dire oportet deo ⁊ nō hominibꝰ nōne ſi veritatē tacetis metupotentū iudicatis apd̓ voſmetip̄os ⁊ facti eſtis iudices cogitationū vrāꝝ et nō plus vrā abūdat iuſticia: qͣꝫ ſcribarūet pharizeorū nō plus diuitē honoretꝭ qͣꝫ pauꝑeꝫ niſi melior ſit Qui imo vt veriꝰ dicā multo plus pauꝑeꝫ honoretisRelucet em̄ in pauꝑē imago ihū xp̄i / in diuite āt mundioēs nos ſumꝰ ex vnā carnis radice geniti Oēs inuicē ſu-mus mēbra in vno corꝑe: cuiꝰ caput eſt ih̓s xp̄s Quid gͦplus honorꝭ meruit diues ⁊ potēs qͣꝫ pauꝑ forte qꝛ diueseſt ⁊ potēs Sꝫ ſi hoc qͣre diuitias in ſecl̓o deteſtātur qͣre mūdi gloriā ꝯtēnēdaꝫ p̄dicamꝰ Neminē certe malorū vſu honorandū puto ſi diuitē honoras diuitijs plus pauꝑe deop̄ponis mūdū ⁊ ſi plus deo aliꝗd̓ in mūdo diligis non esdignus deo Reddite q̄ſo qͣ ſūt dei deo ⁊ qͣ ſūt mūdi mundoBonitas vbiqꝫ honoret̉ malitiā vero deturpetur.De ꝑiculo diuitū ⁊ potentumEd qm̄ mͥ nūc de his ꝗ in cāducis ſuis diuitijs gloriātur: ꝗqꝫ in qͣdā fetide carnis poſt modicū in cine-rem reu̓ſure nobilitate potētiaᵇ ⁊ dignitate vana ſiquidē etleui aurū qͦrūdā hoīm̄ ſtultoꝝ in ſufflatiōe extollūtur ⁊ aliqͦs dep̓mūt ꝯtēnēdo ⁊ ſe ab hͦ credūt illā attinge̓ gl̓aꝫ qͣ ſolhūilibꝰ ⁊ mūdi ꝯtēptoribꝰ piꝰ dn̄s p̄ꝑauit. ẜmo eſt ꝗcqͣꝫ deeis: vt ꝯuenit diſſeramꝰ Ue ve vob̓ ꝗ ad celoꝝ regna diui-ciarū itenere feſtinatꝭ: qm̄ faciliꝰ eſt trāſire camelum ꝑ foramen acus qͣꝫ diuitē intrare in regnū celoꝝ Nō mea ſūt hicverba ſed xp̄i Si hic reuocabilis eſt ſentētia xp̄s ōnino nōeſt deꝰ celū inquit idem ⁊ t̓rā tnͣſibūt verba autē mea non