De CoN.tione acceperat a deo quoddaꝫ donumſupernaturale: quod donū vocatur iuſticia originalis que iuſticia ita ordinabathominem ꝙ anima hominis in omnibus obediebat deo Ita ꝙ in nullo mouebatur contra voluntatem dei. Et corpus ita obediehat aīme ꝙ in nullo mouebatur contra voluntate anime vel cōtra imperium rationis ⁊ per iſtud etiamdonum omnia alia animalia erant ſubiecta homini. ⁊ obediebant ſibi ad nutūẜm illud pͣs Omnia ſubieciſti ſub pedibus eius oues ⁊ boues vniuerſas inſuper ⁊ pecora cāpi volucres celi ⁊ piſcesmaris. Iſtud donum acceperat adamnon ſolum pro ſe ſed pro tota poſteritate ſua. ita ꝙ in omnes qui deſcenderētde eius ſemine ipſe tranſfunderet iſtuddonum: iſtam ſcilicet iuſticiam originalē ⁊ iſto dono ꝑ peccatuꝫ ſuuꝫ ipſe priuauit ſe ⁊ totam poſteritatem ſuam. Itaꝙ omnes qui doſcendunt ex eius ſemine carent iſto dono. ⁊ talis carentia vocatur peccatum originale. Ad videndūergo de quibus debet eſſe contlitio. primo vidēdum eſt vtrum homo debeat cōteri de peccato originali. Et dicendumeſt ꝙ non cuius rauo eſt quia ſolum deillo debet homo dolete ⁊ conteri qd̓ eſtactu proprio cōmiſſum vel quod fuit inpoteſtate ſua non cōmittere. Sed peccatum originale non fuit actu propriocontractum nec fuit nec eſt in poteſtatealicuius non cōtrahere illud. quare nullus tenet̉ dolere vel ꝯteri de pctō originali: ⁊ dico teneri de neceſſitate. Congruuꝫ em̄ eſt adulto qui accedit ad baptiſmum ꝙ diſpliceat peccatū originalenon in ſpeciali quia fuit contractum ſedin in generali inquantum ſcilicet omnequod ſeparat a deo debet diſplicere.De peccato autē actuali quomododebet homo confiteri de eo. Notanduꝫpeccacorumꝙ in genere duplex eſt peccatum actuale. Nam quoddam eſt mortale quoddam veniale. De mortali peccato tenetur homo confiteri ſingulariter ⁊ figillatim de quolibet ita ꝙ non ſufficit contritio generalis ymmo quilibet homovolens verā penitentiā agere debet diligenter examinare ⁊ diſcutere conſcienuam ſuam ita ꝙ recogitet dies horas ⁊tempora ⁊ loca ⁊ perſonas ⁊ omnes circumſtantias in quibus ⁊ cum quibuspeccare potuit ⁊ peccauit. ⁊ ita ſicut occurrit ſibi memoria de peccato qd̓ ſingulariter ⁊ ſpecialiter conteratur de qͦlibet. Ita tamen ꝙ licet quolibꝫ peccatomortali verꝰ penitens ſumme debeat dolete tamen ẜm ꝙ vnum peccatū eſt grauius qͣꝫ aliud intenſius debet magis cōteri de vno peccato qͣꝫ de alio. ¶ Sedquid fiet de peccatis oblitis Dico ꝙ aliquis poteſt eſſe oblitus peccatoꝝ ſuorūduobus modis. Uno modo ꝙ ſit oblitus in ſpeciali ſed non in geneiali. id eſtꝙ bene recordatur ſe peccaſſe mortalit̓ſed tn̄ nō recordatur qua ſpecie pctī puta ſi fuit fornicatus vel furatus ⁊ ſic dealijs. ⁊ talis debet dolere ⁊ cōteri in generali. De peccato in ſpeciali tenet̉ cōteri de negligentia ſua per quā venit inobliuionē peccati ſui Et tenetur facerequod in ſe eſt ꝙ recordet̉ in ſpeciali depeccato ſuo vel recogitando vias ſuasvel orādo deum ꝙ ducat ſibi ad memoriam. Alio modo poteſt eſſe aliquis oblitus peccati: ita ꝙ nō recordetur nec ingenerali nec in ſpeciali ⁊ adhuc teneturconteri in generali ⁊ voco conteri in generali non ſub conditōne conteri id eſtdicendo vl̓ cogitando. dolere conterorſi peccaui. ſed voco conteri in generali. conteri ſub exiſtimatione probabili.Debꝫ em̄ hoc ꝓbabiliter homo credereꝙ in ꝯſcientia ſua non ſit putus ⁊ ꝙ in