De orationetres petitiones mali. In prima petimꝰmaium culpe preterituꝫ nobis dimitticum dicitur Dimitte nobis debita noſtra ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribꝰnoſtris. Iſta debita ſunt peccata iuxtaparabolam xp̄i quam propoſuit ſimonileproſo dicens. Duo debitores erant̉cuidam feneratori. Que parabola ẜmgloſam ītelligit̉ de debito peccati. Iſtadebita petimꝰ nobis dimitti a deo ſicutnos dimittimus debitoribus noſtris.id eſt illis qui contra nos peccaueruntqꝛ iſtud intelligitur de debito iniuriarūquas debemꝰ remittere. Alioquin niſidimittamus deus non dimittet nobisdicente xp̄o. Pater veſter celeſtis nondimittꝫ vobis niſi vos dimiſeritis vnꝰquiſqꝫ de cordibus veſtris. In qua em̄menſura menſi fueriſmeadem menſura remētietur vobis. Si ergo vis ꝙ deus remittat peccata tua tibi: dimitte tuillis qui ꝯtra te peccauerunt. alioqͥn dicetur tibi. Ex ore tuo te iudico ſeruenequam. Dicis eī dimitte mihi ſicut egodimitto: ſed tu nō dimittis ergo dicisꝙ tibi non dimittam Sed nūquid illequi exiſtens in fraterno odio dicit iſtaꝫorationem peicat. Dico ꝙ non qꝛ nondicit eam in ꝓpria perſona ſed ī perſonaeccleſie quod patet quia dicit nobis ⁊non mihi. Et ideo cum vniuerſalis eccleſia nunqͣꝫ poſſit errare nunqͣꝫ erraturin dicendo iſtam orationem. In ſecunda petitione petimus amalo culpe futuro precaueri dum dicimus. Et ne nosinducas in temptationem. ¶ Notandum ergo ꝙ tēptatio aliquando ſumit̉tur in bonum ſicut in Geneſi quādo dicitur. Temprauit deus abraham. Et īlibro ſapientie. Deus āt temptauit illos .i. temptari permiſit. Alio modo dicitur temptare vt oſtendat exemplumvirtutis alijs. ſicut temptauit abrahaꝫdominicavt oſtenderet virtutem obedientie eius⁊ de tali temptatione nō intelligimushic. Aliquando autem temptatio ſumitur in malum. Et eſt duplex. nam quedam eſt ab hoſte id eſt a demone q̄dama carne inquantum ſcilicꝫ caro inſurgitTemptatio que eſt ab hoſte non ē peccatuꝫ niſi conſentiatur ſibi: ymmo ſi reſiftetur ſibi eſt multum meritoriuꝫ. Etiſto modo fuit xp̄s temptatus vt dicit̉in Matheo vbi d̓r. Ductus ē Iheſusin deſertū a ſpū vt temptaretur a dyabolo. ⁊cͣ. Temptatio que eſt ex carne ſiꝓuenit ex peccato. inquentum ipſa rebellio carnis ad ſpiritum prouenit ī nobis ex peccato primorum parentum. ⁊eſt materialiter peccatuꝫ originale moUo iſta rebellio quantuꝫ ad ſui principium non eſt in noſtra poteſtate ꝓut dicitur quia primi motus non ſunt in poteſtate noſtra Sed reſiſtere iſti rebellioniſiue allidere primos motus bene eſt inpoteſtate noſtra Et ideo conſentire tēꝑtationi ſiue ſit ab hoſte ſiue a carne ſemper eſt peccatuꝫ. Ita ꝙ ſit conſenſus cūdeliberatione eſt peccatū mortale. Sꝫſi conſenſus ſubitus ⁊ quaſi ſubrepticius eſt ſolum peccatum veniale. modoergo in iſta temptatione nos non petimus ne temptemur ſed petimus ne intemptationem inducamur. tunc auteꝫin temptationem inducimur cum ei cōſentimus. Et ideo ī iſta petitione nihilaliud petimus niſi ꝙ deus det nobisvirtutem reſiſtendi temptationi quodapoſtolus promittit eum facturum dicens. Fidelis deus qui non permittitvos temptari ſupra illud quod poteſtꝫſed faciet cum temptatione prouentuꝫita vt poſſitis ſuſtinere. In vltima peritione petimus a malo pene liberari cuꝝdicimus. Sed libera nos a malo. Itaꝙ intelligitur hoc d̓malo pene eterne