de poteſtatevia ſupra cūde effectu contritionis ageretur dictum eſt ꝙ pctā ī cōtritione dimittuntur dubium exiſtit qͥddimittit ſacerdos virtute clauium in abſolutione cum non dimittit culpam qꝛilla vt dictum eſt dimitaitur in contriuon. nec etiam penam: quia adhuc poſtqͣꝫ abſolutus eſt remanet obligatus adpenam. Circa iſtam materiam iſtud mihi videtur dicendum Iſte enim qui accedit ad confeſſioneꝫ aūt eſt perfecte cōtritus aut non. Si eſt perfecte contritꝰtunc deus virtute contritionis dimitūtſibi peccata: ita ꝙ anteqͣꝫ accedat ad cōfeſſionem mundatus eſt a culpa. Si autem non eſt perfecte contritus tunc virtute confeſſionis iſta imperfecta contritio reducitur ad perfectam. ita ꝙ de attrito ſit virtute conefeſſionis contrituſ⁊ virtute confeſſionis remittit̉ ſibi peccatum quantum ad culpam ¶ Notādūautem ꝙ quando dicitur peccata in contritione vel confeſſione dimitti: intelligendum eſt deum dimittere peccatum:non contritionem vel confeſſionem. vn̄de Ambroſius. Et ponitur de penitēciadiſtinctione prima. verbum dei peccavita dimittit. Et Auguſtinus de conſecratione diſtinctione. iij. nemo tollit peccata niſi ſolus chriſtus qui eſt agnus tollens peccata mundi. tollit autem et dimittendo q̄ facta ſunt ⁊ adiuuando nefiant. ⁊ perducendo ad vitam vbi fierinon poſſint. Quod autem dicitur ſolꝰchriſtus non excludit patrem aut filiuꝫ⁊ ſpiritumſanctum: quia indiuiſa ſuntopera trinitatis. Et iſtud verum eſt quātum ad opera que ſunt ad extra.Quid ergo ibi faciunt claues vel abſolutio ſacerdotis. Dicendum ꝙ dicuntaliqui ꝙ deus mundat animam a macuclauiumla culpē. ⁊ ſacerdos abſoluit eam a vinculo pene eterne fateor ꝙ non intelligoiſtos: non enim video ꝙ aliquis poſtqͣꝫmundatus eſt a macula culpe mortalisſit obligatus pene eterne cum iſta penanon debeatur niſi peccato mortali. Siergo deus mundat animam in contrition a culpa mortali? abſoluit eam ꝑ cōſequens a vinculo pene eterne. Et ideodicunt aliqui ꝙ qͣꝫuis peccatum in contritione dimittatur ⁊ quantum ad culpam ⁊ quantum ad reatuꝫ pene eternetamen peccator adhuc remanet obligatus ad duo. ſcilicet ad confitenduꝫ peccata ⁊ aliquam ſatiſfactionem pro peccatis faciendam. Et ideo ſacerdos virtute clauium abſoluit eum a vinculo quotenebatur ad confitendum ⁊ ligat eumad ſatiſfactionem. et ſic ſacerdos dicit̉ſoluere et ligare virtute clauium. Quāuis verum ſit ꝙ peccator ſit obligatꝰ adilla duo: non video tamen ꝙ ſcd̓m viāiſtorum forma abſolutionis ſactamētalis poſſit bene verificari. non enim dicitſacerdos. Abſoluo te a confeſſione ſeddicit. Abſoluo te a peccatis. ergo ſcd̓miſtam viam oportet ꝙ aliquo modo abſoluat eum a peccaus. Et ideo dicunt aliqui ꝙ peccator per peccatum non ſolūeſt obligatus deo quem offendit immoetiam eccleſie cui peccando ſe ſubtrahitet ideo quāuis in contritione reconcilietur deo: ad huc tamen remanet reconciliandus ecc̄ie ⁊ recōciliat̉ ecc̄iep ꝯfeſſione ꝯfitendo .ſ. illi qui eſt rector eccleſieet licet iſtud ſit verum non tamen videꝰtur ſufficere cum claues non ſolum ſe extendant ad ſoluendum. ⁊ ligandum interris immo euam in celis: dicente xpōQuodcunqꝫ ligaueris ſuper terrā. ⁊cͣ.Et ideo dicunt aliqui ꝙ ſacerdos virtute clauiū nō facit aliqd̓ niſi ſolū oſtēſiue. Unde dicunt ꝙ abſoluit. id ē ab