inſigne: nec oblata tanta gl̓a obliuiſci humilitateꝫ.Nō magnū eſt eſſe humilē in abiectōne: magna prorſus ⁊rara virtushumilitas honorata. Si me miſerūhomūcōem meis decepta ſimulatōibus ad aliquem vel mediocrem honoreꝫ prouexerit eccleſia. deo nimirum hoc vel propter mea vel ꝓpterſubditoꝝ peccata ꝑmittēte: nonneſtatim oblitus qͥ fuerim talē me puto qͣlis ab homībꝰ qui cor nō videntputatus ſum⁊ Credo fame. cōſcientiam nō attēdo: ⁊ reptitās non honorem virtutibꝰ. ſꝫ virtutes honori:eo ſanctiorē quo ſuperiorem me eſtimo. Videas pleroſqꝫ in eccleſia deignobilibꝰ nobiles de pauperibꝰ diuites factos. ſubito intumeſce̓ priſtine obliuiſci abiectōnis: genus qͦꝫſuū erubeſce̓: et infimos dedignariparētes. Videas ⁊ homines pecunioſos ad honores qͦſqꝫ eccleſiaſticos ꝑuolare moxqꝫ ſibi applaudere ſanctitatem veſtium dumtaxat mutatōne non mentium: et dignos ſe eſtimare dignitate ad quam ambiēdoperuenerūt: quodqꝫ ſi audeo dicereadepti ſunt nūmis. attribue̓ meritisOmittō āt de hijs qͦs excecat ābitōet honor ip̄e ſuꝑbiēdi eis materia ē.