A555 GIMAACI MEFAIIIMMI LAIIDES. UIIMH SLADI. EILMP EX CIDDRI DuI

Vę ¶ Incipit epl̓a beati euſebij ad damaſiū portuēſē epim̄ et theodoſium romanorum ſenatorem. de morte glorioſifimi hieronimi confeſſorꝭ doctoris eximij Atri reuerendiſſimo damaſio portuen ſi epiſcopo. ⁊ xp̄ianiſſimo theodoſio ro manorum ſenatori. Euſebiꝰ olim hie ronimi ſanctiſſimi diſcipulꝰ. nunc vero eodem orbatꝰ lumine pium dolorē ⁊ gaudium ſuauiſſim. ¶ Multipharie multiſqꝫ modis olim deus locutꝰ eſt nobis omnibꝰ ꝑ ſuū dilectum filiū ſuum ſanctū hieronimū de ſcripturꝭ ſanctis in virtutibꝰ ⁊ ꝓdigijs multis que ꝑ illum fecit ip̄e dominꝰ in medio noſtri ſicut vos ſcitis; de quo etiā nos teſtes ſumus. qui eum vidimꝰ ⁊ oculis noſtrꝭ eius ſanctitatem ꝓpeximus: ⁊ manus noſtre contrectauerunt de verbo eius ſcientie ⁊ doctrine/ quibus vitā manifeſtata eſt. Quod ergo vidimus ⁊ audiuimꝰ: annūciamus vobis Eramus em̄ tamqͣꝫ oues errantes erroribus ⁊ ſuꝑſticioſis fabulis non audientes ſanā doctrinā. ſed coaceruātes nobis pſeu do ꝓphetas qui ſurgentes in populo magiſtri mendaces introducebant ſectas varie ꝑditionis: donec iſte illuceſcēt dies Qui tamqͣꝫ ſol refulgens quinquaginta annis ⁊ ſex menſibus ⁊ erūpnis. in lectionibus ⁊ vigilijs vt nob̓ frā geret panem doctrine deſudans. tenebras erroris profugans ⁊ cunctos a ꝑdicione liberans. effulſit in templo dei

Incipienſqꝫ ab oriente vſqꝫ ad occidētem auferens bella Hereticorū. eorum arcū conterens. arma ⁊ ſcuta combuſſit igni: quoniā in ip̄o poſuit deus ꝓdigia ſuper terram: vt nomen ſuum fieret in nationibꝰ notum Deinde pertranfiens vſqꝫ ad fines terre. ſanando oppreſſos ab hereticorum iaculis. illuminādo mentes hominū: ſcripturarum enigmata reſerando. ſoluendo nodos obſcura dilucidan do/ dubia exponendo/ confutando ⁊ corrigendo falſitates et veriſſima ex linguis qͣꝫplurimis adunando; vt nob̓ notas faceret vias vite. ⁊ nos adimpleret gaudio leticia ⁊ exultatione: templum domini corroborauit ⁊ eius aditū inſtar lucerne non ſub modio. ſed ſupra candelabrū in do mini aula poſite dominici irrigui rore pleniſſime fecundate poſteris omnibus ſuorū verborum pre ceteris elegantia ſingulari excellentius. alijs omnibus patefecit; vt irent in ciuitatem habitatitōnis. ⁊ locum glorie inuenirent: ⁊ ne fierent velut priores eorum genus per amarum quos di rexit ⁊ ab errorū perdicione liberauit. Am em̄ ſimi ſicut ſtipula ante faciem venti ⁊ ſicut lu tum platearum: balbuciens loqui neſciens/ nec ver ba plene formare valens Quid imꝑciar vobis cariſſimi patres ⁊ domini ſue laudis? Nempe iuxta illud apoſtoli Si linguis hominum loquerer ⁊ angelorum: ſuum genꝰ laudandi. nec dum attingerem Idcirco nō in arcu meo ſperabo: nec gladius meus ſaluabit me Sꝫ dn̄s erit illumi natio mea qui docuit me ⁊ docebit manū meam ad ſcribē a ij

dum. ⁊ diriget linguā meam ad loquendū vt quondam afine valaam: quoniā ipſius eſt regnū ⁊ imperium. ⁊ do minatura mari vſqꝫ ad mari. ⁊ a flumine vſqꝫ ad terminos orbis terre; in cuius cuncta ſunt poſita ditione. Co ram quo ꝓcident reges. nec eſt qui poſſit ſue voluntati re fiſtere; qm̄ omnia quecūqꝫ voluit fecit in terra mari ⁊ in abiſſis: ⁊ ſi lingua meā tanti viri meditabitur laudem. et nomen ſuum annūciabit vniuerſis. Hic fuit vere ille iſrahelita. in quo dolus non fuit: electus ſecūdum cor domini ad loquēdum omnia que ſibi mandauerat dominꝰ vniuerſis gentibus ⁊ regnis ⁊ doctor datus in gentibus vt ſentes euelleret/ deſtrueret/ diſperderet/ ⁊ diſſiparet: ⁊ ſapi entiam veram ſeminaret/ edificaret atqꝫ plantaret. Hic eſt fratrum amator: hic eſt qui populo criſtiano tot librorū volumina. ex linguis hebrayca ⁊ greca in latinam non ꝑuo pondere tranſtulit; eccleſie prunitus officium ordina uit. ⁊ tocius ſacre ſcripture aſꝑa fecit plana. Certe in huiuſmodi lumine vidimus lumen: ⁊ pane ſue ſalutifere doc trine paſti. ambulamus vſqꝫ ad montem dei oreb. Hic eſt flumen aque viue ſplendidum tamqͣꝫ criſtallum ꝓcedens de ſede dei in eccleſie medio; ⁊ ex vtraqꝫ parte eius lignum vite afferens fructus ſuos tempore ſuo: cuius foli a ligni ſunt ad gentium ſanitatem. Uir iſte mitiſſimus in populo ſuo apparuit; ⁊ deo dilectus ⁊ hominibus. Orat nunc ꝓ eccleſia ſancta: vas vere admirabile omniū ornatum lapide precioſo opus excelſi. Uerūptamen de hoc quid plura dicam; Eius narrant celi gloriam. ⁊ oꝑa

ſcripturarum manuū eius annunciat firmamentum; nec ſunt loquele neqꝫ ſermones. cuius non audiantur doctri ne verba: eo ꝙ in omnem terram exiuit ſonus eius. O ineffabilis miſericordia ſaluatoris que tot graciarum cumulos in hieronimo adunaſti: vt que plene ſolus poſſidet pene nulli hominum niſi perticulariter fas ſit aſpirare Hic certe dux noſtre fidei ad ſe currentes in celi contrahit arcem. Hunc pre ceteris pocioribus ornatū infignijs dig nitatum in cantilenis ⁊ ꝓuerbijs operacionibus ⁊ interpretationibus mirate ſunt gentes. Cuius nota facta eſt in populis virtus quoniā impletus fuit quaſi flumine ſa pientia. Sed vt vera dicam iuxta illud regitie ſaba maior eſt enim ſapientia ⁊ operā qͣꝫ rumor quē auditis. qͣꝫ cer te bonus eſt ille hijs qui recto ſunt corde quoniam maliciam ſemper odiuit: fecit em̄ mirabilia in terrā noſtra. ſub vmbra illius ſedimus ⁊ fructus eius dulcis gutturi nrō. Quanta autem de eo audiuimus ⁊ cognouimus quomodo annūciabimus? Sed quoniā non ſum eloquens ab heri ⁊ nuduſtertius vt breuius dicam ſi vultis accipere iohannes baptiſta ip̄e eſt. vterqꝫ virgo vterqꝫ heremita de iohanne dicitur. Erat iohannes veſtitus pilis camelorū in deſerto De ſe idem hieronimus dicat Herebant ſacco membra deformia. et ſqualida cutis fitum ethiopice carnis obduxerat. De iohanne iterum dicitur Locuſtas et mel filueſtre cōmedebat De ſe iterū hieronimus dicit De cibis ⁊ potu taceo cū etiā languentes monachi aqua fri gida vtantur ⁊ coctū aliquod accipiſſe ſit luxurie Quid a iij

plura. ille propter iuſticiam martir Iſte vero fi eius ſpiritum materiale ferrū non abſtulit: tamen martirij p̄mij non eſt expars Duplex namqꝫ martiriū eſt Unum ſuccūbere gladijs imꝑioꝝ: alterū in infirmitatibus ⁊ aduer fitatibus in animo patientiam cuſtodire. Certe hic eſt ve re martir qui propter iuſticiā ⁊ manſuetudinem ⁊ ſalutifera ſue doctrine verba. in huius mundi lacrimarum valle certamen forte a malorum cetu viriliter ſubportauit. Sciens quoniā omniū fortior eſt ſapientia. Nec impie geſſit in conſpectu dei. Sed in omnibus tribulationibus ſuis inuocans dominū non peccauit labijs ſuis: nec ſtultum aliquid contra deum locutus eſt. Taceam namqꝫ quot tribulationes labores afflictiones cruciatus agones/ fla gella/ fames/ fitim/ amaritudines/ carnis temptationes abſtinentias/ vigilias/ peregrinationes/ carnis macerāti ones/ nuditates/ ieiunia erūpnas/ ⁊ non ſolū hec ſed grā uiora ⁊ innumerabilia ꝓpter iheſu chriſti nomen in ſuo glorioſiſſimo perpeſſus eſt corpore: vt idem loquitur Sta bam in heremo conſtitutus ⁊ in illa vaſta ſolitudine. que exuſta ſolis ardoribus monachis horridum habitaculū preſtabat; Cogitans me romanis potiri delicijs Cotidie gemitus: cōtidie lachrime Et niſi quando me ſom nus imminens appreſſiſſet: repungnantem nude humo vix oſſa herentia collidebam. Et cum eſſem ſocius ſcorpionum tantum ⁊ ferarū; ſepe choreis in terram puellarū et in frigido corpore ⁊ in pre mortuo iam homine. ſola libidinum incendia pullulabant. Teſte deo. memini me

diem crebro iunxiſſe cum nocte; nec a pectoris ceſſaſſe verbe ribus: donec iubente domino in me rediret tranquillitas. Flebam cōtidie. ⁊ repugnantem carnem ebdomādarum inedia ſubiugabam Cellulā meam quaſi cogitati onum mearū conſcientia pertimeſcebā: et mithimet iratus et rigidus ſolus deſerta penetrabā Et ficubi concaua val lium ⁊ prerupta montiū cernebam illic miſerrime mee car nis erat ergaſtulū ibi mee orationis locus Quis ergo in firmatus eſt ⁊ non ipſe? Quis ergo ſcandalizatus eſt et non ipſe Sed ſi in infirmitatibus ⁊ laboribus laudandi ſunt ſancti. certe ⁊ hic laudandus eſt Ueniā autem ad contumelias ⁊ perſecutiones quas ab improbis ⁊ falſis pertulit fratribus in huius miſerie valle Quid aliud in hͦ mundo ſua vita fuit: niſi quedā iugis aduerſus reprobos ⁊ improbos hereticorū ⁊ malorum omniū cuncos pugna continuūqꝫ certamen Super eum rugierunt vt leones heretici quoniā corripuit eos ⁊ tabeſcere ſecit ſicut a raneam animas eorū ⁊ fructus eorū de terra perdidit ⁊ ſemen eorum a filijs hominū Aperuerunt in eū clerici laſciuijs dediti ora ſua ⁊ deſpexerunt eū ⁊ locuti ſunt labijs do loſis. ⁊ odio iniquo oderunt eum. quoniā eorum inſecta tus eſt vitā peſſimā ⁊ crimina Circūdederunt eum canes multi ⁊ tauri pingues obſederunt eum ⁊ inſurrexerunt in eum teſtes iniqui acutientes linguas ſuas ſicut ſerpentes et venenum aſpidū ſub labijs eorum. Cogitantes malicias in corde ſuo tota die conſtituentes prelia ſubplantā tes greſſus eius: ⁊ funes extenderunt in ſaqueos pedibꝰ

eius Ut delerent de terra memoriā eius/ et eicerent eū de nationibus vt opprobriū fieret vicinis ſuis Super roma num populum fuit magnificentia eiꝰ ⁊ virtus eius mira bilis in verbis ſuis ⁊ ſanctus in omnibꝰ operibus ſuis. Alleuans corruentes/ ſoluens compeditos/ illuminans cecos/ ⁊ dirigens iuſtos/ dans fortitudinē ⁊ virtutem ple bi dei ⁊ quafi tūba altiſonans annūcians cunctꝭ iniquis ſcelera Portas peccatorum ⁊ vectes ferreos confringens rumphea doctrine ſue; Audientes autem hoc impij diſ ſcribātur cordibꝰ ſuis ſtridentes dentibꝰ ſuis in euū Cogtauerūt ⁊ locuti ſūt nequitias Arcū ſuū tetēderūt ⁊ illū pa rauerunt ⁊ in ip̄o ꝑauer̄t vaſa mortꝭ. Cum autē ille eſſet plenꝰ ſpiritu ſancto. in orōibꝰ ⁊ in operibꝰ bonis ꝑſeuerās vicia mortificans/ bona viuificās/ ſuſcicās de puluē egenū ⁊ de ſtercore erigens pauperē. quoniā nō in viribꝰ equi ne qꝫ in tabernaculis viri beneplacitum fuit ſibi nec ſperauit in diuitijs Sed ſortitudine domini roboratꝰ non formida uit aduerſarios ſuos. Sed ſuper ipſos correctionibus ⁊ doctrinis ſanctis tonauit dans imperium regi ſuo: ⁊ ſub limans cornu chriſti ſui Alios docens laborando ſicut bonꝰ miles chriſti. ſciens ꝙ non coronabitur: qui in ago ne certat niſi qui legittime certauerit. Uidentes autem hec viri iniqui irati ſunt ⁊ dolores ꝯprehenderunt eos quia ſunt: generatio praua ⁊ peruerſa filij in quibꝰ fides non ē in ipſis. Et exacerbauerunt eum in concilijs ⁊ in abhominationibus ſuis. ad iracundiam concitauerunt eum. Et perdito conſilio ſine diſciplina: veſte muliebri irridētes

ci tamqͣꝫ viro luxurioſo ⁊ iniquo. impetū fecerūt vnanimit̉ in eum: ⁊ eiecerūt eum extra ciuitatē romanam Ac ille be nignus patiens. humilis. ⁊ manſuetꝰ eorum vaſanie locum dans. ꝓiciens poſt tergum ſuū omnia peccata eorū; Recedens inde ꝑagrauit conſtautinopolim ad antiſtitem ſanctiſſimū gregorium nazanzenū O vir ineffabilis o vir tutum vas admirabile. o ſplendor patiētie ⁊ lampas pre fulgida O dyadema honoris ⁊ glorie angularꝭ lapis fit miſſimus/ exemplar innocētie/ colūpna aurea totius eccle ſie: qͣꝫto plus tunderis: tanto minus confunderis Agnus quidem innocens loqueris preſſus colla tot iugis: Gracias ago deo meo quia dignus ſum habitus vt odiat me mundus malificū me garriens Scio namqꝫ ꝑue nire ad celeſtem gloriam ꝑ infamiā ⁊ bonam famam Uti nam ob domini mei nomen atqꝫ iuſticiam vniuerſa me in fidelium turba ꝓſequatur. Utinam in obprobriū meū ſolidus exurgat hic mundus tantum vt merear a chriſto laudari. Aꝑuit autem celos patientia eius quia confirmata vbi ſemꝑ fuit virtus glorie eius; et in deo poſuit fir mam fortitudinē ſuam: nec a domino vniquā receſſit cor eius. Arcus fortium ſuperatus eſt ⁊ ipſe accinctus eſt ro bore. et preualuit in infirmitate ſua et fortis factus eſt in bello. et dextera ſua glorificata eſt in virtute. dextera ma nus eius confregit inimicos: quoniam adiutor ⁊ protec tor factus eſt ſibi dominus in ſalutem. Et ideo cantem domino. quoniam magnifice fecit/ annūciemus hoc in

vniuerſa terra. Hauriamus aquas in gaudio de fontibus ſaluatoris. Euanuerunt impij in cogitationibus ſuis quia obſcuratur inſipiens cor eorum ⁊ credentes ſe eē ſapientes in malitijs ſuis ſtulti facti ſunt. Qui mutaue runt veritatem in mendacium. Sed cum veritas de t̓ra orta eſt ⁊ iuſticia de celo proſpexit. Etem̄ fatui in lacum quem aperuerunt ⁊ in foueā quā fecerunt inciderunt. Et iuſtus nūquam fuit conturbatus quia dominꝰ firmauit manum eius Ande ſanctiſſimi patres ⁊ domini conſide rate virum iſtum qui iuſtus ⁊ fidel̓ in domo domini ſem per fuerit. ad docendum nos ⁊ illuminandū abſcondita te nebrarum. et effugandum nequitias inimicorum. De quo nobis grandis eſſet ſermo. ⁊ interp̄tabilis ad dicen dum Sed nimis imbecillis factus ſum quoniā introiuit tremor in oſſa mea. ⁊ ſubtꝰ me ſunt turbata veſtigia mea ne nimis aſcendam Eſt em̄ anguſtia porta ⁊ arta via et cibus ille ſolidꝰ perfectoꝝ eſt ⁊ ſapiēdū qui exercitatos ha bent ſenſꝰ ad diſcretionem Qua ꝓpter non modica relinquens difficilia ⁊ ardua tanti viri ineffabilis cuiꝰ laudis plena eſt terrā cuius ſplendor eſt ſicut lumen ⁊ cornua ſūt in manibꝰ eius ad preſens ſui exitus glorioſi aliquā breuiſſime cupio reſerare: ¶ Incipit ſermo glorioſi hieronimi. Eus omnipotens cuius miſericordia preit ante fadiem eius qui ⁊ iuſtus eſt ⁊ rectum iudicium ſuum reddens mercedem laborum ſanctorum ſuorum Paſtor verus ⁊ bonus in miſericordia diſponens omnia congreiiii vbpuiūs Initualia mreinte nanid. iniiij. Filipnnt vani ia nutn Mllocirua iplum. irindini

gans oues ſuas in finu ſuo Nouiſſime diebus iſtis cur ſu intolerabili ⁊ oneroſo agonis grauiſſimi in quo ⁊ caro concupiſcit aduerſum ſpiritum ⁊ ſpiritus aduerſus car nem feliciter conſūmato portūqꝫ tam diu concupito de naͣ uigatione huius marꝭ procelloſi iniquo ſūt reptilia innumerabilia ⁊ inimicorum agmina colluctantia. vt decipi ant ⁊ trucident rectos corde iam optento ſuū dilectiſſimū filium hieronimū exutum toga mortalitatis ⁊ putredinis huiꝰ carnis miſerrime ꝑpetue immortalitatis brauio decoratū ad celeſte atriū euoͣuit vt illd̓ qd̓ videbath̓ in enigͣte ibi videat facie ad faciē Quē cū extrema eiꝰ hora egredi de corpore vrgeret. iam completis nonaginta ⁊ ſex annis fe bre eſtuans valida ſuos circa ſe voluit filios eſſe in vnum quos ſicut nouellas plantationes ſtabiliuit a iuuentute ſua Quorum vultꝰ luctu graues intuens vt pius ⁊ miſe ricors hijs pauliſper motꝰ fletibus infremuit ſpiritū ⁊ lacrimans. in me aliquātulum oculos eleuans plana voce inquit. Fili euſebi cur iſtas inutilites effundis lachrimas Nonne vanum eſt ſuper defunctum lachrimas producere Quis viuens non videbit huiꝰ corporꝭ ſolutionē Quod ſemel locutus eſt deus et audiſti. audes contradicere: Et noſti vllum reſiſtere poſſe voluntati ſue. Iam fili rogo non ſecundum carnem ambules: deſine flere. Certe noſ tre milicie arma carnalia non ſunt. Deinde vultu hilari et iocūdo. alacri voce ceteros alloquens filios exclamauit Ceſſet meror luctꝰ abeat Sit oīm̄ vox vna gaudētiū qm̄ ecce tēpꝰ acceptabile. ecce dies iubilationis ⁊ leticie p̄ ōibꝰ

diebus vite mee In quo fidelis deus in verb̓ ſuis ⁊ ſanctus in omnibꝰ operibus ſuis. aperit manū ſuā vt meā ex ulem animā hūc vſqꝫ in carcere mortꝭ huius ob reatꝰ mei geītorꝭ ade reuocet ad ſuꝑnā patriā. recuꝑatā filij ſui ſāgui ne p̄cioſo Nolite filij mei dilectiſſimi quos ſemꝑ habui in viſceribus caritatis impedire gaudiū meum: ne ꝓhibeatꝭ reddere terre quod ſuū eſt. Corpus meū ſtatim exuite: ter re date ex qua factū eſt: vt redeat vnde venit Quibꝰ finiti verbis: ōnes fratres lacrimis madefacti denudātes ſuum ſacratiſſimū corpus. ita ſqalidū ⁊ deforme abſtinētijs qd̓ quidē t̓ribile cunctoꝝ viſui cernebatur Nā tanta erat affec tum matie. vt oſſa eius potuiſſent ꝑ articulos numerari. Sic verberibꝰ cruētatū vt potius leproſi corpus crederetur qͣꝫ ſani Nude humo ꝓtinus tradiderunt ⁊ ip̄m corpus ſac ci lintheo cooperuerūt Aſt vbi vir dei terre ſenſit aſꝑitatem nimiū iocūdatꝰ cōu̓ſꝰqꝫ ad fratres p̄ dolore ⁊ anguſtia la crimarū fontibus inundātes inquit De pace Ortor vos cariſſimi fratres mei ⁊ dilectiſſimi filij qͦs genui ⁊ cupio in viſceribꝰ iheſu xp̄i ꝑ dilectionē ⁊ ca ritatem qua dilecti vos vt pacificari nūc pacē habeat De cet em̄ vos tamqͣꝫ dei miniſtros domeſticos ⁊ amicos. ad ſpiritualea anhelare. vt fitis alijs ad exemplum. Uos ꝙͣ ſpirituales eſtis cur iſtas tot infructuoſas funditis lacrimas Pctōꝝ recordatio vob̓ ſꝑ lacrimas inducat. Tam prōpti eſtote ad lacrimas: ſicut fuiſtis gaudētes ad culpā Si quis morit̉ pctō flete Nā ſicut malꝰ ad penitēciam a morte ſurgit. angeli gaudēt in celis Certe ſi bonꝰ pctō mo x.I III

ritur angeli dolēt Me vero non tāqͣꝫ moriētē lugeatis: ſꝫ me cū tāqͣꝫ portū ſalutꝭ attingentē gaudeatis quid deneqꝫ imbe cilium miſeria huiꝰ vite: tot circūdamur doloꝝ ⁊ paſſionū agminibꝰ vt nulla pene hora ſit in qͣ viuēs ꝗcūqꝫ hō ardoe in minꝰ trāſeat Si diues vndiqꝫ āguſtiāt timore ne ꝙ poſ fideat amittat Si pauꝑ nūqͣꝫ qeſcit vt inueniat ſi bonꝰ hinc dyaboli timet ꝑiculū: hinc ne nauis moͣlis corꝑis in hui mūdi pelago naufragetur nō mediocrit̉ ꝑtimeſcit Idc̄co nullꝰ ſexus vel etas vel ꝯditio dolorꝭ trāſit expars quouſqꝫ in hac manet miſeria vite Si quid in me cernitis mecum impediēs iter dolete Heu ꝙ nauigātium ꝑ hoc mare mag num ⁊ ſpatio ſū in quo ſūt tot diu̓ſa gn̓a inimicoꝝ ſcd̓ꝫ cū iuſtibet viriū qͣꝫtitatē colluctātia poſt multā nauigādi felici tatem poſt multas victorias iā credentes finē caꝑe̓ popta tum aliquā dyabolica ſuggeſtione in hac hora ad laqueū perditionis ſue indiſcretione ꝑuenerunt Heu quot hic vita cōmendati ⁊ fama quibus vnico peccati conſenſu mors De timore dei. imminet ⁊ ruina Dcirco dum viuitis timeatis fratres principiū ſapientie eſt timor domini. Rita noſtra militia eſt ſuper terrā Qui hic vicerit alibi coronabitur. Dū hic pelle egimur nulla nob̓ ineſt certa victoria Si vr̄ genitor timuiſſet nūqͣꝫ cecidiſſet Principiū oīm̄ maloꝝ ſui p̄ſumptio Qui nō timet de ſe p̄ſumit. Quō int̓ latrones quis onuſtꝰ auro ſecurꝰ graditur Saluator quid aliud docet niſi timere. Nigilate inquit quia neſcitis qua hora fur venturus eſt. Nam ſi ſciret pater familias qua hora b ij

fur venie̓: vigilaret vtiqꝫ ⁊ nō fineret ꝑfodi domū ſuā Sū mus ille clauiger Petrꝰ ſobrij inquit eſtōte ⁊ vigilate qꝛ adu̓ſariꝰ vr̄ dyabolꝰ tāqͣꝫ leo rugiēs circuit: q̄rēs quē deuo ret Nēo int̓ ẜpētes cū ſecuritate habitat ꝗ ſāctior ⁊ ſapiēti orē plꝰ ſꝑ timeat Nā qui altior eſt cadēs maiores caſꝰ reci pit Eſca diaboli elcā eſt de mal̓ nō curat qꝛ ſui ſunt Cecidit ille ſapiēs ſolomon. cecidit ⁊ eꝰ genitor Dauid elcūs ſe cundū cor dn̄i Tiēatis frēs iterū rogo vnviqꝫ timeatꝭ: qꝛ beatꝰ eſt vir timēs dn̄m Et iterū ſi ꝯſiſtās adu̓ſꝰ eū caſtra nō timebit cor eius. ſi exurrexit in eū p̄liū in hoc ſperabit. ꝑ fectus dei timora foras vanū mittit timorē Timorē vanū nō hꝫ caritas Caritas ⁊ timor dei vnū ſūt Cōſiderās em̄ hͦ ꝓphā clamās dicebat: confige timore tuo carnes meas Quis ex vob̓ eſt cupiēs vide̓ dies bonos: accedar huc ⁊ il lūinet̉ facies ſua nō ꝯfunderᶻ Qui timet dn̄ꝫ faciet boͣ ⁊ de morabitur in bonis aiā eius: ⁊ ſemē eiꝰ hereditate poſſidebit t̓ram: qm̄ firmamentū eſt dn̄s timētibꝰ eū: ⁊ teſtamen tum ipſiꝰ vt manifeſtetur illis Si quid boni facitꝭ cū magͣ cautela timeatꝭ Multa bona faciūt quorū fructus ſurrepit hūane laudis apvetitꝰ Decē fuerūt ugines ⁊ tn̄ medie a ce li hoſtio ſūt excluſe Heu qd̓ hodie ſacro ſūt renati baptiſma te. xp̄i āno fūgunt̉ noīē: quibꝰ foret melius nō fuiſſe ē em̄ gehēnalis pena paganorū infinito minor: qͣꝫ maloꝝ criſti ānorum Utinā nō foret taliū maior pars Naui vndiqꝫ ſano vnico ſubmergit̉ foramiē Errauerūt hoīēs in hac la ta ſolitudine. alij cola auaritie iugo ſubmittētes. alie luxu rie feditate vt turpiſſime ſues deturpati. alij circa inutilia

dirripienda occupati An̄ obiecto ratōis vſu cooperantes vt iumēta inſipientia ⁊ vtinā ſimiles eſſent illis: vicini ciui tatis noue Iheruſalē nō inuenerūt̉ In regnū celorū repro bus nullꝰ ingredit̉ Cētuplo ē atta via eius qͣ credi qͣꝫuis larga ſit vere timētibꝰ Timēti. centurioni ꝓmittit xp̄s ad eū accede̓ p̄ſumēti regulo cū illo ire xp̄s denegat Uere nō oēs hodie obediūt euāgelio. veniat tēpus dicebat Aplūs in qͦ ſanā doctrinā nō ſuſtinebūt hoīēs Plures p̄dicāt ſed nō oēs veritatē p̄dicāt Simpliciū corda inpccātꝭ illigaūt Alligāt āt onera gͣuia in peccatꝭ minimis: in gͣuibus ocu De flā doctrina p̄dicantiū lo trāſeunt cōniuente St em̄ doctor falſꝰ gladius āceps: hinc ſcindit oꝑe et exēplo hinc ꝑcutit ⁊ int̓ficit verb̓ doloſis ⁊ iniqnis Quō ignis frigiditatē donat aqͣ caliditatē lapſis quo ſur ſū graditur Uir luxurioſus quō p̄dicabit caſtitatē: ⁊ ſi p̄ dicat q̄ audientibꝰ inde veniet vtilitas. qd̓ p̄t dicere audiēs niſi qͣre p̄dicas q̄ oꝑe denegas. bene loquēs ore ⁊ male viuens oꝑe ſemetip̄m dānat Plꝰ em̄ tācēs talis predicat qͣꝫ loquens Ecce qͣꝫtum deo ſit acceptabil̓ talis predicatio oſ tenditur per pſalmiſtā peccatori dixit deus qͣre tu enarras iuſtitias meas: ⁊ aſſumis teſtamētum meum per os tuū: tu vero odiſti diſciplinam ⁊ ꝓieciſti ſermones poſt teMul ti legunt grandia/ ardiſcunt ardua/ ſubtilit̓ diſputant/ or nate loquūtur/ vt apol̓os hōras accipiāt/ magiſtri in ple bibus nominētur ⁊ nichil faciunt. Si exꝑto creditur mͥ plus mouet corda hominū vite ſanctitas qͣꝫ ordinata colloquia pͥmo facite ⁊ poſtea p̄dicate. cepit ih̓s ſace̓ ⁊ poſtea b iij

p̄dicare Ualet facere ſine p̄dicare: ſed non p̄dicare fine facere/ non dixit deus. ꝗ p̄dicauerit volūtatem patris mei f qui fecerit Ergo cepit iheſus face̓ poſtea p̄dicare. nō vitu ꝑo predicationē niſi nō faciētibus ea q̄ p̄dicant ſubtilium verboꝝ doctor tantū ⁊ nō oꝑū eſt quedā leuis aureū infla tio ⁊ veritatis fumꝰ cito ſn̄ fructu ꝑtrāſiēs Intelligite frēs intelligite q̄ dico. multo plus meretur ꝗ facit ⁊ p̄dicat. qͣꝫ facit ⁊ tacet ſi bonū ſolū facio mͥ ſolum ꝓſum ⁊ ſi p̄dicans facio ⁊ michi ⁊ alijs ꝓſū. vn̄ qui ad iuſticiā erudiunt plu rimos erūt quaſi ſtelle in ꝑpetuas et̓nitates. ſūt em̄ ſancti p̄dicatores lux ad illuminādū qꝛ ꝑ illoꝝ doctrinā corda ca ligantia ⁊ tecta nube peccati Xp̄o vero lumine ꝗ lucet in tenebris illuminātur. ſunt ſal ēt ad cōdiēdū verbū dei. quod cibus eſt aiē operibꝰ bonis Cuilibet ſciēti iniūgitur p̄dicati onis officiū dumodo faciat Imo vt plus dicā Qui ſcit ⁊ ſolū facit ⁊ alios nō docet tenebitur a dn̄o reddē̓ rationem Cū em̄ iuxta apoſtolū iohannē Qui odit fratrē ſuū homi cida eſt ⁊ ꝗ habuerit ſubſtātiā mūdi ⁊ viderit frēm ſuū ne ceſſitatē patientē ⁊ clauſerit viſcerā ab eo?: quō manet in eo caritas dei. qͣꝫtomagis ꝗ viderit fratrē ſuum errātē ⁊ mor talibus oppreſſū criminibꝰ ⁊ nō miniſtrauerit ei verbū doc trine ille q̄ doctus eſt homicida eſt ⁊ ſine caritate Timeati o doctores ⁊ rectores quibus iniungit dominꝰ p̄dicatiōs officia. ſi non populo ſuo verbum domini cum miniſtretis Quot em̄ vel veſtro exemplo vel veſtri negligētia peccatis moriuntur tot de manu veſtra requiret dominus Quāto enim eſtis altiores gradu tanto maioribus cruciabimini

cruciatibus Non eſtis domini ſed paſtores. Anus dn̄s eſt ⁊ vnus paſtor principalis qui cognoſcit oues ſuas. ⁊ exquiret eas de manibus veſtris Heu quod hodie in eccle ſia non paſtores ſed mercenarij: ad quos nichil ꝑtinet de omnibus Iheſu xp̄i quin imo vt vera dicā ipſimet ſūt lu pi rapaces Quia oues rapiūt ⁊ diſꝑgunt Certe nil peius nil abhominabilius quā cum ille cuſtodire debet diſcipiat Heu quid hodie in aliquibꝰ eccleſie non paſtoribꝰ ſed deſtructoribus. quorū non eſt pars minor factū eſt Subſtā tiā et labores hominū tamqͣꝫ infernus inſaturabilit̓ deglu tiunt ⁊ nō ſolum eos a peccatis non emundāt. ſed ⁊ ipſimet ipſorum vel ex ſui negligentia/ vel ſuis peſſimis miniſ tris vel ſuis nefandis operibꝰ eos cōtrahūt ad illicita Ita quidē dicam hos tales ſi inpunes deus relinqueret deus amplius nō eſſet Et ideo vt ſepe dictū eſt. filij cariſſimi dū viuitis ſeruite domino in timore ⁊ exultate eum cū tremoē App̄hendite diſciplinā eius nequādo pereatꝭ de via iuſta Guſtate filij mei cariſſimi iterū dico guſtate ⁊ videte qm̄ ſuauis eſt dominus Diuites eguerunt ⁊ eſurierunt. et dor mientes hic in diuitijs ⁊ voluptatibus ſuis nichil inuene runt in manibus ſuis inquirētes vero dominū non deficient omni bono iunior fui ⁊ ſenui ⁊ numqͣꝫ vidi iuſtum in fine derelictum nec ſemen eius egens panem. De paupertate Mitatores paupertatis eſtote vt ſequamini veſ tigia eiꝰ ꝗ cum in formā dei eſſet portans omnia verbo virtutis ſue in cuius domo ſunt diuicie et b iiij

gloria ſemeti p̄ꝫ exinaniuit formā ſerui accipiēs: ⁊ pauꝑ et inops natus ē. pauꝑ ⁊ inops fuit qͦuſqꝫ vixit/ pauꝑrimꝰ mortuus ē ⁊ ſepultus. vn̄ vulpes inquit idē foueas habēt ⁊ volucres celi nidos filiꝰ āt hōis nō hꝫ vbi caput. reclinet Apoſtolus āt iubet non portae̓ ſacculū neqꝫ perā Et ih̓s in ueni ꝯſuluit vendere q̄ habebat ⁊ pauꝑibus errogae̓ Si xp̄m dn̄i creditꝭ eū non falli poſſe credite Alioquin n̄ eſſet deꝰ Et ſi ip̄ꝫ nō falli poſſe creditꝭ ip̄ꝫ ſeꝗmini Impoſſibile eſt diuitijs corde affluere ⁊ xp̄m ſequi Nā denegāt vt ꝯͣria miſcrātur/ n̄ poſſumꝰ deo ẜuire corde ⁊ māmone Aut ego fallor: ā ipſi in fine decipiētur ꝗ mͥ non credūt cū diuitie ſue trāfierint in egeſtatē Diues hic epulabatur cōtidie indutꝰ purpura ⁊ biſſo: ſꝫ mortuꝰ qd̓ moyſi ⁊ ꝓphetꝭ noluit crede̓ in tormētis poſitꝰ ſenſit. Nemo militās deo implicat ſe ne gotijs ſecularibꝰ non ſaluabit̉ rex ꝑ multā u̓tutē ſuā nec diues diuitijs ſuis. De ſuꝑbia. St em̄ ſuꝑbia equꝰ diuitiaꝝ falſꝰ ad ſalutem Non ne diuitiis ꝯiūcta eſt ſuꝑbia. vbi ſuꝑbia ex ibi penis Nōne oiā oriūtur mala eſt ſuꝑbia tāqͣꝫ ex vna radice Cū em̄ diues factꝰ ē hō ⁊ cū ml̓tiplicata fuerit gl̓a domꝰ eius nōne ſuꝑbit ⁊ cū ſuꝑbierit nōne polluūt̉ vie eiꝰ in ōni tꝑe Et tunc ſedēs in infidijs cū diuitibꝰ in occulto cogitat vt int̓ficiat innocentē oculi eiꝰ in pauꝑē reſpiciūt. ⁊ infideatur in occulto vt rapiat eū tāqͣꝫ leo in cubili ſuo dicēs in corde ſuo oblitus eſt dens. auertit faciē ſuā ne videāt in finē Eſt em̄ dn̄s aliqn̄ dormiēs qͣſi crapulatꝰ animo Cū vero plus moratur dei patiētia ad inferendū iuditia plus inebriatur

fra Et ideo plus centuplo timendū eſt cū longanimit̉ tol lerat mala/ qͣꝫ cū feſtināt̉ punit Permittit em̄ aliqͦ tꝑe deꝰ cruciari ⁊ pati bonos ac iniꝗs ⁊ ſuperb̓: vt ſupͣ dorſū bonoꝝ fabricēt peccatores ⁊ ꝓlonget iniꝗtatē ſibi. ⁊ ideo qͣꝫuis ali qͣꝫtulū obliuiſcatur deꝰ panꝑum tn̄ nō in finē obliuiſcetur miſēri. qm̄ pupillo ip̄e adiutor eſt cui derelictꝰ ē pauꝑ: ſuperbis reſiſtit dās hūilibus grāꝫ ꝯterit brachium pctōrꝭ ⁊ maligni exaudiens defiderio pauꝑis iudicāſqꝫ pupillo et humili vt non apponat vltra ſuperbus magnificare ſe ho mo ſuper terram. De humilitate Na ꝓpt̓ dilectiſſimi mei ſi pauꝑes eſtis hūiliemini ſub potēti manu dei vt nō amittas qd̓ abſit q̄ fa citis Nichil pauꝑtas deo gracioſa ē fine humilitate Ma luit deꝰ de btā maria incarnari ꝓpt̓ hūilitatē qͣꝫ ꝓpt̓ aliā qͣꝫcūqꝫ u̓tutē Sicut.n. ex ſola ſuꝑbie radice oīā oriūtur ma la: ſic ex ſola radice hūilitatis generātur oiā bona. Diſcite a ſaluatore ꝗ mitis ē ⁊ hūil̓ corde Hūiliauit ſemetip̄ꝫ ꝓ no bis factꝰ obediēs vſqꝫ ad mortē crucis De obediētia Ropt̓ qd̓ dico vobis ⁊ ſi humiles eſſe vultis eſtōte obediētes omni hūane creature ꝓpt̓ deū Cōſidera te filij cariſſimi qͦ cenſcamini vocabulo Monachus.i. vnꝰ Non decet monachū habere velle ⁊ nolle niſi non peccādo. Sit em̄ vobis velle ⁊ nolle hoc vnū in ōibus bonis ⁊ rebꝰ licitis obedire Nec multa ſint vobis p̄cepta vt faciatꝭ Nō eſt obediēs. ſꝫ negligēs: ꝗ ẜꝫ expectat mandatū Ad vnius igitur iuſſionis vocē Petrus ⁊ ādreas relictis retibꝰ ⁊ om nibus q̄ habebāt dn̄i veſtigia ſūt ſecuti Hoc ſꝑ vera optat

obedientia: nūqͣꝫ ſue optēperare volūtati. ſꝫ reuertenter aliene Iſtad nēpe in vltimā cena exēplum xp̄s reliquit cū ſuorum abluēs pedes diſcipuloꝝ: petrus dixit qꝛ niſi obediēs fieret nō haberet ꝑtē ſecū Idcirco dilectiſſimi filij ſicut nobis vnū eſt nomē monachi ita ſit vnū velle ⁊ vnū nolle. bo num eſt em̄ ⁊ iocundū habitae̓ frēs in vnū. Nec ſit vobis maior ⁊ minor: ſꝫ qui p̄ceſſor eſt ſit ſicut miniſtrator. Nec ad regnū gentiū inſtar ꝗ maior eſt in vobis dominet̉ cete ris fratribꝰ: vt ab eis gaudeat ſuꝑuacuis laudibꝰ extolli: ſꝫ ad exēplum regis ihū xp̄i maior hūilitate efficiat̉ qͣſi mi nor: quibꝰ regēdis p̄eſt Sit em̄ veſter maior ꝑ hūilitatē ſo cius minori cū bene agit: ſꝫ cū delinquit ſit erectꝰ contra vi cium ꝑ zelū iuſticie Nullū ſit vnqͣꝫ cū vicijs fedꝰ Sic diligatur homo vt eiꝰ viciū odiat̉ Magnū dilectionis ſignū eſt hoīēꝫ in ꝗbuſcūqꝫ minimis rep̄hēdere vicijs Sepemul tum vana nocet hūilitas. nā vana hūilitas eſt vicia tacē do ꝑmittere/ clama ne ceſſes Yſayas inqui qͣſi tuba exalta ta vocē tuā ⁊ ānuntia populo meo ſcelera eoꝝ: vt cōtra vicia ōnis clamae̓t creaturā qꝛ ſi pccōr dn̄i nō timet tn̄ hoīēs reueret̉ Qd̓ aplūs nos docēs dicit. iraſcimini ⁊ nolite peccare ſol nō occidat ſuꝑ iracūdiā vrāꝫ. iuſtꝰ eſt dn̄s ⁊ iuſtici as dilexit equitatē vidit ⁊ vultus eius fi iuſtꝰ ⁊ vos iuſti De ꝓhibita acceptōe ꝑſonarum eſtote Egligentia ⁊ vana paſtorū hūilitas efficit vt lupi in agnos audere poſſint. Non reſpiciatis in vultū potētis Nō em̄ eſt acceptio ꝑſonarū apd̓ dn̄m. vbicūqꝫ qd̓ iuſtū ē oꝑamī vult vera iuſticia vnicuiqꝫ dare ꝙ ſuū ē Obe

dire oportet deo ⁊ nō hominibꝰ nōne ſi veritatē tacetis metu potentū iudicatis apd̓ voſmetip̄os ⁊ facti eſtis iudices co gitationū vrāꝝ et nō plus vrā abūdat iuſticia: qͣꝫ ſcribarū et pharizeorū nō plus diuitē honoretꝭ qͣꝫ pauꝑeꝫ niſi meli or ſit Qui imo vt veriꝰ dicā multo plus pauꝑeꝫ honoretis Relucet em̄ in pauꝑē imago ihū xp̄i/ in diuite āt mundi oēs nos ſumꝰ ex vnā carnis radice geniti Oēs inuicē ſumus mēbra in vno corꝑe: cuiꝰ caput eſt ih̓s xp̄s Quid gͦ plus honorꝭ meruit diues ⁊ potēs qͣꝫ pauꝑ forte qꝛ diues eſt ⁊ potēs Sꝫ ſi hoc qͣre diuitias in ſecl̓o deteſtātur qͣre mū di gloriā ꝯtēnēdaꝫ p̄dicamꝰ Neminē certe malorū vſu ho norandū puto ſi diuitē honoras diuitijs plus pauꝑe deo p̄ponis mūdū ⁊ ſi plus deo aliꝗd̓ in mūdo diligis non es dignus deo Reddite q̄ſo qͣ ſūt dei deo ⁊ qͣ ſūt mūdi mundo Bonitas vbiqꝫ honoret̉ malitiā vero deturpetur. De ꝑiculo diuitū ⁊ potentum Ed qm̄ mͥ nūc de his ꝗ in cāducis ſuis diuitijs glo riātur: ꝗqꝫ in qͣdā fetide carnis poſt modicū in cinerem reu̓ſure nobilitate potētiaᵇ ⁊ dignitate vana ſiquidē et leui aurū qͦrūdā hoīm̄ ſtultoꝝ in ſufflatiōe extollūtur ⁊ ali qͦs dep̓mūt ꝯtēnēdo ⁊ ſe ab hͦ credūt illā attinge̓ gl̓aꝫ qͣ ſol hūilibꝰ ⁊ mūdi ꝯtēptoribꝰ piꝰ dn̄s p̄ꝑauit. ẜmo eſt ꝗcqͣꝫ de eis: vt ꝯuenit diſſeramꝰ Ue ve vob̓ ꝗ ad celoꝝ regna diuiciarū itenere feſtinatꝭ: qm̄ faciliꝰ eſt trāſire camelum ꝑ fora men acus qͣꝫ diuitē intrare in regnū celoꝝ Nō mea ſūt hic verba ſed xp̄i Si hic reuocabilis eſt ſentētia xp̄s ōnino nō eſt deꝰ celū inquit idem ⁊ t̓rā tnͣſibūt verba autē mea non

trāfiēt Ululate vos ⁊ miſeri vēto ineffabil̓ fortūe nobiles ⁊ potētes ꝗ alios ꝯfunditꝭ ⁊ tāqͣꝫ ignobiles ꝯculcatꝭ qꝛ huiꝰ mūdi vanitatibꝰ honorūqꝫ ⁊ fallaꝝ dignitatū ſumo obce cati cū vrē vite breuiſſiē tela a mōte velut a texēte forte hac nocte ſuccidẻ in inferno fine int̓minabili pre alijs cruciabi mini ꝯtinue moriēdo viuēdo in laboribꝰ hoim̄ mūdo n̄ eſti ymmo n̄ ſolū cū hōibꝰ laboēs fertꝭ ſꝫ ⁊ laborātes viue̓ nō ꝑ mittitis Idcirco nō cū hōibus ſꝫ cū diabol̓ flagellabimini Quāto em̄ in mundo maior fuēit glorie ⁊ leticia tāto maior erit inferno p̄ꝑata pena. ſꝫ ꝗd dicā Duodecim fatemur Xp̄m apoſtolos elegiſſe: qͦrū oīm ſolus Bartholomeꝰ car nis origine fuit nobilis ⁊ matheus diuitijs an̄qͣꝫ apoſtola tum reciꝑet inſiſtebat Ceteri vero erāt pauꝑrimi piſcatoēs Cur hͦ retuli audiatis Si xp̄s veraxē ⁊ ſi oīā q̄ ex ore eiꝰ audiui mēdacia nō ſunt huiꝰ mōi hoīm̄ vix vnns aptus regno dei reꝑiet̉ de mille ꝗ̄ vero eoꝝ mͥ nō credunt poſt mo dicum tēpus in tormētis poſiti ſentiēt. ſꝫ forte qͥs veritatis lumine cecꝰ iā mirabit̉ ad quē ego ſi ex hoc me int̓rogae̓t rn̄derē Nōne vnico credimꝰ dānari hoīēꝫ moͣri pctō ſꝫ ſi hͦ ē inꝗes gͦ ſaluabit̉ ex milibꝰ cētū. ſꝫ ꝗd diues ⁊ moͣrl̓ fame aurā.i. vano rumore paſtꝰ aliud ē qͣꝫ quoddā pctōꝝ oīm vas putridū vbi ſuꝑbia vbi luxuria vbi auaritia: nōne in diuitibꝰ nobilibꝰ ⁊ potētibꝰ Nōne ⁊ latrones ſūt ꝗ pauꝑū mercedē violent̉ dep̄dāʳ ⁊ eos dep̓mūt atꝫ necāt. qd̓ ex vber tate domꝰ dn̄i faciūt ꝗ vt pauꝑibꝰ neccͣria ꝯdonarēt recipūt certe ſuꝑfluitatē veſtimentorum ſuꝑfluitate nimie addunt de pauperibus frigore ⁊ nuditate moriētibꝰ non curātes
ulij i.

palatia ⁊ magna erigūt edificia vt humanis oculis ꝯtēpletᶻ ⁊ pauꝑes in plateis moriūtur incōmodis. cōuiuia freq̄t̓ alijs p̄parāt diuitibꝰ ⁊ fercul̓ delicatiſſimis ſuā vētrꝭ repleāt in gluuiē ꝗbꝰ pauꝑes fame ꝑeūt ꝗd alid̓ ē eoꝝ vita qͣꝫ pccā Si vēt̓ tāta repletꝰ ē ciborū copia nōne ad fores ē .i. luxuria quid āpliꝰ loquar cū ōis moͣrliū linguā defice̓t vt qͦ pccōres faciunt intimae̓t nec deū niſi ſomniando cognoſcūt. nec ſe vt puto morituros arbitrātur nō em̄ facile in pccā labitur ꝗ ſe moriturū cogitat ⁊ deū ſibi fore iudicē nō ignorat Uerū minꝰ ē imbecill̓ miẜ ⁊ cui hoꝝ eſt meōria ſi cūcta diabolica tēptamēta nō facile vilepēdit̉ Idcirco dicā ſi deū ſuū iudicē agnoſcerēt ⁊ ſe morituros eſſe ip̄os crede rent nō peccarēt ſaltē tā ſecuē cur hi miſerrimi ad eccleſias ꝓ perāt̉ vt diuinis int̓ ſit miſterijs an vt mulieꝝ ꝯtēplēt̉ vul tus h̓ ſua p̄dicatio h̓ meditatio ⁊ dei cognitio ſic diuinā ꝑ cūctaʳ legē vt pecūias terā moreqꝫ ꝑagrātes crebris vigili is ⁊ meditationibꝰ fibi ⁊ filijs ſuis ꝯgregēt Certamini veſ timēta in ſocietate mira artificij varietate freq̄t̉ mutēt qui vt ludos aſtiludia choreas ꝓcatōes ebrietātes magͣ ꝯuiuia delicata fercula ſuis alt̓natim exhibebāt ſodalibus mulie res ad ſuā voluptatem explēdā ſufficiēter habeāt ſꝫ ve miſe̓i ꝗd facitꝭ ⁊ aiāꝫ int̓ficitꝭ. vn̄ infirmitatē ⁊ mors tā intēpeſti ua: niſi ex nimia ciboꝝ copia ⁊ freq̄ti mulieꝝ vſu. dein̄ delu dere creditꝭ certe deluditꝭ voſmetip̄os ꝓ corꝑe obliuiſcimur aiāꝫ. ⁊ ecce corpꝰ ſimul cū aiā deſtruitis an̄ tēpus Et ideo gaudete iocūdamini letamini in hͦ breuiſſiō tꝑe ſpatio qd̓ habetis vt poſtmodū cum dyabolis ſine fine tꝑis lugeatis

Quid facitis non differatis frequētiſſime veſtimēta ꝑmu tetis ne forte veſtra diſpareat nobilitas. Nec fuit qui nos excedāt vt in inferno verecundiā recipiatis ⁊ ꝯfuſionē. vbi cōuiuia vbi delicata fercula vbi vina precioſa melle mixta et aromatibus Proꝑate epulamini ⁊ inebriamini Non em̄ poſt mortē āpliꝰ facietis ſꝫ cū diuite qui ſplendide epulabatur in tormētis gehēnalibꝰ guttā aque nimiū popta bitus nec hrē poteritꝭ Agite ſolatia: vrās in luxurias exple te voluptates ſeminate in corruptōe vt colligatis de corrup tione diuinā ſententiā quā iuſtus dabit ille iudex in mag no iudicij die dicens Ite maledicti in ignē eternū qui patus eſt dyabolo ⁊ āgelis eius Heu cor lapidiū Si eum ta lem tibi cogitas eſſe: cur ob huius mūdi ꝑua ſolatia iminentē ſententiā nō formidas ſi illū expectas diem tā terribi lem ⁊ crudelē in quo nō ſolum de luxurijs veſtibus ebrietatibus ⁊ cōmenſationibꝰ ⁊ de toto tꝑe amiſſo quo vixiſ ti: ſꝫ etiā de qualibet cogitatioē vana oportebit te dn̄o reddē rationē Cur non emendaris/ cur moraris de die in diem miſer conu̓ti ad dn̄m Cur te iā malorum non penitet Ecce mors ꝓperat: vt conterat die noctuqꝫ currēs Ecce iā dyabolus ſe p̄parat vite recipiat Ecce diuitie tue tibi deficient. Ecce vermes corpꝰ qd̓ tāta enutrix diligētia: expectāt vt illud rodāt qͦuſqꝫ iterū coniunctū aiē cū illa parit̓ penas ha beat infinitas Quid errādo ꝑ huiꝰ ſeculi in via vanitatibꝰ petis ſolatia Diuitias gloriam ⁊ cetera tibi placita nō inuenies hic qꝛ h̓ non ſūt. Sꝫ ſi vera q̄ris gaudia ad illam celeſtē gloriā ꝓpera ad quā factꝰ es Ibi certe illa vera ſūt
vmin pidem ydeint piolipnollacdt iod vituin nitie

gaudia q̄ nec oculus vidit: nec auris audiuit nec in cor ho minis aſcendit Dimitte q̄ſo caduca ⁊ momētanea: vt ha bere valeas et̓nā ⁊ ꝑpetua. Sꝫ quid de his qui nec dei timore nec amore: nec mortis ⁊ tormētoꝝ ſubſeqͣtiū t̓rore a peccatis ceſſāt Si ꝯdolent: ſi vt oꝑtāt pͣua agere non poſſint dicā ve ve miſeri ꝗ hic ridetis qꝛ plāgētis Re qui iſta optatis gaudia tꝑalia qꝛ vob̓ inuitis ſuſtinebitꝭ tormēta infernalia Ecce vobis modicū reſtat tꝑis implete menſuras maliciaꝝ vrārū: vt veniāt ſuꝑ vos ōnis indignatio di uina Fruamini hoc tꝑe ꝑuo in iocis ebrietatibꝰ prelijs cōtentionibus choreis ⁊ ꝓcationibꝰ nec vacuū preterire tem pus ꝑmittatis Quid moramini dum viuitis Cōgregate filijs veſtris honores diuitias ⁊ potētias. veſtrā augete nō bilitatē ⁊ famā: vt ⁊ veſtri poſſint filij q̄ feciſtis expellere qͣ tenus cum illis ꝑiter in inferno āpliora patiamini cruciamenta Sꝫ forte quis dicet Benignꝰ eſt dn̄s ⁊ miſericors qui oēm peccatorē ad ſe rediuntē recepit ⁊ indulget Uerū ꝗdem hͦ eſſe ꝯfiteor. benignior eſt em̄ dn̄s ꝙ creditur ⁊ vni cuiqꝫ ꝑcit ad ſe vt condecet redeūti. nōne benigniſſimꝰ ē do minus qui tātas tollerat iniurias peccatoribꝰ dās eis tem poris ſpaciū vt emūdēt̉. ſꝫ hoc noue̓is qꝛ ſicut eſt benignus intollerādo ita iuſtus in puniēdo. ſꝫ forte quis iterū dicet. quod vir qui toto tēpore vixit male ⁊ fecit in articulo mor tis acceptam penitētiam a deo veniā obtinebit. heu qͣꝫ va na ſuſpicatio ⁊ falſa meditatio vix de centum milibus ho minū qͦꝝ mala vitā ſꝑ fuit vnꝰ meret̉ a deo hēre indulgēti am vir totus in peccatꝭ genitꝰ ⁊ enutritus. ꝗ nec deum vidit

nec agnouit. nec de eo audire voluit nec ſe peccaſſe agnoſcit Nec quid penitentia ſit niſi forte dormiendo vomit. totꝰ ad huc ſecularibꝰ innodatus negotijs quē anguſtia p̄mit fi liorum qͦs deſerit quē infirmitas ꝯierit: quē dolor diuitiaꝝ et tꝑaliū bonoꝝ cōcutit cū eis nō poſſe frui āplius ſe cernit qͣꝫ acceptā deo pn̄iaꝫqꝫ acciꝑet ſi adhuc ſe poſſe ſanari crede ret: certe vere ꝯcludā Qui dū ſanus ē ⁊ iuuenis deū offen dere nō formidat in morte nō merebit̉ diuinā obtinere in dulgentiā: q̄ dilectiſſimi filij ē penitētia: quā ſolū quis acci pit qꝛ ſe viuere āplius nō poſſe cernit: ꝗ ſi ex infirmitate cō ualeſceret: peior qͣꝫ pͥus fieret Scio nō modicos pecūioſos accepta in mortꝭ ꝑiculo pn̄ia ꝯualuiſſe corꝑe ⁊ peiocaſſe vi ta Hoc teneo qd̓ verū puto: hoc multiplici exꝑientia didici qd̓ ei nō bonus eſt finis cui mala ſemꝑ fuit vita ⁊ q̄ peccat̓ nō timuit: ſꝫ in mūdi vanitatibꝰ ſemꝑ vixit. Precioſa inꝗt ꝓphā in ꝯſpcū dn̄i mors ſcōꝝ eiꝰ ⁊ mors pccōꝝ peſſiā. De non imitādo oꝑa diuitum T ideo fili p̄dilectiſſimi accingimini potētia ⁊ eſtote filij potētes: ⁊ nolite horū miſerorū diuitū ⁊ potentū ſequi veſtigia quoꝝ iā tartā oſtēdimꝰ imbecillitatē: ⁊ miſe riam eſſe qͣꝫtā nō diceret lingua Nolite time̓ formidae̓ po tentiā in oꝑādo iuſtitiā: ꝗ em̄ ꝓpt̓ iuſtitiā ꝑſecutioēꝫ patit beatus eſt ⁊ bn̄ ſibi erit ⁊ ſi moriʳ beatior. p̄cioſa eſt nēpe in ꝯſpectu dn̄i mors ſcōꝝ eius: ſi cupis vitam tenere in xp̄o mortē noli timere ꝓ xp̄o Nō em̄ illa potes ſuſtinere ꝓ xp̄o q̄ ſunt ꝯdigna ad futurā gl̓aꝫ q̄ reuelabit̉ cū apꝑuit glori a noſtra q̄ ſurſū eſt ⁊ nō ſuꝑ terrā Nō ſperet mertedem que

n̄ laborat n̄ ſufficit ſolū xp̄iani noīm̄ ē xp̄ianꝰ es imitare xp̄ꝫ fruſtra xp̄iani ille hꝫ nomē ꝗ diabolū ſeꝗt̉ ꝗuimo xp̄iaꝰ ōi nō nō eſt: ſꝫ āti xpūs iuxta illud beati Iohānis euāgeliſte Audiſtis qꝛ ātixp̄s venit: nūc āt āti xp̄i multi facti ſūt Uis gͦ regnare cū xp̄o patiae̓ cū criſto Si xp̄m dn̄m ⁊ regē cui nomē eſt ſuꝑ ōne nomē oportuit pati ⁊ ita intrae̓ in gl̓am ſuā quā fiduciā hēmꝰ nos intrare ſine labore. O qͣꝫ ſtulti ſumꝰ ⁊ tardi corde ad credēdū Uolumꝰ h̓ gaudere cū ſcl̓o ⁊ poſtea regͣre cū xp̄o Dn̄s nudus ingredit̉ ⁊ ẜuus ſuꝑfluitate onuſtꝰ veſtiū auri ⁊ gēmarū intrabit Ille ieiunꝰ iſte crapula ⁊ luxuria plenus Ille in cruce ꝓ ipſo moriēs iſte in lecto delicate dormiēs Qd̓ nō facit dn̄s ẜuus facit. Promittit dn̄s regnū ſuū ꝯͣebedei filiꝰ ſi calicē quē bibitu rus erat poſſent bibere: fic o fatui filij hoīm̄ nō recte iudicā tes neqꝫ qd̓ verum eſt cognoſcētes dicētes bonum malū: ⁊ malum bonū reu̓timini ad cor ⁊ veniētes audite me ⁊ narrabo vobis q̄ audiui ⁊ cognoui ⁊ patres nr̄i narrauerūt michi ne occultet̉ a filijs hoim̄ Adherete deo bonum eſt ⁊ fi cut ille ābulauit ābulare Sicut criſtꝰ ꝓ nob̓ aiāꝫ ſuā poſu it ſic ⁊ nos ſi opus eſt ꝓ veritate qͣ eſt ipſe deus debemꝰ ani mam nrāꝫ ponere ꝗ aiāꝫ ſuā amat in hoc mūdo ꝑdet eam. Xp̄s ꝓ nob̓ paſſus eſt nobis relinquēs exēplum vt ſeqͣ mur veſtigia eiꝰ Nō ſe cogitet xp̄ianū ꝗ ꝓ xp̄o mori ſe nō inuenit p̄ꝑatū Qui criſto miniſtrat ſeqͣt̉ xp̄m Dicas hō ꝗ ſolū noīē ⁊ verbis criſtianꝰ es fidē criſti habes ⁊ p̄dicas Bonū eſt ſꝫ vbi oꝑa Sides fine operibꝰ mortua ē: certe dicā Qui criſtū tātū ore et n̄ oꝑe laudas ipm̄ negas quia ſi q̄

dicit crederes ſaltē eum timeres ⁊ de peccatis verecūdareris Et ſi credis ⁊ malefacis centuplo puniendꝰ es Nōne pecca tum qd̓ fit ex certa malitia infinito peius eſt peccato qͣꝫ qd̓ ſit ex ignorantia Peccauit āgelus/ peccauit hō/ alt̓ potuit veniā inuenire ⁊ alt̓ non: qͣde re ꝓp̓a malitia hō ex ſuggeſ tione diabolica Sꝫ forte dices ⁊ ego ſimilit̓ ſuggeſtioē pec co diabolica cur deꝰ patitur me tēptari nō peccarē ſi fraus n̄ foret diabolicā: ad qd̓ ego dico Qd̓ miſer mererꝭ p̄mium ſi nullū haberes p̄lium Nōne t̓reſtris miles ad ōne ſe expo nit ꝑiculū: vt ſuo regi placeat. Nec certe vlla poteſt tibi eſſe excuſatio ſi te peccare diabolica dicis ſuggeſtioē ſicut ⁊ ille: quia illa tibi nō ē occaſio q̄ illi Unū ſolum habue̓at p̄cep tum vt de ligno non comederet nundū ꝗd̓ foret diabolica ſuggeſtio nouerat: nec qͣꝫtum peccatū deo diſpliceat ſcierat Et tu vt dicis noſti: et bene credis ⁊ tot facis milia peccata: ꝗdē concludā. qui tales ſūt xp̄iani diligunt eū in ore ſuo et lingua ſuā mēciūtur ei. Cor āt eoꝝ non ē rectū cum eo nec fidem hn̄t in teſtamēto eiꝰ Sꝫ qui xpm diligit ſi quis verus eſt criſtianꝰ: ⁊ ſpecialit̓ ſacerdos ⁊ monachꝰ in quo tamqͣꝫ in ſpeculo relucet ꝑfectio nō ſolum renūcietōibus q̄ poſſidet: ſꝫ etiā abneget ſemetipm ita vt totus ſit mortuus mundo: quia niſi granum frumēti cadens in terrā mortū um fuerit ipſum ſolum Qui mundi viuit negocijs mortuus eſt deo Oportet nāqꝫ hominē qui capere vult per fectionē ⁊ tenere ita mortuū eſſe mundo vt tamqͣꝫ mortuꝰ nichil de ſcl̓aribꝰ rebꝰ ſētiat ita vt cū apoſtolo dicat nrā cō uerſatio eſt in celis Et iterū viuo ego iā non ego: viuit āt

in me xp̄s Idcirco ꝗ vere iuſtus eſt vitā hāc q̄ mors ē nō metuat amittere: vt vitā q̄ xp̄s eſt valeat inuenire Eosq occidunt corpꝰ non timeat: qꝛ aiāꝫ nō poſſūt occidere Hic tribulatioēs q̄ cito labunt̉ ſuſtineat: vt gaudia q̄ ſine fine manēt habeat Hec ſola via ē qͣ itur ad celi patriā Certe ſi alio poſſet iri tramitte in toto mendax deus fieret Nō em̄ vxi ba q̄ vobis dico accepi ab hoīē neqꝫ ꝑ hoīēꝫ didici: ſꝫ ꝑ euā gelium ſanctū itaqꝫ ōnino oportꝫ nos ꝑ multas tribulatio nes acquirē regnū dei Errauit in via qui ꝑ diuicias ⁊ deli cias feſtinat ire. Signū manifeſte dānationis eſt in hoc mundo ſua bn̄placita aſſequi ⁊ a mūdo diligi qͦs deus di ligit hos ſepe corrigit ⁊ caſtigat Si in mūdo gloriari opor tet libent̉ gloriemini in t̓bulationibꝰ ⁊ adu̓ſitatibꝰ veſtris Promiſit em̄ xp̄s hoc diſcipulis ſuis quos dilexit vſqꝫ in finem in ſignū p̄cipue dilectionis cū in vltima cena dixit. Amē dico vob̓ qꝛ plorabitis ⁊ flebitis vos mūdus autē gaudebit gaudete filij mei p̄dilectiſſimi cum odit vos mū dus deſiderate ferre ꝯtumelias ⁊ obprobria ab hominibꝰ quia beati eritis cū maledixerint vob̓ homiēs ⁊ ꝑſecuti vos. fuerint ⁊ dixerintōne malum adu̓ſus vos mentiētes ꝓpt̓ filiū hominis: gaudete tūc ⁊ exultate qm̄ merces veſtra cō pioſa eſt in celis vtinā in vos inſurgeret totus iſte mundꝰ Si vos odit mundus ſcitote quod de munto non eſtis: qꝛ ſi de mūdo eſſetis mūdꝰ qd̓ ſuū eſſet diligeret. De patientia ⁊ promptitudine tollerandi aduerſa. Mne gaudiū exiſtimate cū multa hētis in ſeculo c ij

opbrobria ⁊ adu̓ſitates ſciētes qd̓ fortitudo ⁊ patiētia ex ip fis oriūtur Patiētia āt ꝑfectū opꝰ hꝫ Probātur āt u̓tutes in hoīē ꝑ patiētiā tāqͣꝫ autū ꝑ ignē Qui cetras hꝫ u̓tutes ſi ne patiētia auum in vaſis fictilibꝰ portat in ſola dicebat ſaluator patiā vrā poſſidebitꝭ aiās vrās Sortitudo cōnexa ē patiētie Uir paciēs fortꝭ ē aiō ꝗ paciēs ē ſecure boͣ ſeq̄tꝰ vite ſperare p̄t. ſeruate patiētiā in mēte eāqꝫ cū tēpꝰ ē exercete in oꝑatioē. ē em̄ patiētia velū qͦ in hꝰ mūdi fluctibꝰ ⁊ ꝓcell̓ nauis nrā qͦcūqꝫ flāte vento ſecure nauigat nullū timēs ꝑi culū Nullū veſtrū ad vindictā vel odiū ꝓximi contumelio De miſcd̓ia ergā pauꝑes ſa u̓ba cōmoueāt. Stote miſericordes ſicut ⁊ pat̓ veſter miſericors ē ꝙ pluit ſuꝑ iuſtos: et iniuſtos ⁊ ſolē ſuū oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ malos Iudiciū ſine miā fiet illi ꝗ nō facit miſericordiā Miſeri cordia ſuꝑexaltat iudiciū Si nō remiſeri tis de corde vrō illis ꝗ offēdunt vos: nec pat̓ veſter remittet vob Fruſtra pecit miſericordiā: ꝗalijs denegat miſericordiā Suſtinetis inquit aplūs ſi quis vos in ẜuitutē tedigit ſi quis in faciē vos cedit hic vrā ſtabilit̉ virtꝰ: h̓ tota merces et p̄miū: vt amicos diligaꝰ in deū ⁊ inimicos ꝓpt̓ deū ſer uus ille neqͣꝫ accepta miſericordia cū ſeruo ſuo denegauit miſericordiā: ⁊ ideo meruit habere ſeueritatē iuſtitie Iuſti cia ſn̄ miſecicordia crudelitas eſt: ⁊ ideo iuſticia cū miſericor dia miſcēda eſt Lex tota nrā in miſericordia eſt: ꝓpt̓ pccm̄ poterat qͦꝫ nos dānare deꝰ iuſticia qͦs ſua ſaluauit miā: quā ꝓpt̓ q miā indigit ⁊ eā alteri denegat criſtianꝰ nō eſt Impoſſibile eſt hoīēꝫ fere miſericordeꝫ ⁊ pium ⁊ irā nō placae̓

diuinā Beati miſericordes qm̄ ip̄i miſeri cordiā ꝯſeꝙtur: ſa cerdos ⁊ monachus p̄cipue fine miſericordia eſt vt nauis in medio pelagi vndiqꝫ ꝑforata Uana religio ē qͣ caret mi ſericordia Parū ꝓdeſteē habitu differētes ſcl̓aribꝰ ⁊ ꝯcors vita: nō veſtimētis ⁊ ordine ſolo ꝗs ē ſacerdos ⁊ monachꝰ ſꝫ vita Heu quid dicā: ſepe ex magͣ abūdantia triſticie hō multa loꝗtur Ecce mūdꝰ vndiqꝫ feruet monachis ⁊ ſacerdotibꝰ: ⁊ tn̄ ita ſūt pariſſimi ſacerdotes ⁊ mōachi ꝙ vix de centū vnꝰ reꝑiat̉ bonꝰ Nulla certe in mūdo tā crudel̓ beſtia ē qͣꝫ malus ſacerdos et mōachus Nā corrigi nō patit̉ nec veritatē vnqͣꝫ audire poteſt Et vt breuit̓ dicā om̄s p̄eminet malicia: ſūt hi tales ſac̄dotes ⁊ monachi ſolum habitu ⁊ noīē quorū vana eſt religio Religio mūda ⁊ inmaculata apud deū ⁊ patrē hec eſt: viſitare pupillos ⁊ viduas in t̓bu latione eoꝝ ⁊ immaculatū ſe cuſtodire ab hoc ſeculo Heu qͣꝫtū in quibuſdā ſpiritualibꝰ habitu ⁊ noīē creuit cupiditas: īmo vt veriꝰ dicā cauſa huiꝰ mōi ſpūalitatꝭ ē auaritia Qui certe ſūt lupi rapaces in veſtimētouiū: vbi ſac̄dos ⁊ monachꝰ cupidꝰ ē ⁊ ſine miſericordia ab eodē pluſqͣꝫ a ſer pente fuget Sūt etem̄ nōnulli ꝗ totū ſuū fructū exiſtimāt eo cleſias ⁊ monaſteria miro mō ⁊ opere ex pauꝑū mercede edificare In quibꝰ tāta viget cupiditas: vt terrā ⁊ omnia ſibi deficere putēt Ibi cor ibi mens ibi ſꝑ ſua cogitatio eſt vt aliena poſſint expoliare marſubia Hos tales ſaluator in crepans ait ve vobis inquit ꝗ edificatis monumēta ꝓphe tarū Ecce ꝗ monaſteria edificāt eccleſias mico artificio ap tant bonū vident̉ opꝰ facere Sꝫ ſiquidē miſeri cordiā pau c iij

peribus faciunt bonū eſt vis vt opus tuū placeat deo: fac vt de hoc pauꝑes gaudeāt: qd̓ tēplū ē carius deo qͣꝫ homo Templū dei eſtis vos inquit apoſtolꝰ Cū pauꝑi manū tri buis: cum viro in ſuis neceſſitatibꝰ ſubuenis cū errātē ad viam rectā ducis: o qͣꝫ admirabile ⁊ deo gratū templū edi ficaſti frange eſuriēti panē tuum ⁊ egens vagoſqꝫ induc in domū tuā cum videris nudū oꝑi eum: ⁊ carnē tuā ne deſ pexeris Nemo ſe excuſans dicat: nō habeo quid pauꝑi fra tri tribuā. Si veſtimentū vel aliquid vltra extremā neceſſitatem poſſides ⁊ pauꝑi indigenti non ſubuenis fures ⁊ la tro ſumus filij ⁊ dilectiſſimi in rebus tꝑalibus ſolū diſpen ſatores ⁊ nō poſſeſſores: ſi quid ſuꝑfluū quo alter frat̓ ege at poſſidemꝰ furamur ymmo peius facimꝰ qͣꝫ ꝗ furātur ex inopia ⁊ neceſſitate Iſte tn̄ vltrā neceſſitatē retinet qͦ centū viuerēt ꝗ fame ꝑeunt. illi vni furtū facit iſte tot qͦt nō ꝯdonat patiētibꝰ neceſſitatē: dices forte miſer meū eſt nā hͦ mei dimiſerunt mͥ ꝑentes: ſꝫ ſi hoc tui dimiſerūt ꝑentes quō tibi potuerūt dimittere qd̓ ſuū nō erat. Aſt ſi ſuū erat inquies quis dedit ſibi: quid in mundū veniētes apportauer̄t: quid recedentes ſecū ferunt Certe q̄ pauꝑū poſſidemꝰ in die iuditij corā oculis diuine iuſtitie vindictā exclamabūt: ꝙ hꝫ aures audiēdi audiat: qmͥ nō vult credere heu qͣꝫ grauit̉ ſentiet cū diuitie ſue trāſierūt in egeſtatē Lex natural̓ hec p̄ cipit vt qd̓ ab alijs deſideramꝰ hoc alijs faciamꝰ Quid ali ud lex vetus p̄dicat At euāgeliū p̄cūctare vndiqꝫ quid ali ud inſinuat Uere corā deo iudice erūt teſtimonia: quid gͦ dicā his ꝗ̄ ſolū lapides ꝯgregāt ⁊ muros erigunt in alti

tudinē: quoꝝ eſt cor ⁊ cogitatio vt hūanꝰ ocul̓ opꝰ appa reat: laudet̉ edificiū ⁊ totā hic ſuā arbitrātur iuſticiā Sūt etiā aliqui ꝗ de rapinis ⁊ pauꝑū ſudorē oblatioēs ⁊ victi mas deo offerūt Tales oblatioēs an̄ diuinā clemētiā nō parū ſunt abhoīābiles Quis tā inſipiēs eſt vt nō intelligat qd̓ talia edificia nō cedunt ad gl̓aꝫ dei: ſꝫ ad mūdi pō pam Sꝫ ſi quis diceret quid dicis nūqd̓ bonū eſt edificare. monaſteria ibidē honoret̉ deus Ad qd̓ ego bonū ē dūmō pauꝑes violentiā nō ſint paſſi nec int̓pellēt deū ꝯtra nos. Quō poſſum edificare domū deo placitā vel ſāctis eiꝰ ex il lis pecuneis de quibꝰ pauꝑes ꝑlorāt Qual̓ iuſticia p̄t eſſe munerare mortuos ⁊ ſpoliare viuētes ⁊ de indigentia pau perū offerre deo Certe ſi hec deo placeret iuſtitia foret ſocius violentie: ⁊ ſi hanc a nobis vellet oblationē ꝯſcius fieret in peccato. Aſt ſi deo diſplicet poteſt placere ſanctis. De diſpoſicione omnium vicioꝝ. Ua de re filij dilectiſſimi deponētes oēꝫ maliciā ōnē dolū ſimulationes inuidias et omnes detrac tiones ſicut modo geniti infantes rationabiles ſine dolo lac concupiſcite vt in eo creſcatis in ſalutem ſi tamen guſ tatis quia iuſtus et dulcis eſt dominus. Uere ſi non eri tis ſicut paruuli non intrabitis in regnum celorum Par uulus videns pulchram mulierem non delectatur precioſam veſtem intuens non deſiderat in iracundia non perſeuerat: Leſus non recordatur non odit: patrem ſequitur: matrem non deſerit Et ideo nullus ſe regnum celo rum cogitet attingere niſi hanc paruuli innocentiam et c iiij

ſimplicitatē imitare ſtudeat.i. caſtitatē habere mundū ſper nere fratrē diligire ⁊ in gremio matris eccleſie ſemꝑ incūbe re Exuite vos dilectiſſimi filij veterē hoīēꝫ ⁊ induite vos ar maturā dei vt poſſitis ſtare adu̓ſus infidias diaboli Dya bolus nichil in mundo poſſidet. Expolia gͦ mūdanis rebꝰ momētaneis ⁊ cito velut vmbra labentibꝰ cū mundo pug netis Qui ornatus veſtibus cū nudo luctat̉ citius ad terram deiicitur: qꝛ vn̄ teneatur habet. Uis firmit̉ cū diabolo dimicare veſtimēta proice ne ſuccūbas Terrena oiā ſunt q̄ dam corꝑis indumenta Qui plus poſſidet citius vincetur Arma veſtra pugnaturis ſint caſtitas/ patientia/ humili tas/ et caritas Hec ſunt arma adu̓ſus verſutias dyaboli ꝙ bus ſi muniti fueritis accingēs fortitudine lūbos veſtros ⁊ roboratis brachiū vrm̄ Fortitudo ⁊ decor indumentū vrm̄ erit Et cū eritis in p̄lio ridebitꝭ nō timebitis a frigoribꝰ ni uis Et bn̄ fūdata erit domꝰ vrā ſupͣ firmā petrā q̄ eſt xp̄s De luxuria. Nſis dyaboli luxuria Heu quot illa int̓ficit rūphea Nō eſt aliud pctm̄ q̄ totiens dyabolꝰ victor exiſtat Fugite luxuriā Nā ſicut vir giuitas angelis hoīēꝫ equat: ymmo plus eū qͣꝫ angelū fa cit ita ſuxuria hoīēꝫ pl̓ſqͣꝫ beſtificat ⁊ vt ita dicā multo peius beſtia eū efficit De nullo alio legitur pctō deū dixiſſe ſe peni tere feciſſe hoīēꝫ Hec huiꝰ mundi facit oꝑa Corpꝰ debilitat ⁊ qͣſi ſemꝑ eū morte deſtruit famā denigrat marſubia ē uacuat furta inſtruit homicidia cauſat memoriam ebetat cor aufert oculos vtriuſqꝫ hominis cecat ꝑ ceteris peccatis irā dei ꝓuocat ex radice gule oritur Pro nullo alio reatu

tam manifeſtā iuſticiā exercuit deus fine miſericordia qͣꝫtā ꝑ iſto Propt̓ hoc nāqꝫ legitur peccatū deū mūdo induxiſ ſe diluuiū Sodomā ⁊ Gomorrā cōbuſſiſſe ⁊ ml̓tos alios hoīēs interemiſſe oc ē rete diaboli Si ꝗs capit̉ non cito ſoluit̉. in iſto tā gͣui p̄lio nemo p̄t vince̓ niſi fugiat nemo p̄t firmit̉ ꝑdurae̓ niſi carnē domet Qui vino vtit̉ ignē por tat in gremio Nolite inꝗt apl̓s inebriari vino in qͦ ē luxuia Hoc p̄liū nō ſuſtinet̉ niſi in abſtinētia ⁊ ieiunio Uinum nocet: ſꝫ centuplo plus vultꝰ mulieꝝ Mulier diaboli ſagitta eſt: qua in luxuria hō cito trahit̉ Nullus in hoc ꝯfidat viuens Si ſcūs es nec tn̄ ſecurꝰ es Mulier viri p̄cioſā aiāꝫ capit Nūquid abſcōdere p̄t homo ignē in ſinu ſuo vt veſti menta eius nō ardeāt: aut ābulare ſuꝑ prunas vt nō ꝯbu rentur plante eius Homo ⁊ mulier: ignis ⁊ palea Diabo lus nūqͣꝫ inſufflare ceſſat vt accēdatur Huius p̄lij numqͣꝫ fiet victor niſi fugiēs Numqͣꝫ viro cū muliere ſint lōga col loquia Sola niſi ſimul loꝗ̄ faciat neceſſitas Uir mulierꝭ cūcta ſꝑnat munuſcula ⁊ blādula verbula ſi nō vult luxu rie capi laqueis Tanta ſit int̓ virū ⁊ mulierē raritas vt alt̓ alteriꝰ nomē neſciat Plurimi iam ſāctiſſimi ceciderūt hͦ vi cio ꝓpter ſuā ſecuritatē Timeatis filij Si in alijs peccatis timendum eſt: in iſto multo plus Sed vere dicā Hodie ſub ſpiritualitatis nomine nouum ſit fornicationis genꝰ a pluribus Heu quid ꝓferā. hodie non verecundantur homines quinnimo gloriātur cum malefecerint. Aliqua lis in mulieribus viget vericundia qͣꝫqͣꝫ paruā. Sed heu in viris hōibus ita hec creuit malicia vt ille putet̉ inſipiēs

qui huius doctus nō eſt Quid plura Hec ſua eſt feſtiuitas: hec omnis p̄dicatio Ob hoc freq̄tant eccleſias vt mu lieres videant ⁊ earū vtantur colloquijs qͣtinus inde luxu ri a amplius creſcat appetitꝰ ſed quid vir miſer gloriarꝭ in malitia iſta forte quia potēs es in iniquitate Centuplo pec cas qͣꝫ mulier Mulier mollis aer ⁊ tu fortē te exiſtimas illa in domo ſedet ⁊ tu vagando mille modis eā illaqueas ⁊ aliquādo eam cogis vt vi fatiat hec cum facis qꝛ deus ta cet tu cogitas quid ſit tibi ſimul ſꝫ veniet tempꝰ qͦ arguet te et ſtatuet ꝯtrā faciē tuā Un̄ filij eſtote prudentes ſicut ſerpentes ⁊ ſimplices ſicut colūbe: ⁊ pugnate viriliter cū antiqͥ ſerpente Sint lumbi veſtri p̄cincti ⁊ lucerne ardētes in ma nibus vr̄is Et tunc virilit̓ agite ⁊ ꝯfortetur cor veſtrū qm̄ illi ꝗ debellant nos timebūt ⁊ in deo facietis virtutē: et ipſi ad nichilum reducet tribulantes nos. De dilectione ſeu caritate. Redilectiſſimi filij mei diligite vos inuicē Nō enim accepi hoc ab hoīē ſed a ſaluatore hͦ inquit eſt p̄ceptum meū vt diligatis inuicē ſicut dilexi vos In ſola em̄ di lectioē oīā virtutū bona ꝯſiſtit: ſicut ex vna radice multi ex eunt ramuli: ⁊ ſic ex caritate oēs generātur u̓tutes Si linguis hoīm̄ inquit apoſtolꝰ loq̄rer angeloꝝ ſi oēm habue ro ꝓphetiā ⁊ nouerint miſteria oīā ⁊ oēmiſciāꝫ ⁊ ſi habue ro oēm fidē ita vt montes tnͣſferā caritatē autē non habeā nichil ſum ꝗ verā caritatē habet benignꝰ eſt ⁊ patiēs Ille veram caritatē habet ꝗ nō tm̄ ꝓximos diligit ꝑ effectū cog nationis ⁊ carnis ſicut Ethnici ⁊ publicani ſaciūt: ſꝫ ꝗ ita diligit inimicum ſicut amicū In hoc vno p̄t hō cognoſce̓

qui manet in caritate: ſi ip̄e ab eo diligitur ꝗ ei aduerſatur Certe hoc qͣꝫ plurimū aduertendū eſt Sūt qͣꝫ plurimi qui diligunt ſed male In tm̄ em̄ aliquē diligūt qd̓ dilectionē dei perdūt ꝗ aliquid ſupͣ deū diligūt deo nō ſunt digni In cunctis u̓tutibꝰ reqͥritur tꝑantia: u̓tus ſuꝑ vult mediū Nimis diligere malū eſt: minꝰ diligere malū eſt: ſꝫ vt ius exigit diligere bonum eſt Omnis dilectio q̄ nob̓ nō vitanda eſt: ꝓpt̓ nimiā dilectionē aliqui in luxuriā ceciderunt alio in inuidiā deuener̄t Multi orōes ⁊ dei obſequia dimiſerūt Hoc quippe agit ſuꝑfluus amor vt ꝙͣ diligit ſemꝑ videre velit: nimiꝰ ⁊ ſtultꝰ amor ignorat ſiquidē ⁊ iuſticiā ⁊ verita tem: ratione caret modū neſcit: neqꝫ aliud cogitare p̄t quā qd̓ diligit Amor iſte non accipit dei impoſſibilitate ſolatiū neqꝫ de difficultate remediū Impoſſibile eſt hoīēꝫ qui talem habet amorē deo poſſe acceptabiles orationes facere: h̓ amor non eſt caritas ſed eſt ſtulticia Oēs noſtros debemꝰ diligere fratres ſicut noſmetip̄os ita ꝙ vicia nō diligātur Punire malū caritas eſt plus meliorē diligere iuſtum eſt ſic diligēdi ſūt hoīēs vt bonitas exaltet̉ ⁊ viciū deturpet vera caritas exigit vt deū diligaꝰ ex toto corde ⁊ ex totā mēte et ex totis viſceribꝰ noſtris ⁊ ita ſingularit̓ qd̓ cū deo nichil alid̓ diligaꝰ niſi ad qd̓ ad deū ꝑtinꝫ ⁊ ꝓximū nrm̄ ſicut nos in duobꝰ his mādatꝭ toͣ pēdet lex ⁊ ꝓphete Qui ſn̄ caritate ē ſn̄ deo ē qꝛ deꝰ ē caritas ⁊ cāitas ē deꝰ ꝗ manꝫ in cāitate in celo ē vna caritas oīm̄ bonoꝝ Abi caritas vera ē ibi nulla inuidia ē ibi ābitio nll̓a cogͦſcit nec murmuratio nec detrac tio: nec deriſio: ſꝫ eſt omnibꝰ vnā ⁊ eadē volūtas: hͦ ſcitote

fratres qꝛ ſi nō habetis caritatē ꝑfcāꝫ ſub dyabolica ptāte eſtis: nec vltra deus vobiſcū habitat Et ꝗ fine deo ē in infer nō eſt Idcirco p̄dilectiſſimi filij mei hortor vos dū temꝑ habetꝭ ne in vanū dei graciā recipiatꝭ Grā dei ōībꝰ data ē ꝑ mortē filij eiꝰ dū iſto tꝑe breuiſſiō viuimus ſeminemꝰ qꝛ poſtmodū ſuo tꝑe metemus Breuis dies hominis ſūt p̄ci dit̉ velut a texēte vitā nrā Tāqͣꝫ fur mors venit: cū mortuꝰ fuerit homo nō ſimul deſcēdit cū ip̄o gl̓a domꝰ eis diuites in bonis qͣꝫnis in minimis ducūt dies ſuos ⁊ in pūcto ad in fernā deſcēdunt Oꝑa cuiꝰ libet ſequūtur illū: prarū ē vt ho minis cuiꝰ mala ſēꝑ fuit vitā: bona ſit mors ſiue bonū ſiue malum tꝑe iſto fecerimꝰ illd̓ idem pꝰ finē mortis inueniemus: nō expectetis qꝛ tēpus iſtd̓ acceptabile eſt: dū lucē ha betis nō ābuletis in tenebrꝭ ꝗ ābulat in tenebrꝭ neſcit qͦ va dat Lux nrā xp̄s eſt ꝗ lucet in tenebrꝭ ⁊ illūinat oēm hoīēꝫ venientē in hūc mundū At gͦ filij lucis fitis ⁊ tenebre vos nō ꝯp̄hendāt ad ip̄m accedētes lapidē viuū ab hōibꝰ ꝗdē re ꝓbatū a deo āt electū ⁊ ip̄i tāqͣꝫ lapides viui ſuꝑ edifica mini ⁊ in ōibꝰ exhibeatis voſmeti p̄os tāqͣꝫ eiꝰ miniſtros in multa patiētia in t̓bulationibꝰ in neceſſitatibꝰ in āguſtijs in plagis in carceribꝰ in ſeduciōibus in laboribꝰ in vigili is in ieiunijs in caſtitate in ſciā in longanimitate in ſuaui tate in ſpiritu ſācto in caritate non ficta in u̓bo veritatis: in virtute dei. De mendatio On ſit int̓ vos mēdaciū. ōis vir mēdax abhoīābil̓ ē deo. Eſt em̄ deꝰ ve̓itas ⁊ veritati obſtat mēdaciū omne fugietis verbum ocioſū de quolibet em̄ verbo ocioſo et va nō reddemus deo rationem:
intia a Siui uſthui x ſi

De ſilentio Ilentia diligite vbi eſt ml̓tiloqū ibi freq̄ter ē mēdaciū vbi mēdaciū ibi pec catum. ẜmo indicat qͣlis eſt hō. in ore ſacerdotꝭ vel monachi raro vel vnqͣꝫ ſit verbū in quo nō ſonet nomē xp̄i. ſēꝑ diuinā ruminet legē Etenim ꝗ in lege dn̄i meditaʳ die ac nocte nō obiēs in ꝯſilio imꝑioꝝ neqꝫ in via pectōꝝ erit tā quā lignū plātatū ſecꝰ decurſꝰ aqͣrū cuiꝰ ſolia nō decidēt ſꝫ dabit fructum ſuum in tꝑe ſuo ⁊ oīā qͣcūqꝫ ſece̓it ſꝑ ꝓſꝑa De mala ſocietate vitanda. buntur. Erte nil tā nocet homini qͣꝫ mala ſocietas Talis.n. efficit̉ hō qͣliū ſocietate fruitᶻ nūquid cū agno lupꝰ habitat Uir caſtꝰ certe luxurioſi ſocietatē aufugit Pluſqͣ impoſſibile puto virū diutiꝰ in bonis ꝑmanere oꝑibus qui malorum aſſidua ꝯuerſatioē vtitur Cū ſācto pſalmiſta in quit ſanctꝰ eris/ ⁊ cū electo electus eris/ et cū ꝑuerſo ꝑuerto ris Sicut nāqꝫ nocet mala cōu̓ſatio ita bonā ꝓdeſt Nullꝰ poteſt huic cōparari theſauro. Qui bonā inuenit ſocietatē vitam inuenit diuitijs affluit Certe vera dicā Perrarū ho mo vel bonus vel malꝰ efficitur niſi ob ſocietatis cauſā ꝑuo ri cor tāqͣꝫ tabula raſain qͣ nil depictū eſt fore dicitur Illud ergo quod a ſocietate recipit vſqꝫ ad ſenectā retinet ſiue bo num ſiue malum ſit Raro cū iuuene iuuenis habitet Nā ignis ſi apponatur igni calorem non extinguit ſed enutrit Semꝑ vir quē delectat ſapiētia ſe maiori ctāte: ⁊ ſapiētia ſocius exiſtat Alioquin ſi ſibi ſimili ſocietur aſſiduā ſocio tate de ſtulticia in ſtulticiam dilabetur De iuramento ꝓhibendo.

Nte oīā autē fili mi p̄dilectiſſimi nolite iudicare om nino neqꝫ ꝑ celū neqꝫ ꝑ terrā neqꝫ ꝑ aliud quodcūqꝫ iuramentū Sit āt ẜmo veſter ē eſt: nō nō: cuiꝰ ore freꝙͣs ſo nat iuramētū in ip̄o hoīē praua eſt dei cognitio ⁊ dilectio Si nō eſt qd̓ iuro deū eſſe nego. p̄ceptū em̄ dei ꝓhibet Nō aſſumatis dei nomen in vanum De oratione Rationibus inſtate cōtinuis Multum valet freq̄s oratio ⁊ deuota Oratio hominē a terrā ſubleuat: ad celeſtia vehit. ⁊ facit hominē cum deo loqui ⁊ grās ab eodem obtinet: dūmodo ſit deuota ⁊ mixta lachrimis Mul tum valet oratio frequēs cōſparſa lacrimis ad ꝓmecendā diuinam clementiā Et exauditionis beneficiū obtinuit Ezechias ſtatim gratias a dn̄o ſuis lacrimis ⁊ oratiōibꝰ vt mutaret ſententiā quam ſibi dixerat Liberauit deꝰ ſuſā nam a iudicio dire mortis ꝓpt̓ orationē ⁊ lacrimas Ora tionibus helie celū dedit pluuiā qd̓ clauſū fuerat tribꝰ an nis ⁊ ſex menſibus Si aliquo egitis petatis dn̄o orationibꝰ ⁊ lacrimis in fide nichil dubitātes Qui fidē em̄ verā habet ⁊ granum ſinapis quicqd̓ petierit fiet ei ſtātim Ille idem dominꝰ ⁊ diues in ōnibus qui tunc erat Et nunc eſt ſpes veſtra ⁊ gaudiū veſtrum cogitatio veſtra: ⁊ omne defiderium veſtrum ſit ſemꝑ deus: quoniā ex criſto ⁊ in ipſo ⁊ per ipſum ſunt omnia in quo viuimus per quem moue mur ⁊ ſumus ſine quo penitus nichil ſumus. De exortatione fratrū in hora mortis Am filij mei non multa loquar vobiſcum Uenit enim hora ad quā natus ſum. hac conditioē

hūc veni vt exirem Numqͣꝫ natus fuiſſē ſi mori non debu iſſem Suo tempore non pepercit deus filio ſuo. ſed pro om nibus nobis fecit ipſum mori in crucis ſtipite per cuiꝰ mor tem mors noſtra mors eſt. Nemo enim veſtrum ſibi viuit ſed nec moritur Siue enim viuimꝰ dn̄o viuimꝰ/ ſiue mo rimur dn̄o morimur. fiue ergo viuimꝰ ſiue morimur dn̄i ſumus In hoc vocatur xpūs dn̄s viuorum ⁊ mortuorū. ſi em̄ xp̄s mortuꝰ ē certe ſeruꝰ n̄ eſt maior domino ſuo Id circo ⁊ nos moriemur. ſi enim reſurrexit habemus ſpem fir miſſimā qd̓ ⁊ nos reſurgemꝰ. Et ſi criſtus ſic reſurrexit ⁊ amplius nō moriatur certe ⁊ nos poſt reſurrectionē noſtrā numqͣꝫ moriemur: ſed ſemꝑ cum xp̄o in gloria ſtabimus Cum em̄ mortuus fuerit criſtus vetus homo noſter ſimul mortuus eſt vt deſtrueret̉ corpus peccati vt fieremus vnū corpus cum illo Idcirco ſi reſurrexit Criſtus etiā reſurge mus cum illo: quia ſumus membra eius. ſi autē ⁊ criſt non plus morietur nec nos ſimilit̓ Quo quidē filij mei di lectiſſimi: ſi nunc morior credo quod redemptor meus viuit: et in nouiſſimo die de terra ſurrecturus ſum: ⁊ rurſum circūdabor hac pelle meā ⁊ in iſta ꝓpria carne meā videbo ipſum ſaluatorem meum quem viſurus ſum ego ipſe qui nunc loquor: quem hic nunc cernitis morientem: et non cer te alius loco mei et iſti propri: oculi mei quibus vos vide o cōſpecturi ſūt Unde dilectiſſimi filij mei videte quō cau te ābuletꝭ nō qͣſi inſipiētes ſꝫ vt ſapiētes ⁊ nolite ſcd̓ꝫ. carnē

ambulare quia ſi ſcd̓m carnē ābulauerit moriemini Sꝫ ſpiritu ābulantes facta carnis mortificaueritꝭ nunc mecū exultate cātate ⁊ pſallite abicite veſtimēta luctus ⁊ triſticit ſpargite cinerem de capite. iubilate deo ⁊ pſalmū dicite nō mini eius. date gloriā laudi eius: qm̄ hucuſqꝫ tranſiui per ignem ⁊ aquā. et ecce nunc inducit me refrigeriū Intro ibo in domū dn̄i vt reddā vota meā de die in diem O qͣꝫtū lucrum eſt mͥ mori qm̄ viuere mecum deinceps criſtus erit Et cte terreſtris domꝰ huiꝰ habitationis diſſoluitur vt a lia ſuccedat non manu facta habitatio ſꝫ et̓na in cel̓ Ecce qd̓ mortale eſt veſtimentū exuor vt eternum induar Hucuſqꝫ ꝑegrinatus ſum iā redeo ad patriā ecce brauiū capio ꝓ quo in agone cucurri Ecce portū attingo quē tāto deſideraui defiderio Ecce de tenebris ad lucē de ꝑiculis ad ſecuritatem de inopia ad diuitias de p̄lio ad victoriā. de triſ ticia ad gaudiū de ſeruitute ad dn̄m/ de tꝑali ad ypetuū. de fetore ad odorē ſuauiſſimū vehor Hic cecus ſum ⁊ illuminor/ vndiqꝫ vulneratꝰ et ſanor Hic ſemꝑ contriſtatus ſū ⁊ ecce iā letificor Uere hͦ viuēs morior ⁊ iam vere viuificor De miſcria huius mundi Uita mūdi: non vitā ſꝫmors vitā fallax et onuſta triſticijs imbecillis ⁊ vmbratica: vitā mēdax: nunc flores ⁊ ſtatim areſcis vita p̓uans/ vita cui ines/ vita fra gilis/ vitā momētanea ⁊ caducā q̄ quāto magis creſcis tanto magis decreſcis cū plus ꝓcedis plus ad mortē pro pinquas O vita plena laqueis quot in mundo hoīēs il laqueas qͦt per te iā ſuſtinēt tormēta infernalia Quā beatꝰ
ioEant Eanora ruia ior

qui tuas cognoſcit fallatias; qͣꝫ beatꝰ qui de tuis nō curat vanis blāditijs: qͣꝫ beatiſſimꝰ ꝗ te bn̄ p̓uatꝰ eſt Melior eſt negociatio eiꝰ auro ⁊ argento: primi ⁊ puriſſimi fructus eius. O mors dulcis ⁊ iocūda: nō certe mors q̄ vitā veram largiris: q̄ fugas febres ⁊ vulnera/ famē extinguis ⁊ ſitim O mors iuſtiſſiā pia bonis ⁊ aſpera malis: humilias ſuꝑbum diuitē ⁊ potentē. et exaltas humilē: cū auarū ꝓicis/ ꝑ te pauꝑes ſaciātur Tu malis das ſupplicium: et iuſtis eternū p̄mium Ueni ſoror meā ſponſa meā/ amica meā dilecta mea Iudica mͥ quē diligit aiā meā: on̄de mͥ vbi paſcat dn̄s meꝰ vbi cubet xp̄s meus: nec dimittas me āpliꝰ vagari ꝑ inuiū hꝰ incolatꝰ mei Exurge gl̓a mea: por rige michi manū. trahe me poſt te Paratū eſt em̄ cor meū et exurgā. ⁊ poſt te currā in odorē vngentoꝝ tuoꝝ. donec introduxeris me in cellaria dn̄i mei/ vt exultem ⁊ gaudeā cū apparebo an̄ faciē ſuā: et tunc cātabo ⁊ pſalmū dicam dn̄o Ecce tu pulcra es amica mea: iam noli āplius mora ri Ecce oēs dies mei defecerūt: ⁊ ꝯnni mei ꝑtrāfierūt velut vmbra conu̓te aliqͣꝫtulū ſuꝑ me qꝛ te inuenire exultaui: ⁊ in te delectatus ſum ōnibus diebꝰ vite mee Suſcipe me: nam cum ſuſcepiſti dn̄m meū ſaluaſti me ⁊ viuificaſti me Iā reſpice in me ſaluū me fac. ⁊ liberā me de aquis ml̓tis ⁊ de manu filioꝝ alienorū Iā noli tardare Erue de carcere animam meā: et reduc eam ꝑ graciā quā operata fuiſti ſuſ cipiendo dn̄m meū: vn̄ exulaui ꝑ culpā quā ꝑpetrauit meꝰ genitor adam Ueniā ꝑ te in ortū dilecti mei vt comedam fructū pomoꝝ ſuorū Defecerūt ſicut fumꝰ dies mei: ⁊ caro d i

mea iā ſicut fenū aruit Ecce iā venit tēpus miſerendi mei: noli tardare. accelera vt eruas me: qꝛ amore langueo Per te btā mors recipimꝰ fructū bonoꝝ q̄ fecimus: cognoſcimꝰ p̄mia q̄ ſperamus An̄qͣꝫ veneas deū ex ꝑte cogniſcimꝰ Cū venerꝭ ꝑfecte videbimus eum ſicuti ē Nigra es ſꝫ formoſa: pulcra es ⁊ decora: fauus diſtillās labia tua Terribil̓ es et quis reſiſtet tibi Terribilis certe aput reges t̓re: auferēs ſpm̄ p̓ncipū Notā facis humilibꝰ u̓tutē tuā Tu ꝯfringis cornua pctōꝝ/ exaltas cornua iuſtorū Illuxer̄t choruſcati ones tue orbi t̓re: vidit ⁊ cōmota eſt t̓ra Aperi mͥ dulcis ſo ror et amica mea/ ianuas vite qͣs aꝑire mͥ ꝓmiſiſti. cū fuiſ ti cum dn̄o meo/ vt iā ſit in pace locus meus. ⁊ habitatio mea in ſyon Expolia me hac moͣrli tunica mea quā fero: vt induā me veſtimēto leticie Aiā mea liq̄facta eſt vt inue nire poſſim dilectū meum ꝙ in mundo q̄ſiui ⁊ nō inueni Inuener̄t me in hac ſolitudine cuſtodes qui circueūt ciuitatem: ꝑcuſſer̄t me ⁊ vulnerauerūt me: tuſerunt palliū meū cuſtodes muroꝝ Percuſſꝰ ſū/ ⁊ humiliatus ſū a voce ma lorum ⁊ doloꝝ Tota die ex ꝓbrabāt mͥ inimici mei loq̄tes adu̓ſum me lingua doloſa. et ẜmonibus odij circūdātes me: ⁊ expugnātes me gͣtis poſuer̄t adu̓ſum me mala ꝓ bo nis. et odiū ꝓ dilectioē mea Ergo iā bona mors ꝓpera: cō fringe cornu arcū ſcutū gladiū ⁊ bellū Si morarꝭ iā defecit pauliſꝑ ſp̄s meꝰ. ꝓpt̓ multitudinē doloꝝ meorū: iam ꝯſo lationes tue letificēt aiāꝫ meam Hodie vocē meā audiēs noli obdurae̓ cor tuū Qn̄ veniam ⁊ apparebo an̄ faciē dei: vt inhabitē in domo ſua in lōgitudine dicrum Fuerūt mͥ in miſeria huius vite panes lacrime mnee die ac nocte: labo

tes ꝯtumelie/ afflictiones/ erūpne/ fames/ fitis ieiunia/ vi gilie/ tēptationes ⁊ peſtilentie Audi gemitus vinculati: ſolue colligatōes meas: accipe filiū hunc famelicū in regio ne aliena. ⁊ redde eū patri ſuo Suſcipe vlceribus plenū ⁊ colloca eum in finū abrahe pr̄iarche Fac me intrare in vine am dn̄i mei ſabaoth: vt nō ſtem h̓ ocioſus Suſcipe me de via iniquitatꝭ: ⁊ deduc me in et̓naͣ. educ me de tenebrꝭ ⁊ vm bra mortꝭ Diſcūpe vincula. ſolue ꝯpeditum. illumina cecū erigr eliſum. cuſtodi aduenā ⁊ pupillū: ſedēti in tenebrꝭ. et habitanti in regione vmbre mortis/ on̄de lumem tuum illumina nunc me vt nūqͣꝫ amplius obdormiā in morte Ec et his ſimilia Uox circūſtancium. ꝓſequēte ſancti: ſiō viro oīm circūſtanciū creuit meror ⁊ triſticia. nec quis nrm̄ poterat ſe a lacrimis cōtinere: ſꝫ oim̄ vna erat vox plangētium Quid ſine te faciemus pat̓ Quo ꝑgemꝰ: vineā iſtam ex egypto tn̄ſtuliſti ⁊ plantaſti eam: vt quid auertas faciē tuam ab ea In lumine vultꝰ tui ābulabamus: gl̓a virtutꝭ noſtre tu eras Heu quid fine amplius faciemꝰ Tu pat̓ ⁊ doctor/ tu refugiū tu exem plar innocētie: vtinā nob̓ tecum mori liceat Iā ad nichilū redacti erimus ſicut oues erimus ſine paſtore ad nichilū deueniemus velut aqua decurrēs: nō erit qui ꝯſolet̉ nos. Fient filij tui orphani ⁊ famē patiētur vt canes: circueuntes vndiqꝫ nō te inueniētHeu qͣꝫtus ſuꝑ nos cecidit ignis non te deinceps videbimus ſolem Cōgregatio quid faciet fideliū ſn̄ te Tu diſꝑſio eras hereticoꝝ: tu int̓fector eoꝝ gladio oris tui: tu eorum malleus ⁊ ſecuris conterens dXij

eorum dentes in ore ipſorū. molas leonū ꝯfringēs: et dedu cens eos in puteū interitꝰ Gaudebūt nūc et exultabunt et humiliabūt populū tuū: ⁊ hereditatē tuā vexabunt Captabunt in aiāꝫ iuſti ⁊ ſanguinē innocētem ꝯdemnabunt Incēdēt igni ſanctuariū dei: ⁊ veritatē fidei lacerabunt Anc ille motꝰ his u̓bis Ad hec hieronimꝰ aliqͣꝫtulū lacrimatꝰ eſt vt totus ſꝑ in dn̄o miſericordie viſceribꝰ affluebat: conu̓ſuſqꝫ ad eos Hac tm̄ flentibꝰ voce reſpondit Eya boni milites xp̄i. cōfidatis in dn̄o ⁊ in potentia virtutꝭ eiꝰ; nolite timere: cōſequemini a dn̄o miſe ricordiā ſi ſperabitis in eum Eſt em̄ ip̄e pius ⁊ miſericors ⁊ nullū deſerit ſperantiū in ſe Quis ꝯfiſus eſt in dn̄o ⁊ dere lictus eſt Si aūt nunc vos derelinqͦ dn̄s nōne vos recipiet. Ip̄e em̄ vobis legē ꝯſtituet in via ſua: diriget vos inſemi tam rectā ⁊ nō tradet vos in aiās ꝑſeq̄tiū vos Uirilit̓ agte gͦ ⁊ ꝯfortetur cor verſtū: et ſuſtinete dn̄m Eſt em̄ deꝰ in ce lo pius ⁊ miſericors ꝗ ſuos mille modis ſcit iuuare famu los Nō turbetur cor vrm̄: neqꝫ formidet Sperate in dn̄o et effundite corā illo corda veſtra: qꝛ ip̄e erit adiutor vr̄ Si.n. abiero nunc iterū me videbitꝭ ⁊ gaudebimꝰ inſimul: qꝛ nō multū pꝰ hos dies. qͦ ego vado/ ⁊ vos poteritis venire: et vbi ego ero ⁊ vos erit in gaudio qd̓ nemo tollet a vobis Memētote filij cariſſimi quō pꝰ mortē moyſi deꝰ elegit yo ſue in ducē ⁊ ꝓtectorē ppl̓o ſuo. ⁊ eleuato helia ꝑ turbinē in curru igneo in celū fecit elizeū in ppl̓o eē ꝓphetā in qͦ req euit duplex ſp̄s helie Nūqd nc̄ exinanita ē manꝰ dn̄i An oblitꝰ ē deꝰ miſereri: aut ꝯtinebit in ira miſcd̓iaꝫ ſuā. Dn̄s erit ꝑshe̓iditatꝭ vrē ⁊ calicis vr̄i: ⁊ ip̄e reſtituet vob̓ heridita
io vi ms liotuad

tem vrāꝫ Suſcitabit nāqꝫ ex vob̓ aliū paſtorē cui dabit ver bū euāgeliſādi ⁊ ille ingrediet̉ ſn̄ macl̓a ⁊ oꝑabit̉ iuſticiā Et rogo deū meuꝫ ꝗ eduxit ⁊ reduxit me ſcd̓ꝫ volūtatē ſuā vt ſi qͥs in me fue̓it ſp̄s ad obediēduꝫ p̄ceptꝭ ſuis: ꝙ in illo ꝙͣ mittet vob̓ ꝑaclito ⁊ paſtoe̓ fiat duplex En euſebiū meū filū p̄dilectiſſim̄ habebitꝭ eū vobiſcuꝫ: et ip̄ꝫ tāqͣꝫ me audie tis. ip̄e em̄ erit vob̓ in prēꝫ: ⁊ vos tāqͣꝫ filij obediētes ei in ca ritate cū ōni hūilitate ⁊ māſuetudiē/ ⁊ cū ōni patiētia Si qd̓ vob̓ fuit neceſſitatꝭ referetꝭ ad ip̄ꝫ Obſecro vos vt ſollici ti fitis ẜuae̓ vnitatē ſp̄s in vinculo pacis: vnū corpꝰ ⁊ vnꝰ ſp̄s fitis ſicut ⁊ voͣti eſtis in vna ſpe voͣtionis vrē Unꝰ ē deꝰ et pr̄ oim̄ ih̓s xp̄s: cui ſoli in vna ſil̓ viuētes fr̄nitate place̓ cupitis Id̓o eiᵈ eſtote imitatores ſicut filij cariſſimi; ⁊ ābu late in dilectioē ſicut ⁊ ip̄e dilexit vos: ⁊ tradidit ſemetip̄ꝫ ꝓ vob̓ vt vos redimeret ⁊ facēt vos ſibi acceptabiles ſectatores bonoꝝ oꝑm Unicuiqꝫ vrm̄ det ip̄e grāꝫ ſcd̓ꝫ mēſurā do natōis ſue det vob̓ de rore ſp̄s ſācti habūde vt hēatꝭ cor ad colēdū eū Adaꝑiat cor vrm̄ in lege ſua. ⁊ in p̄ceptis ſuis: vt cogͦſcatis eū ⁊ faciatꝭ eiꝰ volūtatē: net vos vmqͣꝫ deſerat Oratur euſebiū ad u̓tutes p̄lato ncc̄rias U āt fili mi euſebi ꝯſurge ꝯſurge induere fortitudinem ſꝑ ſubditꝰ eſto dn̄o: nec emulerꝭ eū vt nequit̉ facias Salus tua deꝰ in ſēpit̓nū erit/ ⁊ iuſtitia tua n̄ deficiet Hu milior ſigōibꝰ: leua in celuꝫ oculos tuos: lex dei ſꝑ ſit in cor de tuo Noli time̓ ob ꝓbria hoim̄ ⁊ blaſphemias eoꝝ ne ti meas ſꝫ ſperabis in dn̄o Aſſumēs fortitudiēꝫ; ⁊ veniēt tibi pēne ſicut aꝗle ⁊ volab̓ ⁊ n̄ deficies Aniu̓ſa legis dn̄i ſecuē d iij

loq̄rꝭ ōibus. ne timeas a facie hoīm̄: qꝛ cū illis ſꝑ ē dn̄s cū ꝗbꝰ ē veritas: deſcēditqꝫ in foueā cū illis ⁊ in vinculis ū dere linquit eos: ſꝫ a ſeductoribꝰ tutat eos ⁊ ē illis adiutor ⁊ ꝓ tector in tꝑe t̓bulatōis Certe n̄ facile timet mortē hāc ymmo vt plꝰ dico odit hāc vitā: ꝗ ſe bn̄ age̓ cernit Ecce ꝯſtitu o te ſuꝑ ſocietatē iſtā: vt euellas ⁊ deſtrues ⁊ diſſipes ⁊ diſꝑ das ⁊ edifices ⁊ plātes Oꝑꝫ te eē irrep̄hēſibilē. male p̄t ali os corrige̓ cui p̄t ꝙͣ corrigit dicē. ⁊ tū ſil̓it̓ facis Tibi āmo do exit maior labor ſꝫ maiꝰ p̄miū Etōte ſobriꝰ prudēs ⁊ pu dicus hoſpital̓ ⁊ doctor. nemini violētiā facito; ſꝫ oēs eqͣlit̓ dilige ⁊ tāto plꝰ qͣꝫto melior es Nō ſisꝑſecutor ſꝫ modeſtꝰ: n̄ litigioſꝰ nec cupidꝰ Tu.n. p̄dica oportuē u̓bū dei. ōis ſcrip tura diuinitꝰ inſpiratā vtilis ē ad docēdū Acquire u̓ba orō nibus q̄ p̄dices Uilet em̄ hꝰ mōi p̄dicatio ⁊ doctrina ad illūinādū ad arguēduꝫ ad corrigēdū ⁊ ad erudiēdū in iuſ ticia: vt ꝑſcūs ſit audiēs ⁊ in oꝑi bono inſtructꝰ Eſt em̄ criſ tus ih̓s in celo ſedēs ad dexterā u̓tutꝭ dei: reuelās miſteria ⁊ docēs hoīēꝫ ſciāꝫ In ōibꝰ fili dilectiſſiē tei p̄ꝫ p̄be exēplū bo norū oꝑm/ in ōni ſāctitate ⁊ bonitate Nī capite patiēte to tū debilitaʳ corpꝰ. vt gͦ breuit̓ te doceā; facies oīā boͣ ſi timu eris deum Recōmēdat ſe orōibꝰ aliqͦrum Atri meo reuerēdliſſiō damaſio portuēſi ep̄o ſcribēs facies mei meōriā. vt hr̄at ne orōibꝰ ſuis; nec corrumpi di mittat oꝑa q̄ tāto labor ꝯtexui ab hōibꝰ iniquis ⁊ doloſis a quibꝰ ſe expugnatꝰ ſū a iuuētute mea Eccl̓iaꝫ prudēter cuſtodiat: ſciens qm̄ mali erigēt ſe illaq̄antes aiās ſimpli ciū qͦs conatꝰ ſū educē in viā rectā: in ore ſuo loꝟtes ⁊ gla dium habētes in labijs ſuis qm̄ obmutui ⁊ filui a bonis

⁊ ꝑiectus ſū in monimēto dormiēs Spero em̄ in dn̄o qꝛ be nignus ē: ⁊ n̄ derelinquet fideles ſuos Gaudium em̄ hēo magnū ⁊ ꝯſolationē: p̄ſumēs de miſcd̓ia dn̄i ꝙ virū mira bilē ⁊ multe ſciē ⁊ bonitatꝭ auguſtinū yponenſē epm̄. ōni ꝑ fectione ⁊ veritate redimitū pꝰ me relinq̄: ꝓpt̓ ꝙͣ multā fiduciā habeo in xp̄o ihū ſuſtentandi fidē vrāꝫ Cui de me ſcribēs. hoc ip̄ꝫ rogato vt tāqͣꝫ fidelis pugnet miles: ne ve niant qd̓ abſit mala gēti nrē Theodoſio ſenatori ⁊ ōibus in xp̄o fr̄ibꝰ me reꝯmēdes Oſculū pacis dat fr̄ibꝰ Initis his u̓bis: vir ſāctiſſimꝰ voce iocūda ꝯuerſ ad frēs inquit Accedite hūc vt tāgā vos filij mei an̄ qͣꝫ a vob̓ recedā Ad quē appropinqͣꝫtibꝰ illis: ſingulos brachijs vtpote meliꝰ poterat āplectēs cuilibet pacis oſculū t̓buit Deinde vocē mediocrit̉ eleuās vultū placido ⁊ iocūdo. extēſis in celū manibꝰ cōu̓ſuſqꝫ ad dn̄m oculis gaudij inundātibꝰ lacrimis dixit Orō quā fecit ad ihm̄ Vt ihū virtꝰ meā refugiū meuꝫ ſuſceptor meꝰ. ⁊ libe rator meꝰ laus meā in quē ſꝑaui tui credidi ⁊ ꝙͣ dilexi ſūma dulcedo turris fortitudinis ⁊ ſpes meā a iuuētute mea voca me dux vite mee ⁊ ego rn̄debo tibi Operi manuū tuarū qd̓ tu creator oīm̄ de limo t̓re formaſti: qd̓ oſſibꝰ ⁊ ner uis cōpegiſti. cui vitā ⁊ miſericordiā moriēs t̓buiſti: tue cle mentie porrige dexterā Iube dn̄e ne morerꝭ: qꝛ tēpus eſt vt puluis in puluerē reuertāt̉: et ſp̄s redeat ad te ſaluatorē. ꝗ huc miſiſti illum. Aperi ille ianuas vite: nā cum ꝓ me in ligno crucistāqͣꝫ latro pepēdiſti: tu ꝓmiſiſti mͥ ꝙ cū recipēs veni dilecte mi: teneā te ⁊ ne dimittas me ſuꝑari a te. intro duc me ī domū tuā tu ſuſceptor meꝰ es ⁊ gl̓a mea ⁊ exaltab̓

caput meū ſalus mea ⁊ bn̄dictio mea Suſcipe me miſericors deꝰ ſcd̓ꝫ multitudinē miſeratinū tuaꝝ Nā latronē ad te currētē in cruce moriēs ſuſcepiſti. poſſideā te beatitudo ſēpi terna Cecū ſecꝰ viā clamātē ihū fiſi danid miſerē mei lūie tue viſiōis et̓ ne illuiā Olux inuiſibil̓: qͣ carēs thobias tla mabat. qͣle mͥ gaudiū erit ꝗ in tenebrꝭ ſedeo: ⁊ lumē celi nō video O lux ſn̄ qͣ nō eſt veritas/ n̄ eſt diſcretio/ nō ē ſapiā neqꝫ bonitas: illūina oculos meos ne vmqͣꝫ obdormiā in morte neqn̄ dicat inimicꝰ meꝰ p̄ualui adu̓ſꝰ eū Tedet aiāꝫ meā vite mee: loquar in amaritudiē aiē mee Egrotꝰ ſū. in firmata ē in pauꝑtate vitā meā: oſſa mea ſicut infrīxorio ꝯfrixa ſūt: ⁊ id̓o ad te curro medicuꝫ Sana me dn̄e ⁊ ſana bor: ſaluū me fac ⁊ ſaluꝰ ero. ⁊ qm̄ in te ꝯfido non erubeſcā. Ach ꝗs ego ſū pijſſiē deus: vt tā audactar loquar ad te. Pctōr ſū ⁊ in pctātꝭ totus natꝰ genitus ⁊ educatꝰ Cadau̓ put̓duꝫ/ vas fetidū eſcā u̓miū Heu mͥ dn̄e ꝑce mͥ. qͣ victo/ ria ſi pugnādo mecū vicerꝭ me. ꝗ ſū minꝰ qͣꝫ ſtipula an̄ faci em̄ vēti Dimitte oīā pctā mea: et erige de ſtercōe pauꝑem. certe dn̄e ſi placꝫ dicā Nō debes me recurrētē ad te fugae̓: qꝛ tu es deꝰ meus. caro tua de carne mea: ⁊ oſſa tua de oſſibꝰ meis. Propt̓ hͦ nāqꝫ n̄ de̓linqͣs pr̄is dexterā adheſiſti mee hūanitati: ſcūs hō ⁊ deꝰ qd̓ pͥus eās ꝑmanēs in vna eadē qͣꝫ ꝑſoͣ. ⁊ hͦ qͣre tā arduū et tā inopiābile ꝑpetraſti; niſi vt ꝯ fidēt̉ ad te recererē tāqͣꝫ ad frēꝫ. ⁊ vt tuā in miſe̓icordit̉ ꝯdo nares diuinitatē: qͣ ꝓpt̓ exurge adiuua me dn̄e: exurge et ne repellas me in finē Sicut ceruꝰ deſideāt ad fōtes aqͣꝝ ita ficiēs aiā mea. petit te fōtē viuū vt hauriat aqͣs in gaudio de fōtibꝰ ſaluatorꝭ ne ficiat āpliꝰ. qn̄ veniet ⁊ appae̓bit āte

faciē tuā. dn̄e mi qn̄ reſpiciēs reſtituēs aiāꝫ meā a malefac tis eoꝝ: ⁊ aleonibꝰ vnicā meā Utinā appēderēᵉ pccā mea ꝗbꝰ irā merui: ⁊ calāitas quā patior in ſtatera: qͣſi arena marꝭ hͨ gͣuior apparēt. vn̄ ⁊ ſi āpliꝰ expectes: t̓bulatioēꝫ in ueniā ⁊ dolorē Ueni gaudiū ſp̄s mei vt delecter in te. reuela mͥ miāꝫ tuā leticia cordis mei. inneniā te defideriū meuꝫ Sicut ẜuꝰ p̄ſtolat̉ finē oꝑis ſui: ſic ⁊ ego expecto te Intret poſtulatio mea in ꝯſpcū tuo dn̄e: vt fiat mauꝰ tua vt ſaluū me faciat Ecce virū deſcēdētē a ihrl̓m in iherico ꝗ captꝰ a la tronibꝰ vulne̓atꝰ ſū ſemiuiuꝰ relictꝰ ſū Tu pie ſamaritane recipe me. peccaui nimis in vitā mea: ⁊ malū corā te feci n̄ te cognoui Ingͣtꝰ fui tot bn̄ficioꝝ tuoꝝ: n̄ vt decebat te lau daui. ml̓tociēs forte veritatē tacui in corde meo Cum pulſa bas ad oſtiū cordis mei: piger fui vt te reciperē reuerēt̉. cor pus putridū velut ūbra declinatuꝝ nimio dilexi affcū: verb̓ vanis os meū īꝗnāuiMeꝰ mea n̄ fuit ſꝑ ī teſtamēto legis tue. n̄ au̓ti oculos meos vt n̄ aliqn̄ viderē vanitatē. aures meas aliqn̄ verb̓ inutilibꝰ inꝗnauiManus meas ad ꝓxi mi neceſſitatē ml̓tociēs n̄ extēdi: pedibꝰ ad iniꝗtātē cucurri Quid plu̓a dicā; a plāta pedis vſqꝫ ad u̓ticē capitꝭ: nō ē in me ſanitas cte niſi in ligno crucis moriens me adiuuiſſes: digna eāt in inferno habitae̓ aiā mea Ego pie ihū ſū ꝑs tāti p̄cij: ꝓ me fuiſti ſāguiēꝫ tuū p̄cioſuꝫ: n̄ me refutes Ego ſū ouis q̄ erraui: require eā bone paſtor ⁊ appone eā in ouili tuo: vt iuſtificerꝭ in ẜmonibus tuis. Nā ꝓmiſiſti mͥ qd̓ in qͣcūqꝫ hora pctōr ingenuerit ſaluus erit Dolēs ſcūs ſum iniꝗtates meas cogͦſco: ⁊ delicta inea corā me ſūt Ge re nō ſū dignus voͣri filius tuus: qꝛ peccaui in celū ⁊ corā te

Anditui meo dabis gaudium ⁊ leticiā: auerte faciē tuā a peccatꝭ meis: dele iniquitates meas ſcd̓ꝫ magnā miſericordiā tuā Ne ꝓicias me a facie tua Nō ſcd̓ꝫ pccā mea facias mͥ: neqꝫ ſcd̓ꝫ iniqͥtates meas retribuas mͥasͣ adiuua me de us ſalutarꝭ meus: ⁊ ꝓpt̓ honorē nominis tui liberā me He nigne fac in bona volūtate tua. vt inhabitem in domo tua ōibus diebꝰ vite mee: vt in ſecl̓m ſeculi cū ōibus habitātibus in ea laudē te. Surge ꝓpera ſponſe dulciſſiē aiē uite: et noli ꝯſiderare ꝙ fuſca ⁊ nigra eſt pctātꝭ: on̄de illi faciētu am: ſonet vox tua in auribꝰ meis. vox tua dulcis ⁊ facies tua decora: ne au̓tas eā a me. ⁊ ne declines in hac hora a ſer uo tuo Ne tradas me in aiās ꝑſeqͣciū me Expecto te dn̄e Credo vide̓ boͣ dn̄i in t̓rā viuentiū Ueni gͦ dilecti mi. egre diamur in agrū. ⁊ vidiamꝰ ſi floruit vinea Conu̓te planc tum meū in gaudiū mͥ Inclinā ad me aurē tuā: accelera vt de hac lac̄marū ⁊ miſeriaꝝ valle eripias me Precepit corpꝰ ſuū in t̓ris nudū ſepeliri. Ec vbi vir ſanctiſſimꝰ ꝯtinuatꝭ lacrimis ⁊ manibꝰ in celuꝫ erectis dixit parūꝑ filuit: deinde frēs intuens dixit. Precipio vob̓ o filij mei dilectiſſimi ꝑ u̓tutem ⁊ nomē dn̄i ihū criſti. vt corpus meū cum diſſolutū fuerit in t̓ra ꝓpe p̄ſepe dn̄i mei nudū ſepeleatꝭ. vt illd̓ ferat ſecum rediens qd̓ veniēs apportauit Nudꝰ inde egreſſꝰ ſū: nudus reuertar il luc Societ̉ t̓rā terre: nō decet t̓rā ſociari lapidibꝰ: appetit em̄ naturalit̓ ſuū ſimule qd̓libet. Iterū rogo vos dn̄i mei afferatis corpus xp̄i. qͣtinꝰ in ſuo lumine videā lumē: vt fit mans ſuꝑ me oculos meos det mͥ intellectū: ⁊ inſtruat me Petit corpꝰ xp̄i ſibi dari. in hac via qͣ gͣdior

Unc quidā fratrum ad locū accedēs. ſacratiſſimū corpus xp̄i iheſu optulit Qd̓ vbi vir dei videre potū jt: nobis ſibi auxiliātibꝰ ꝓſtrauit ſe in terrā ꝓtinꝰ voce ⁊ la crimis qͣꝫtum poterat clamās ¶ Dn̄e quis ego ſū. vt ſim dignus vt intres ſub tectū meuꝫ Meruit hoc pctōr homo Certe dn̄e nō ſū dignus. Nūquid ego melior ſum qͣꝫ oēs prēs mei; Tu moyſi noluiſti vno ictu oculi te monſtrare. Cur nūc te tm̄ humilias vt patiarꝭ ad hoīēꝫ deſcēdere pub licanum ⁊ peccatorē ⁊ nō ſolū cuꝫ illo māducae̓ vis ſꝫ ⁊ teipm̄ māducari ab illo iubes Cūqꝫ ꝓpe illū eēt ſacerdos ſe erigēs vir glorioſꝰ. flexis genibꝰ eum cūctis tenētibꝰ mag nis lacrimis ⁊ ſuſpirijs. et qͣꝫplures ꝑcutiēs pectus ſuū dix it Tu es dn̄s deus meꝰ. ꝗ ꝓ me paſſus es. an forte alius. Certe tu es ille ꝗ cū deus ſolꝰ eſſes an̄ oiā tꝑa ⁊ ſine principio genitꝰ a deo prē et̓nā ⁊ ineſtimabili generatioē. q̄ cum ip̄o prē deo ⁊ ſpū ſcō vnꝰ ⁊ idē deus es ꝑmanēs illd̓ idē qd̓ eras ⁊ es: intrā vniꝰ puelle corpuſculū te clauſiſti. ſcūs hō ſicut ſū vere ⁊ deus ⁊ hō es Sic em̄ in virginali vtero hoīē ſuſcepiſti: ꝙ nec ſine hoīē deus es. nec ſine deo homo Quā uis nec diuinitas ſit hūanitas: nec humanitas ſit diuinitas Nō ſūt ꝯfuſe nature: qͣꝫuis ſit vna ⁊ eadē te in ꝑſona. Nōne es caro ⁊ frat̓ meꝰ: vere ſic Famē habuiſti fitiſti. fle uiſti ⁊ meas infirmitates habuiſti vt ego: ſꝫ tn̄ in te peccan di infirmitas ⁊ defectus nō fuit vt in me Nō em̄ peccare po ſuiſti vt ego In te corꝑaliter fuit et eſt ōnis plenitudo grē nō em̄ tibi fuit data grā ad menſurā Tua em̄ aiā ſtātim cū vnita erat inſeꝑabilit̓ diuinitati. oīā ꝑfecte ſciuit ⁊ potuit que ip̄a poteſt diuinitas: qͣꝫtum ad naturā diuinam que

in te ē. et̓no deo pr̄i tuo eqͣlis es ſꝫ ob ilam quam ꝓ nrā aſ ſūpſiſti hūanitatē redēptioē minor es nec tn̄ eo aliquid in currꝭ vituperiū Tu nēpe ille es ꝙͣ in iordanis alueo bapti ſāte iohāne vox ſubito pat̓ua celitꝰ introiuit. h̓ tnquiēs ē fi lius meꝰ dilectus in qͦ m bn̄ ꝯplacui ip̄m audie̓ Et ſp̄s ſāc tus in te vt colūba deſcēdēs te vnū eē cū pr̄e ⁊ eūdē in ſbūa declarauit Tu nēpe bone ihū ꝓ me crucis tā grāde in tuo iſ to qd̓ pn̄s cerno corꝑe ſubditū ſuppliciū patibulo vt mor tē quā meis incͤrerā flagicijs interimes aiās ātiqͦꝝ qͣs du duꝫ diabolica ptās miẜas infernalibꝰ māſiōibꝰ retiēbat re cuperares ⁊ totā hūanā naturā q̄ corrueāt in mortē ꝑpetuā tuo cuꝫ ip̄o pacificato prē ad vitā int̓minabilē tuo ꝙ ꝓ ip ſa effudiſti p̄cioſo ſāguiē reuoͣres. cuiꝰ ꝗdē vite reſurgēs die t̓cia de illo in qͦ mortuꝰ iacuiſti baratro c̄titudinē firmiſſiāꝫ ꝯ ꝓbaſti Quo ꝗdē nrā ſolidata fides ē ⁊ aucta ſpes vt ſicut incorruptibil̓ īpaſſibil̓ ⁊ immoͣris reſurrexiſti ita ſil̓it̓ nos reſurgēꝰ Tu cte bone ⁊ pie dn̄e pꝰ tuā mirabilē ⁊ ſingularē reſurrectionē. qͣdraginta expletꝭ diebꝰ ꝗbꝰ exꝑiētia lucida indicioꝝ multipliciū te ab inferꝭ viuū reſurrexiſſe declaraſti ⁊ vt nll̓a orieʳ caligo. ad celos cūctꝭ cernētibꝰ diſcipul̓ tua ꝓ pria u̓tute aſcēdēs. mͥqꝫ ianuas reſerās ꝑadiſi ad dei pr̄is ōi potētis dexterā ꝯſediſti vbi ſn̄ fine ſedes Tu inſuꝑ bone ihū a d̓o ꝯſtitutus iudex viuoꝝ ⁊ mortuorū. ſicut in illo aſ cendiſti die: et ita in tremēdo ⁊ horribili vniu̓ſalis iudicij die deſcendes rodere ſingulis ſcd̓ꝫ oꝑa q̄ fecerūt Corā te tūc c̄te ꝓcident reges: omnis ꝓſtrata erit dn̄ati: te tunc oēs time bunt. qui te nunc ꝯtēpnunt Quid tunc tibi infelices hoīēs ꝗ nunt cum malefecerint gloriātur Quid tunc dicent qui

re oīā ſcientē cernēt: ꝗbꝰ nullū āpliꝰ erit remediū miſericordie Quid in ꝯſpectu tuo potētꝭ oīā/ cernētis oīā ⁊ ſolū ꝙ iuſtum ē iudicātis. faciēt miſeri. ꝗ totū ſuū in vanitatibus mūdi ⁊ flagitiis amiſer̄t tēpus: plus diuitijs fallacibꝰ qͣꝫ tibi inſiſtētes plꝰ filios ⁊ filias ⁊ mundi gl̓aꝫ momētaneā qͣꝫ te diligētes. cū tuū erga eos iratū cernēt vultū cum tā ſe uerā expectabūt ſm̄aꝫ. cū eos qͦꝫ de minima cogitatōe ⁊ ꝓ pria accuſabit ꝯſciā. et demonū caterua ⁊ ſil̓ q̄libet creatu̓a quā te deū offendēdo offender̄t: Cū videbunt ſtatim cum fue̓t ſn̄ia diuulgata ſe ad opturos tormēta ꝗbꝰ ⁊ corpꝰ et aiā ſil̓ cruciabitur cū diabolis ſine fine nullū inde refrigeriū imꝑpetuū expectātes. Ue ve miſerꝭ ꝗ̄ in iſto tā breui tꝑe vi liſſimis bonis tꝑalibus ebrij. q̄ nō ſolum inopiā nō auferunt ſuis poſſeſſoribꝰ: ſed ⁊ ip̄a faciunt ſuā indigētiā negli gentes in beluas redigiunt̉ Ue ve ꝗ ſaltē hͦ timore tāto pec care. et tuā ꝓuoͣre iracundiā nō definūt. ſi tuo volunt frui amore vt tenētur ¶ Sꝫ quō pie ihū cuiꝰ tāta ē magnificē tia vt nulla q̄at explicaē̓ creaturā ꝙ celi mare ⁊ oiā q̄ eius ābitu ꝯtinētur cape̓ nō pn̄t Qui idē totus vbiqꝫ locoꝝ pͥ ſens es. nec intꝰ incluſus nec extra excluſꝰ: idē in celo ad pa tris dexterā oīm̄ ſuꝑnoꝝ ciuiū beatitudo ⁊ gl̓a. q̄ tue celſitu dinis ſpēm ꝯtēplātur Idē in t̓ra pugillo ip̄aꝫ ꝯtinēs ⁊ cō cludens: idem in mari ⁊ in abiſſis adnutum regēs oīā et ꝯſeruās: idem in inferno potent̓ dn̄ans: ſub tāta breuitate panis ꝯtinerꝭ nō ꝑticularit̓ ſꝫ integre ⁊ ꝑfecte ⁊ inſeꝑabi liter O ineffabil̓ admiratio: o oim̄ nouitatū nouitas Ocū li in te vident albedinē ſaporē ſentit guſtꝰ odorē olfactꝰ tactꝰ

qꝫ ſubtilitatē reꝑitur ſꝫ auditꝰ cordi rep̄ſentat nō fore accidē tia In te certe ⁊ ꝑ te ſola exiſtūt accidētia ſine ſubiecto: qꝛ nō vt maius videt̉ ſenſibꝰ/ panis es: ſꝫ totus xp̄s ih̓s inti gerſicut in celo ad dexterā pr̄is refidens deus ⁊ homo ¶ Aue panis vite ꝗ de celo deſcēdiſti: dans te ſumētibꝰ digne vitā Nō ſicut māna qd̓ in deſerto nr̄is patribꝰ pluit. de quo oēs ꝗ māducauer̄t mortui ſūt Certe ꝗ te digne ſumit quāqͣꝫ morte corꝑali aiā a corꝑe ſeꝑat̉ n̄ morietur inet̓nū: qꝛ nō illa ſeꝑatio mors ē: ſꝫ de morte ad vitā tranſitꝰ Un̄ ꝙ te digne māducat in mundo: moriēs tecum et̓ne viuere in cipit Oqͣꝫ p̄cioſa eſt mors illa: anteqͣꝫ hoīēs ſunt mortui et poſtqͣꝫ viuere incipiūt Tu panis āgeloꝝ: tua viſione ange los reficis ⁊ glorificas Tu eſca es aiē non corꝑis impinguans mentē nō ventrē. q̄ in te n̄ pinguat̉ u̓tutibꝰ nimis eger iacet inflagicijs Tu te māducantē vt ꝯdecet in te trāſ mutas. vt tui ꝑticipatōe efficiat̉ deus: nec tn̄ in illū tnͣſmū taris velut alia corꝑa facit eſca Sꝫ ve te indigne fumētibꝰ: certe ad ſui penā ⁊ rtatū te iterū crucifigunt: nō ꝙ te diiudi cet illa māducatio: qm̄ impaſſibil̓ ⁊ immoͣris ōnino es De malis ſacerdotibꝰ ꝗͥ indigne celebrāt. Eu dn̄e mi quid dicā: qͦt hodie ſacerdotes te cōedūt in altari vt carnes pecudū ⁊ volucrum. ymmo peius Nocte actū mulieꝝ fruunt̉ turpiſſiō: ⁊ te mane maſticādo comedūt Abi dn̄e latitas: dormis ne an vigilas: ē tibi hͦ acceptū ſacrificiū Eſt hͨ oblatio quā eligis Exaudis p̄ces eorū de celo. ⁊ de ſede maieſtatꝭ tue Uere ſi hͦ velles ſacrifici um ⁊ libamē. ⁊ mēdax fieres ⁊ pctōꝝ ſociꝰ Certe dn̄e ſi ve ra ſūt q̄ locutꝰ es ꝑ os ꝓphetarū: ſi ſolū iuſtis ſupplicatōi

bus p̄ſto es. ⁊ ſi tibi placet eꝗtas. hͦ lale impediendū ē ſacrificiū ne fiat: qͣꝫqͣꝫ in ſe ⁊ natura ſui ſacrificiū bonū ſit nec poſſit violari malis ſacerdotibꝰ qꝛ malitia n̄ diiudicat ſacri ficiū: vite huiꝰ modi ſacrificiū fit ad ſacerdotꝭ preiudiciū et dānationē Nec ꝓ ꝗbꝰ ſit ꝓdeſt ymmo ⁊ veriſſiē dicā. ꝗ vi tā ſacerdotꝭ agnoſcit ⁊ eū ꝓ ſe celebrae̓ facit. ſit in eiꝰdē pctō ꝯſcius necnō ⁊ pene ꝑticeps ¶ O magnum ⁊ inſcrutabile miſteriū panis accidētia frāgūt̉ ꝑ ꝑres: ⁊ cū in qͣlibet manes ꝑticula totꝰ ⁊ integer xp̄s ſicut eras ātea O hūanorū illuſio ſēſuū: frāgūᵉ illa q̄ hūanis ſenſibꝰ in te vidētur acci dentia. ⁊ tn̄ nec frāgerꝭ nec corrūperꝭ Te dentes vidētur maſ ticare veluti panē materialē: ⁊ tn̄ nūqͣꝫ maſticarꝭ O nobile ꝯuiuiū: in qͦ ſub panis ⁊ vini ſpē. totꝰ xp̄s deꝰ ⁊ hō ſumit et ita totꝰ in panis ſpē ⁊ in qͣlibet eꝰ ꝑticl̓a ⁊ adē totꝰ in vini ſpē ⁊ in qͣlibꝫ eꝰ gutta. ſicut in panis tociꝰ ⁊ vini ſpē ſil̓ Nā totꝰ ꝑfectꝰ ⁊ intiger ſub panis ſpē ⁊ ſub qͣlibet qͣꝫtūcūqꝫ mi nima ꝯtinẻ ꝑticula et idē totꝰ in vini ſpē ⁊ qͣlibet guttā per manet Deſca ſacͣtiſſiā: quā vere comedēs deꝰ efficit̉ iuxta il lud Ego dixi dij eſtis: et filij excelſi oēs Liberat̉ a mal̓ im pletur bonis ⁊ immoͣris indlubitāt̉ efficit̉ ¶ Oſacrū nrē peregrinatōis viaticū: quo de hͦ neqͣꝫ ſeculo ꝑuenitur ad ce leſtis iheruſalē ꝯſortiū Prēs nr̄i in deſerto māna cōedētes nō ꝑuener̄t ad t̓rā ꝓmiſſiōis: qui ve̓o te comedit in tua for titudiē ābulabit ad mōtē dei oreb O cōmeſtio delicatiſſiā in qua omnis ſaporis et odoris ſuauitas. omne delectamentum omnis medicina. omnis ſuſtentatio et omnis re quies a labore. necnon ⁊ omne quod deſiclerari poteſt. Tu certe vita es qua omnis viuit creaturā: et ſine qua

moritur Tu es vita vitalis dulcis ⁊ amabilis atqꝫ iocū da: odoris tui ſuauitas egros recreat ⁊ debiles quos tuus facit ſapor ſalubres ⁊ fortiſſiōs Tu lux illa incōprehenſibil̓ q̄ oēꝫ illuminas hoīēꝫ venientē in hunc mundū. Tua mi dn̄e eſt omnis potētia: tuū ōne regnū an̄ te curuabit̉ ōne genu Oiā q̄cūqꝫ vis facis in celo ⁊ in t̓ra in mari ⁊ in ab iſſis. tue nil eſt qd̓ poſſit reſiſtere volūtati In te ⁊ ꝑ te ⁊ ex te ſunt oīā ⁊ ſn̄ te nichil Eya ergo fidelis aiā gaude epulare ne moreris his paſci delicijs ne pigriteris hoc frui ꝯui uio in quo nō carnes hyrcoꝝ aūt taurorū vt olim in lege ſꝫ ſaluatoris tui corpꝰ ſumendū ꝓponit̉ O ſignū dilectio nis inopinabile: vt idem ſit dator qd̓ datum ⁊ donator eſt ipſū donum. qͣꝫ magͣ dulcedo tua dn̄e quā abſcōdiſti timē tibus te/ ⁊ ꝑfeciſti eam ſperātibꝰ in te O ferculū excellentiſſimū venerandū colēdum adorandū glorificandū āplectē dum extollēdum ōnibꝰ laudibꝰ exaltandū cūctis p̄conijs firmit̉ in cordis viſceribꝰ retinendū: ⁊ ꝑpetuis tꝑoribꝰ ani mo affigendū Cecidit hō ꝑ cibum ligni ve̓tici ad miſeriā per te releuat̉ ad eternā gl̓am Tu certe in rectis ⁊ in erudi tis habitas cogitationibꝰ: tu miſerrimū arrogātem ⁊ di uitem ſuꝑbum deteſtarꝭ: eū dimittēs inanē ⁊ vacuū ac de tefamelicū Tu pauperē iuſtū pium ⁊ humilē ōnibꝰ implēs diuitijs te diligētes tue domꝰ vbertate ſacias. In te ⁊ ꝑ te eſt rectū iudicium ⁊ equitas: tecū prudētia fortitudo ⁊ ōis victoria Per te ſancti regnāt in celeſtibus ꝑ te doctoe̓s p̄di cant: ꝑ te iuſtus cōtra hoſtes virilit̓ dimicet Tu ſuꝑbum potentē deoris de ſedeexaltādo humilē Tecū ſunt omnes
nubdt

diuitie: te diligētes diligis Qui ad te puro corde vigilāt te inueniūt. qm̄ cum ſimplicibꝰ ⁊ rectis corde gͣdieris Tu ſo lus an̄ ōne p̓ncipiū oīm̄ eras et principium ⁊ finis Tu ſo lus ſine tꝑe. et̓ne a deo patre genitus. qͣꝫ beati qui te diligunt ꝗ aliud qͣꝫ te nō defiderāt: ꝗ de te aſſidue cogitāt. qui te digne cōmedūt: ꝗ tecum manētes vias tuas ōni tꝑe cuſ todiūt. cte ꝗ te īueniūt vitā inueniūt ⁊ hauriūt ſalutē int̓mi nabilē Deſca mirabilis ac ſtupenda. delectabilis ⁊ iocūda tutiſſima. ac ſuꝑ oiā poptāda: in qua ſūt tot innouata ſig na ⁊ mirabilia immutatā: in qͣ omne habet̉ delectamētū et ad oīm̄ grāꝝ ꝓficimus incremētū. qͣꝫ ſingularꝭ ⁊ inaudita tui liberalitas?; qͣꝫ ſuꝑhabundātiſſiā ac ꝓdiga largitas: vt tui neminē exſortē facias niſi ad te venire ꝯtēpnat Si quis ergo ꝑuulꝰ eſt ſecure ad te veniat. ⁊ te comedens fiat magnus: ⁊ relinquēs ſemitas infātie ꝑ vias ābulabit prudētie Si quis debilis eſt ad te declinetur ⁊ ꝓtinus fiet fortis. ſi quis infirmꝰ ſanabit̉ Si quis mortuus eſt: ſi te audire voluerit vitā int̓minabilē app̄hendet Si ꝗs mag nus eſt ⁊ fortꝭ nec hic te deſiderat? nā ſēꝑ habundant̉ in te inueniet qͦ paſcatur Nemo certe ſine te p̄t viuere ad momē tum Tu ſolus das vitā ōnibꝰ creaturꝭ Idcirco deficit cor meū ⁊ caro mea deus cordis mei ⁊ ꝑs mea deꝰ inet̓num: in te ſolum delectatur cor meū: in te exultat aiā mea. Tibi ſoli adherere cupit meꝰ mea. qm̄ ꝗ̄ elongāt ſe a te ꝑibunt. Tu āt dn̄e ne longe facias miſerationes tuas ⁊ auxiliū tuum a me: sͣ tuā ad me inclina aurē miſericordie Te edat pauꝑ ⁊ inops ⁊ ſaciet̉: ⁊ tūc viuēs cor laudabit te Olux

inuiſibilis ⁊ inextinguibilis ⁊ oiā vere illuminās: ceco hu ic ſecus viā miſerē mei fili dauid clamāti. viſū tribue quo te videat Propiciꝰ queſo dn̄e eſto huic pccōri: vt ſis in in adiutoriū ⁊ in locū refugij vt ſaluū me facias Et tūc ſi am bulem in medio vmbre mortꝭ: nō timebo mala qm̄ tū mecū eris Mortuꝰ en pie iheſu iaceo: exurge reſuſcita me: ⁊ cō fitebor tibi Eger ⁊ infirmꝰ iaceo cui nulla eſt āplius in car ne ſanitas Medicus es ſana me Nudus affligor frigore diues es indue me Fame in hac ſolitudine ꝑeo: cibꝰ es ciba me Sitio ſalubre poculū es. inebria me Infixus ſum in limo ꝓfūdi ⁊ nō ē ſubſtātia Ueni in altitudinē marꝭ ⁊ tēpeſtas dim̄ſit me Laboraui clamās rauce ſūt facte fauces mee. Iā intrauerūt aque vſqꝫ ad aiāꝫ meā Educ me de laqueo iſto ꝓtector meus gubernator meꝰ firmamētū meū et refugiū meum/ dux meus/ rex meꝰ ⁊ deus meus: in cuiꝰ cōmendo manibꝰ ſpm̄ meuꝫ quē in crucis ſtipite redimiſti cui vitā et miſericordiā t̓buiſti Reſpice dn̄e hūilitatē meā ſaluā fac animā meā: nec ꝯcludas me in manibꝰ inimici. Hodie tecū ingrediar in locū tabernaculi admirabil̓: vt in habitē in domo tua in lōgitudine dieꝝ in ſcl̓m ſeculi Ys finitis Hic reddit ſpiritum. vir dn̄i glorioſꝰ ſacrū dn̄i corpus ſuſcipiēs: ad t̓ram ſupinis redijt Deinde manꝰ in modum crucis ſupͣ pectus tenens: ſymeonis ꝓphete vaticiniū decantouit Quo finito ſubīto cunctis ꝗ aderāt cernētibꝰ. tāta in loco in quo ia cebat diuītus lux effulſit: vt inſtar ſolis radij ſplendor quo rumlibet vibraret oculos: nec pn̄t morientē virū glorioſum

aliqualit̓ intueri Qua quidē luce ad horā ꝑmanēte. circūſtancium quidā agmē angelicū ibidē viderūt vndiqꝫ diſ currentiū vt ſcintille in arūdineto ſolent Quidā vero āgelos nō viderunt. ſꝫ vocē lapſā celitus audier̄t ſic dicentē Ue ni dilecte mi: tēpus eſt em̄ vt mercedē accipias ꝓ laboribus quos mei cauſa virilit̓ ſupportaſti Quidā tn̄ nec angelos viderūt nec hanc audier̄t vocē: ſꝫ tm̄ cum his a beato hiero nimo illa finita voce hec audierūt verba. Ecce ad te venio pie ihū: ſuſcipe aiāꝫ quā tuo recuꝑaſti ſanguiē Tūc ſubito illa lux diſparuit ⁊ illa aiā ſāctiſſiā tāqͣꝫ ſydꝰ ōnibꝰ u̓tutibꝰ irracundians carnis reſoluto ſceno celoꝝ regna adiit glo rioſa In quibus iam certe luminae̓ ꝯſpicuū renitet: ⁊ ſplē dore infinite beatitudinis ⁊ multoꝝ choruſcatioē ꝓdigioꝝ qm̄ nō p̄t abſcōdi ciuitas ſupͣ montē poſita Nec voluit de us vt in morte ipſiꝰ lateret ſanctitas: cuiꝰ vita ſāctitatꝭ cau ſa fuāt et ſalutꝭ tocius eccleſie militātis mēbrū Tantus de niqꝫ recedente illa ſanctiſſima anima odor ſubſecutꝰ eſt ꝑ di es non modicos: vt nulla forte talis recordetur etas Sed certe dignū erat vt illius merito odoris p̄cipue clarent indi cia: qui ad vnitatē fidei intemerate mēbra fetida ſuoꝝ u̓bo Quō fuit reuelatus tnͣſi rum odore euocauerat. tus hieronimi ſancto cyrillo. Ora nāqꝫ cariſſimi prēs ⁊ dn̄i hꝰ tnͣſitꝰ glorioſi diei erat vltima; in qua quidē ⁊ ſui athlete pius dn̄s gloriā de mōſtrae̓t: ⁊ ōibus ꝗ in eccleſie domo habitāt ꝓferret clarū lumē hͦ modo Cyrillo ep̄o tnͣſitū gl̓oſi dn̄i hieronimi ip̄e dn̄s reuelauit Cū iam dicta hora cyrillꝰ ep̄s deuotꝰ in ſua e ij

cellula orōnibus inhereret: ſurſū in ſpū captus velut in exta ſi factꝰ. ſubito qd̓dā a monaſterio in quo vir ſāctiſſimꝰ mi grauerat vſqꝫ ad telū. mirabile ⁊ ſpecioſiſſim̄ vidit iter: cuiꝰ tāta erit pulcritudo ⁊ adiuratio/ vt ſicut eodē poſtmodum atteſtāte cognouimꝰ ſtupore velut amens effectus Huc illucqꝫ ad mirans ſui pauliſꝑ credebat obliuiſci In hac fidem mētis poſitus anxietate eleuauit oculos ⁊ ecce angelorum maxiā a monaſte̓io veniebat ſotietas: alt̓natim me lodiaꝝ ⁊ mellifluorū cantuū vocibꝰ ꝯtinētium. qͦrū videbā tur vocibꝰ celum ⁊: t̓ra ⁊ oīā q̄ eoꝝ cōtinentur ābitu vndi qꝫ reſonare. Ferebāt etiā ſinguli angeloꝝ ſingul̓ manib accenſos cereos: quoꝝ claritas ſolis repellebat lumē Sed quid? Addit̉ āmirationi āmiratio Ad celos vertēs cyriſ lus oculos. nō minorē angeloꝝ cernit numerū mō ſimili iſtis obuiā venientiū: qui rei huiꝰ auxius expectat euentū. Int̓rogaſſet quidē/ quid hͦ eſſet ſꝫ ita eum ſtupor opp̄ſſe rat ꝙ qd̓ diceret neſciebat At illo diutius expectāte glorio ſam vidit hieronimi aiāꝫ. pre cūctis ꝗ p̄ibant angel̓ ⁊ ſeq̄ bantur mira decoratā pulcritudine venientē. ad cuius erat dexterā ſaluator cū ea ꝑit̓ veniēdo Que quidē in loco qͦ cyrillus degebat gͣdum figens: ⁊ ſtans eū talit̓ eſt allocuta. Agnoſcis ne me; ad quā ille Minime quidē Quis em̄ es ꝗ tāto ceterꝭ honore emines Et illa de hieronimo aliqua vmqͣꝫ fuit tibi cognitio At ille certe ꝙͣ noīās ſingulari affectu diligo caritatꝭ Sꝫ queſo ille es Et illa/ eius ſū aiā: q̄ gloriā iam obtineo quā ſꝑabam Ad meos ꝑgito filios. et q̄ vidiſti nūcia: vt et a luctu definant. ⁊ meo ſtatui ꝯgau

deant quē elegi Quibꝰ ōibus finitis ōis illa btā viſio ab eius euanuit oculis: ⁊ fuit in ſemet reu̓ſus ꝓtinus cyrillus ineffabili gaudio habūdās: ita tn̄ ꝙ ꝑ totā noctē illā non ſe a lacrimis potuit pre mētis leticia ꝯtinere. qͣꝫ gͦ mirabilis eſt deus in ſāctis ſuis. mirabilis in maieſtate faciēs ꝓdigi a Dextera dn̄i fecit u̓tutē/ dextēa dn̄i exaltauit eū: notā faciens in popul̓ u̓tutē eius O diuini amorꝭ immēſitas: diuine largitatꝭ affluētia. ꝙ em̄ iſti ſuo potuit face̓ filio hono ris ⁊ grē ⁊ noͣ fecit? cū tā copioſa ⁊ in vita ⁊ in morte erga eū fuerit munificētia. Dedit em̄ ei dn̄s claritatē et̓ naͣm: et noīē et nō hereditauit illū: ⁊ fecit eū heredē gaudioꝝ ſuꝑno rum: in quibꝰ ꝑmanebit in ſecula. qͣꝫ ſingularꝭ honor ⁊ āmi randa gl̓a: excedēs pene aliorū gloriā ſcōꝝ ⁊ honorē Abi nō ſolum illa ſanctiſſiā aiā ōis celeſtes comitat̉ cohortes: ſꝫ etiā ip̄e ꝓpͥus ſaluator Nec em̄ ſola in celo in ſignis fulget dignitatū illa btā aiā: ſꝫ etiam corpꝰ ſuū ſanctiſſim nō ceſſat in t̓ris radiare miracul̓ ad cuius narrationē ꝯgruū eſt redire Miraculū de qͦdam ceco illuminato Efuncto nāqꝫ vt dictū eſt viro ſanctiſſiō. hora com pletorij corpꝰ illud tantꝭ flagrās aromatibus cuſto diētes totam illā noctē ducentes in ſomnē circa eū: in mag nis ſiquidē ꝓ damno ꝙ cūctis obuenerat fletibus ⁊ ꝓ ſua quā iam obtinuerat gl̓a. gaudijs vigilauimꝰ Mane autē facto diuinis ꝑactis vt ꝯdecebat miſterijs. debitiſqꝫ obſequijs honore debito ꝯſūmatꝭ. in bethleem iuxta p̄ſepe in quo ꝓ nobis xp̄s de intemerata ibidem natus virgine infans vagijt. corpus illud ſacratiſſimum ſacci tantum e iij

cooꝑtum lintheo. in terra vt ordinauerat ſepeliuimꝰ Quā titatꝭ aūt ip̄o die ⁊ etiā ad pn̄s miraculis glorioſꝰ mirifica uit dn̄s ſanctū ſuū. ⁊ filiū hieronimū: nō foret enarrae̓ ſuf ficiens lingua carnis Sꝫ tn̄ q̄dā de multis ne noſter nūc nimis ꝓlongetur ſermo miraculis referram. ¶ Miraculū de quodam muto ⁊ ſurdo. Uidā a natiuitate cecus in ip̄o ſepulture ſue die. vi dendi bn̄ficiū corpꝰ tangens ſanctū obtinuit Cuidā etiā iuueni ſurdo: ⁊ muto ſanctiſſim corpus deoſculāti. ſoluto auris ⁊ lingue ligamine loquēdi ⁊ audiendi grā eſt ꝯceſſa Et certe dignū erat vt ꝗ cecitatꝭ vere lucis q̄ xp̄s eſt tenebris obcecatos. ſuis ſanctiſſimis doctrinis ⁊ exēplis illumi nauerat: ſurdis qͦꝫ ⁊ mutis in diuinis operibꝰ verā excercu erat medelā vt et diuina intelligerēt documēta. ⁊ catholice fidei ꝯfiterētur ratioēs qͣs ſꝑnebant; in die ſui obitus glorioſi hieronimi. et cecis lumē retribuēt corꝑale: ⁊ ſurdis ac mutis cōcede̓t ſanitatē De multꝭ monachis libēati Nam plurimi vt aſſerūt ꝗ viderunt a nephandis ſpiritibꝰ obūbrati in loco quo ſcm̄ quieſcit corpꝰ da mantibꝰ diris vocibꝰ demonibus ſcē hieronime cur nos tam gͣuit̉ inſeq̄ris: tu noſtrū ſꝑ flagellū fuiſti ⁊ viuꝰ ⁊ nūc mortuꝰ: ſūt mirabilit̉ libe̓ati Miraculū de qͦdā he̓tico Ereticus quidā dum p̄dem̄ beatū hieronimū blaſ phemaret ⁊ eius fore dignū corpus incēdio diceret: vtioē diuina ad aliorū hereticoꝝ formidinē. in ligni ſpem̄ eſt mutatus; ⁊ ſubito cūctis qui aderant videntibꝰ ignis celitus eum inuaſit ac eum talit̓ cōbuſſit ꝙ totus in cinerē

eſt conu̓ſus Ad hec magna hereticoꝝ multitudo cū tantā ſue ſanctitatꝭ adu̓terēt experiētiā; ⁊ ad veritatē ſacre fidei. tā tis ⁊ tot aꝑtis ſignoꝝ indici js. tamqͣꝫ quibuſdā clamātibus p̄conijs vocarētur: ad ipſius ſacratiſſiē ⁊ intemerate fidei lumē redierunt Quid plura dicā Certe in generatio ne ⁊ generationē vix annūciarē q̄ deus ꝑ illum on̄dere vo luit: vt magnificacret eū ⁊ colendum exhiberet vniu̓ſis. qͣꝫ magnꝰ eſt iſte tot faciens mirabilia: cui certe nō eſt ſimilis ſcd̓m oꝑa ſua Magna mirabilia de hͦ ꝑ mundū reſonent vniuerſū Sui glorioſi exiliat triūphi fama in omnē terrā et ad extrema terrarū ſpacia rutilēt ſua lucida ſigna Iam tantoꝝ miraculorū multitudine corroboretur intemerata fides Quot em̄ infirmis integrā ſanitatem conceſſerit per optatam. enarrare tedēt in immenſū: ⁊ tꝑs ⁊ vita. ⁊ ōnis humanus deficeret ſenſus ſi vellet omnia indagare que o peratus eſt in diebus noſtris: que auribus noſtris audiuimus nec ſunt occultata a filijs hominū. Letetur itaqꝫ totus fidelium cetus ⁊ canticum leticie ⁊ exultationis deo concrepent alta voce. ꝙ ex eis ꝓfilijt ſtella micans in celi fir mamento: cuius fulgentes lucis radij eos dirigunt in ce leſtem patriam adeūdam. Iſtius certe vitā ſacratiſſima eſt omnibus diſciplina: mores ſui ſunt omnium fidelium inſtituta. Aſſint hodie ſacre matri eccleſie filij. ⁊ pro tanti filij recuſſu pie lachrime: ⁊ ꝓ tanta eius gloria. ineſtima bile gaudiū habeat. ¶ Liceat ergo inſtar pie matris ei pias lamentationes impēdere; cum tanto ſeceruit priuatam filio. Uiduatā viro. deſtitutam pugile. ⁊ ca2A

et capitaneo inciſam palmite quē in agro fidei plantaui⁊ coluit Nō mͥ queſo imputet̉ filio tanto orbato patre ſi pre dolore dāni tam ineſtimabil̓/ ea referā q̄ nō decent Se pe nāqꝫ ex nimia cordis habūdantia plurā hō loquitur. que nō vellet Quid heu cariſſimi prēs ⁊ dn̄i nūc vob̓ refe ram. circūqͣqꝫ proſpiciēdo ꝑgens. vt ſi forte meum qͣꝫ dira mors abſtulit patrē hieronimū inuenirē: et nō inuenio ꝙͣ diligit aiā mea cꝰ amore lāgueo Tedet aiāꝫ meā vite mee qm̄ ablata eſt a me vita mea et excuſſꝰ ſū ſicut locuſta: et exaruit virtꝰ mea: ⁊ lumē oculoꝝ meorū extinctū eſt Qua le gaudiū erit mͥ āplius in mundo: cū lumē meum vide̓ nō poſſum Obſcuratꝰ eſt em̄ ſol meus: ⁊ luna nō ſtat in ordi ne ſuo Quis cū lupis quid faciet: paſtorꝭ p̓uata munimi ne. Quō viget arbor radice detruncata Quid heu dura feciſti mors Cur prēꝫ recipiēs filiū tam mēdicū ⁊ ōibus bo nis exulē dimiſiſti O mors crudelis nō illi ſꝫ mͥ ⁊ pene toti eccleſie: quē ſurripuiſti athletam Cur nō diſtuliſti eū recipere: Quare aliqͣꝫtulū nō au̓tiſti faciē tuā ab eo Scis ꝗd feciſti Nūquid nō ꝯſideraſti. ꝙͣ tā velociter a nobis ſubripuiſti. ꝙ non ſit in mūdo ei ſimilis in virtute doctrina ſāc titate Hic certe princeps pacis dux iuſticie doctor veritatis ⁊ equitatis Armiger intemerate fidei: contra hereticos bel lator fortis cuius ſagitta nūqͣꝫ abiit retrorſum nec declinauit clipius eius in bello ⁊ eiꝰ numqͣꝫ auerſa eſt haſta In cliti xp̄ianoꝝ plebis flete: qm̄ cecidit dux veſter Uox in rama ſonet: tanti filij recuſſū pie ploret eccleſia Iam circū dabunt eum canes multi. et cōſil ū malignātiū obfidebit

eam: qm̄ longe factus eſt ab ea auxiliator eiꝰ iam ad ſuā nō aſpicit defenſionē Iam t̓bulatio ꝓxima eſt: ⁊ nō eſt ꝙ adiuuet Iam in ſepulchro iacet ꝓtector ſolitus: nō ſurgꝫ certe adu̓ſus malignātes in eam Idcirco clama in cilicio et planctu pia mat̓: induē viduitatꝭ veſtes tanto viduata filio. ¶ Heu vaticinabūtur pſeudo ꝓphē ⁊ ꝓphetabunt viſiones mēdaces et fraudulētas dirinaciones ⁊ ſeductio nes cordis ſui in nob̓: ⁊ certe nō erit ꝗ reſiſtat eis Siccatꝰ eſt em̄ fons vite: ⁊ venā diſparuit aquarū viuētiū ¶ Sꝫ ⁊ tu quid dicis cariſſiē pat̓ damaſi. Ebi ē ꝙͣ plus qͣꝫ te dili gebas hieronimꝰ Abi tua norma itinerꝭ Cōſiliator doctor ⁊ ductor quo abijt tuus? Qn̄ queſo ſcribes ei: ſine tuo ſn̄ hieronime cariſſime ꝯcilio velut mēbrū abſciſū a corꝑe. Scribe ſcribe q̄ſo ne pigriteris. vt ſi tua locorū diſtātia ꝑoptata careo viſione: ſaltim tua mͥ aſſit memoria freꝙ̄s tuis aſſiduis litterꝭ gracioſis Teſte deo in nullo viuētium vt in te mee ſpei firmaui anchoram Plora igitur deducant oculi tui lacrimas ꝑ diem ⁊ noctem: qm̄ deficit anchora tue ſpei: aruit ſcribentis manus tamqͣꝫ flos feni. iam nō erit tibi āplius eiꝰ memoria Uox certe ſua dulcis ⁊ iocūda que fidelium erat mel dulciſſimū filuit Heu qualē amiſiſti cō ſoliatorem ⁊ adiutorem Certe iam in multitudine conſiliorum tuorum defeciſti Non erit qui panem frangat tibi vite Extincta eſt lucerna in medio eccleſie micans; vt non nobis ſed ſibi luceat: non mūdo ſed celo ſplendeat. Quid ergo dicam? Cui conquerar. Unde in hoc veniat michi auxilium vt cōſoler; Certe vt intueor a dn̄o factū eſt iſtud

et ideo dicā Cur bone iheſū tam velociter a tua ſponſa quā in cruce moriens deſponſaſti tm̄ abſtuliſti filiū ꝓtectorē: eᶠ contra eius hoſtes belligerū Forte voluiſti eum habere tecum Certe dn̄e nō eo egebās vt ip̄a bn̄ quidē ei ſubuenif ti. ſed nos orphanos reliquiſti Nō ꝯqueror ꝙ aliud qͣ iuſtum ⁊ equū eſt feceris: qm̄ certe iam ip̄e me̓batur finem imponere huiꝰ vite laboribꝰ. et tecum eſſe: ſed doleo ꝙ tm̄ in currit damnū eccleſia eo abeunte Utinā eū redderes: vt tu am regeret ſtabiliret ⁊ defenderet eccleſiā vt pͥus Quid de inceps bone ihū facient filij iacentes/ eſuriētes/ circueūtes famelici ciuitatē vt canes: nō habētes quis eis panēfran gat? Sūt oues errātes nō habētes paſtorē: diſcipuli ſine doctore. ceci ſn̄ ductore Heu pat̓ pie hieronime noſtre ſuſ tentacionis baculis vbi es Quid tuus faciet currus. ſine te dulcis auriga Abi cubas. indica nobis Cur es nunc terre ſocius ꝗ in te nil voluiſti fore terrenū? Bethleem beth leem ciuitas iuda q̄ nō minorē de p̓ncipibꝰ eccleſie retines quid feciſti Redde nobis quē retines patrē. Sꝫ ⁊ t̓ra tu quare audes retinē hominē non tuū: qui nil geſſit terrenū nil carnale? Certe ſua redoluit caro Suſpēde ⁊ tu pijſſime t xodoſi tua in ſalicibꝰ organa: nō pius ceſſet fletus cū tui recordaris dilecti iheronimi quē amiſiſti Tanta deniqꝫ ti bi inſit doloris affectio: qͣꝫta extitit dilectio Tanta ſit lamē tacio qͣꝫtum damnū Sed que poſſit mortalium explicare linguā: quāta eo ſuꝑſtite aderat toti eccleſie vtilitas. quā ta ſingularis criſtianorū ſalubritas. qͣꝫtum certamen qͣꝫta qꝫ hereticis deſtructio ac diſꝑſio Hic certe ōnibus criſticol̓

amabilis erat ⁊ decorus in vita ſua: ⁊ ideo eius receſſu ſingulis flere licet: nec eſt qui ſe abſcondere vel excuſare poſ ſit Ne igitur noſter nimis ꝓtrahatur ſermo: vt breuit̓ cō cludam que ꝓ noſtro damno ad dolorem attinēt: vt que ex illo ꝓueniebatōnibus vtilitas ⁊ exultatio explicari nō poteſt. ita dolor ⁊ lamētatio Ceſſet ergo dolor abeat triſtici a: quibꝰ tn̄ attingere nō poſſumꝰ que vellemꝰ: q̄ non ſolum nullū adhibent remediū dolori ſed augent Si patrē nrm̄ diligimus: eiꝰ leticia gaudeamꝰ Nō vere diligit: qui ſua tā tū vtilitate diligit Idcirco ⁊ ſi ꝓ ea que nobis euenit inutilitas dolemꝰ ⁊ ꝓ eis q̄ recipit gaudijs colletemur Aſſit ergo nobis hodie cauſa magne leticie Cantet quilibet noſ trum nouū dn̄o canticū: ſonoris iubilet vocibꝰ mat̓ eccleſi a in ymnis ⁊ cōfeſſionibꝰ Plaudet hodie plebs catholica vndiqꝫ iocundetur criſtiana concio. Hodie certe obtinuit iheronimus quod tanto eſtuabat defiderio: hodie deuictis hoſtibus ſecurū obtinuit triūphum. Certe omnibus expletis laboribꝰ. requiē poſſidet ſine fine: nam nō eſuriet neqꝫ ficiet amplius: neqꝫ cādet ſuꝑ illum ſol neqꝫ vllus eſtꝰ Ablata eſt ab oculis eius omnis lacrima: abijt em̄ luctus: iam certe dolor ſibi deinceps non erit Iam certe mer cedem nunc habet: pro qua tocius vite ſue tempore labo rauit. Conſolemur ergo ⁊ demus magnificentiam de o noſtro; quoniā dei perfecta ſūt operā: ⁊ omnis vie eiꝰ iudicia. Confiteamur ergo domino ⁊ collaudemꝰ deum ſaluatorem noſtrū: qm̄ nō dereliquit ſanctū ſuū ſine adiu torio in t̓bulatōibꝰ q̄ in agone hꝰ vite miẜriē circūdederūt

illum: ſꝫ adiutor ⁊ ꝓtector ſuus ſcūs. liberauit corpꝰ ſuū a ꝑdicione ⁊ a loqueo lingue inquit ⁊ a labijs oꝑantiū mē dacium: et eū ſublimit̉ collocauit infra pr̄is māſioēs. vbi oē eſt gaudiū. ōnis ſuauitas oē ꝙ deſiderari p̄t: vbi felix et glorioſa eſt refectio aiārum poſt labores ⁊ erūpnas: vbi dulcis ſolēnitas angeloꝝ. vbi vna ſocietas ⁊ caritas oīm̄ ciuium ſuꝑnorū Ibi certe neminē timor aut dolor cōcutit Ibi nulla penitꝰ agnoſciʳ āguſtia t̓bulatio aut adu̓ſitas Nulla ibi infirmitas noīātur. Nemo ibidē de ſuo frauda tur defiderio. ꝓcul diſtat mors Nulla ibi ꝓrſus pn̄tis gl̓e expectatur minoratio ſꝫ augmētū: ſcꝫ cū oīm̄ vniu̓ſalis erit reſurrectio mortuorū. tūc corpus cuiꝰ libet ſāctorū ſimul cū atā p̄dictam gl̓am quā nūc ſola poſſidet aiā fine int̓mina bili poſſidebit Quis āt angeloꝝ vel hoīm̄ qͣꝫta ſit minor ꝑ ticula gaudiorum ⁊ glorie q̄ ibi ſūt eſſet ſufficiēs enarrare; Quis eſſet intellectꝰ ad hͦ ad intelligendū ydoneꝰ: q̄ necoculus vidit nec aurꝭ audiuit. nec in cor hominis aſcēdit Cer te ſi hec. qͣꝫta ſint gaudia ꝯfiderētur: t̓rena omnia viliora omniū ſtercore apparebunt. Si hec temporalis vita illi cō paretur quā quilibet hominū extinguere quātocius poterit. ardeſcet vt illius capax efficiatur. Hec vita caduca⁊ momētanea reſpectu illius mors potius eſt dicenda qͣꝫ vita: omnis mundi fallax ⁊ vana leticia pondus umariſſimum ⁊ grauis ſarcina. Hanc quippe ſarcinam deponens hieronimus ſanctiſſimꝰ optimā illam elegit par tem. que ab eo nullo tēpore auferet̉ Rogo gaudete/ exul tate/ cantate/ ⁊ pfallite; qꝛ pater noſter glorioſus. nauim

plenā celeſtibꝰ diuitijs et̓ niſqꝫ mercibꝰ iā ꝯcupito in litore collocauit; anchorā ſpei iā tnͣquilla in ſtatioē firmauit Iā cte brauiū optiēt ꝓ qͦ in agone hꝰ ſcl̓i ab ōibꝰ ſe illicitꝭ abſti nēdo cucurrit: iā victor de ſuis hoſtibꝰ triūphauit: cū ꝗbus ſcuto timorꝭ dn̄i munitꝰ virilit̓ dimicauit. ā denariū recepit ꝑ qͦ tāto laboe̓ in vineā ſcē eccleſie laborauit Iā talētū dn̄o reddidit duplicatū: ꝓ cuiꝰ mercede in gaudiū dn̄i meruit in troire ꝓpt̓ hͦ gaudēs gaudebo ⁊ cātabo dilecto pr̄i meo cā ticum nouū: vt ſit laus eiꝰ in eccleſia ſcōꝝ Ecce dilectꝰ pat̓ meus cādidus ſpecioſiſſimꝰ electus ex milibus. in qͦ nulla eſt macula: paſcit̉ int̓ lilia in vinea dn̄i ſabaoth Ecce flos campi ⁊ roſio nimio fragrās odore: de orto nuꝑ eccleſie in viridariū dn̄i eſt tn̄ſplātatus Acce cipreſſus in celi altitudi nem ſe extollit. ad inſulas lōge diuulget̉ nomē ſuuꝫ: vt ſit ineternū meōria eiꝰ in bn̄dictioē? Exultate igiʳ cariſſimi pa tres ⁊ dn̄i. letamini ⁊ laudate; qꝛ decꝫ laudae̓ dn̄m. ꝗ mira bilis eſt in ſe ⁊ ſe in ſuis ſāctis declarat Letetur ōnis orbis trubeſcāt fallaces heretici: ⁊ iā ſe noſcāt ad nichilū deueniſſe Certe nō eſt mortuꝰ vt eſtimāt ſui hoſtes: ſꝫ victor regnat in t̓ra viuentiū Iā certe refulget eiꝰ caritas ꝑ et̓na palatia iam veteribꝰ depoſitis armis fragilibꝰ noua induit ac ꝑpe muaHodie vndiqꝫ fcā ſit in criſtiano populo leticia: exultet p̄cipue ſacͣ mat̓ eccleſia: cuiꝰ hodie glorioſꝰ filiꝰ cultor ama tor ⁊ ꝓpugnator p̄cipuus ōibus exſtirpatꝭ hereticis dogmatibꝰ cum ſuis fallacibus autoribꝰ de agro fidei catho lice ⁊ doctruus ſacratiſſimis ⁊ p̄fulgidis ſignis ac ꝓdigiis vt ſol relucet int̓ agmina beatorum Nale igitur hiero

nime glorioſe. noſtri ſemꝑ faciēs aput deū memoriā: vt tua valeamꝰ pijſſima int̓ceſſione ab ōnibus in pn̄ti protegi nociuis ⁊ in futuro gadia q̄ tu iā poſſides adipiſci amen ¶ Incipit epl̓a beati auguſtini ep̄i ad cytillum de lau de beati hieronimi. Lorioſiſſimi criſtiane fidei ad lethe ſancte matris eccleſie lapidis āgularꝭ in quo ad modum firmata ꝯſiſtit. nūc vero in celeſti gloria fideris radiātis olim hieronimi p̄ſ biteri laudes venerabil̓ pat̓ cyrille filendū me putas. aut linguā balbuciētꝭ pueri vt virū pollutū labijs me fore locuturū reris Celi enarrāt gloriā dei: ⁊ oīā q̄ fecit dn̄s eū in ſanctis ſuis laudant Silere debet ratioͣlis cre aturā a laude dei: irratioͣbili nō filente Taceā aūt loquar cū ſi taceā. lapidibꝰ clamare iubetur Certe loquar ⁊ nō ta cebo eximiū laudare hieronimū Qui qͣꝫuis dignus ⁊ ſuffi ciēs laudator nō exiſtā. cū n̄ ſit pulchra in ore pctōrꝭ laus tn̄ ad eiuſdē laudibꝰ minime ceſſabo Firmet̉ itaqꝫ manꝰ nrā. ⁊ linguā nrā palato n̄ inhereat: qm̄ certe magnꝰ ē iſte vir ſanctiſſimꝰ: mirabil̓ ⁊ metuēdus ſuꝑōnes ꝗ in circuitu nrō ſūt Magnꝰ certe in vite excellētiſſime ſanctitate. Magͥ nus in ſapiētie ineffabilis ꝓfūditate: magnus in maioris nūc gl̓e qͣꝫtitate Mirabilis in ꝓdigijs inſuet: metuēdꝰ ob
Indid ſēquat uidem n ntumiū Cotū ſſimoſ ſiſemdi indie pomū ſe ſud intet lua quid iſſimū iu bila

ſibi a dn̄o traditā poteſtatē. qͣꝫ magnꝰ ſit itaqꝫ iſte Glorio ſiſſimus hieroniꝰ in ſue vite excellētiſſiē ſāctitate quō pate faceret linguā mea: cū pene cūctoꝝ nō ſufficerēt moͣliū lingue eiꝰ excellentiā explicarēt Liceat ergo dici: alt̓ hic helias alter hic ſamuel alt̓ hic iohānes baptiſta vite excellētiſſiē ſāctitate Helias ⁊ iohānes heremite magnis ciborū ⁊ veſ tium aſperitatibꝰ carnē marcerauer̄t Nō minorꝭ vite hiero nimus glorioſꝰ: heremita idē ꝑ qͣdrienniū in herimo ferarū tm̄ ſocius ꝑſtitit Quinqͣginta ānis vt venerabilis euſebij lrē quas p̓die recepi pleniꝰ ⁊ melius fatebātur vt me cerciꝰ tu idem noſti vinum ⁊ ficerā aliqͣlit̓ nō guſtauit: ab omni um carniū ⁊ piſciū eſu ita ſe abſtinuit: ꝙ vix eā noīāre vole bat Coctū quid n̄ niſi in vltima egritudine bis comedit Cilicino ſacco carnē veluti ethiopis macerās: deſuꝑ pāno viliſſimo ſe tegebat Stratū alium niſi terrā nūqͣꝫ ſciuit Nō niſi ſemel fructibꝰ aut herbarū folijs ſiue radicibꝰ paſtus eſt in die poſt veſꝑas ſe in orationibꝰ p̄bens. deinceps vſqꝫ ad horā ſcd̓am noctis ꝯtinue vigilabat poſtmodū ſomno feſſus in terra dormiens vſqꝫ ad noctē mediā quieſcebat. Qua quidē continue ſurgens hora: lecionibꝰ ⁊ ſcripturis ſanctiſſimus quibus totā radiabat eccleſia vti lapidibus precōſis intentus vſqꝫ ad eſus hominū perdurabat. Ita leuiſſima flebat venialis peccata: vt quis eum eſtimaſſet ho minem interemiſſe Ter in die cōtidie ſuam carnē diris ver beribus flagellabat: ita ꝙ ex eius corpore riuuli ſanguinis effluebant Quintiā verbum ocioſū vt peſtē maximā fugiebat Sibi ociū nullū erat Sēꝑ āt ſacris lectiōibꝰ aut

ſcribendo aut docēdo cūctos excitabat Quid plura loquar Si ſcōꝝ ſinguloꝝ vitas ꝑquirerē: eo vt puto maiorē neminem inuenirē Sꝫ qꝛ ſuperius ſamuelē noīāuimꝰ fuiſſe hūc ſamuelē on̄damus. Hic certe ille ſamuel ꝗ de vanis lrārum ſtudijs u̓beribꝰ euocatus ſacre ſcripture miniſterio deputatur in cuius vultus lumine diuina grā influēte vtri uſqꝫ teſtamēti lumē vidimꝰ: in cuius brachij fortitudiē he reticorū ꝑs maxiā eſt diſꝑſa Hic certe gl̓a u̓tutis nrē. tnͣſfe rens vtrūqꝫ teſtamentū. ex hebreoꝝ lingua in grecā parit̓ et latinā: diſponēſqꝫ ip̄m poſteris ineternum. declarās enig mata ⁊ obſcura dubia ⁊ nodoſa. p̄parans officioꝝ ſeriē cūctis eccleſie miniſtrꝭ totā pene eccleſiā edificauit. Un̄ be ne magnꝰ apparet in ſapiētie ineffabilis ꝓfūditate Libe̓a les āt ſciās ita ꝑfecte ſciunt: ꝙ relatione oīm̄ nullus ſibi ſimilis adhuc apparet. De ſcripturis vero ſacris vti multa rum ſuarū epl̓aꝝ qͣs ad me direxit exꝑientia didici: eqͣlem ſibi neminē vmqͣꝫ noui Hebraicoꝝ grecorū caldeorumꝑ ſarum. mediorū ⁊ arabicoꝝ ⁊ pene om nacionū linguas et lrās tamqͣꝫ ſi fuiſſet in eiſdē natus ſciuit Quid plura di cam Que hieronimus ignorauit in natura: nullus hoīm̄ vmqͣꝫ ſciuit. Nō me iſta venerabilis pat̓ eſtimes dicere vt putem te hieronimi vitā et u̓tutes peius me ſcire: cū ſibi ſo cius extiterꝭ multo tꝑe Sꝫ teſtor deū: qm̄ ob tam ineffabil̓ viri ſanctitatē ſi voluiſſē tacere nō potuiſſē Cōfitent̉ mira bilia ⁊ ſanctitatē ſuā ⁊ ip̄i celi: in quibꝰ magnus maioris glorie qͣꝫtitatem qͣꝫ multi ſcōꝝ habitat ſine fine Nulli itaqꝫ dubiū eſt: intra patris māſiones ip̄m vnā ex maioribꝰ et
nte dem viendin

ſublimioribus ſedibus optinere Cū em̄ ibidē homo ſcd̓m oꝑa p̄mietur. ⁊ iſte ꝑfectioris pene vite extiterit: clare pater ip̄m vnū de maioribꝰ ⁊ ſublimioribꝰ celeſtis ihrl̓m ciuibꝰ fore Quod vt a nobis plenius ⁊ cercius credatur p̄ cūctis in mūdo quoꝝ nrā recordat̉ etas valde mirabilis apparet ꝓdigijs inſuetis ⁊ miraculis infinitꝭ: quoꝝ mͥ aliqua venerabilis euſebius ſuis lr̄is declarauit De ceterꝭ vero ꝓdigijs q̄ cōtidie ibidē mirabilit̉ fiunt. vt cōtidie intelligo relatibꝰ plurimoꝝ auidus paudire tibi ip̄i pat̓ cariſſiē ſuꝑ plico vt mͥ in breui volumine q̄cūqꝫ pote̓is vera ⁊ vtilia mi racula collecta qͣꝫtocius facultas aderit eiuſdē hieronimi ſanctiſſimi deuotione tn̄ſmittē nō deneges. Sed vt merita ſanctiſſimi hieronimi nō lateāt: quid erga me diuina ānu ente clemētia in ip̄o ſui obitꝰ die acciderit enarrabo. ¶ Quō apparuit btō auguſtino ep̄o Odem nāqꝫ die ⁊ hora qͣ exutus putredine ⁊ immū dicie carnis toga hieronimꝰ ſanctiſſimꝰ veſtimētum ꝑpetue immortalitatꝭ ⁊ leticie ineſtimabil̓ induit: dum yp pone in cellula mea quieſcēs auide cogitās qͣlis ineſſet aiā bus btōꝝ. qui cū xp̄o gaudēt glorie ⁊ leticie qͣꝫtitas Cupiens inde ex hac materia breuē ꝯponere tractatū. p̄cibus impulſus noſtri ſeueri qͦndā venerabil̓ martini ep̄i turonē ſis diſcipuli: carta calamo pugillariqꝫ in manibꝰ ſuſceptꝭ breuē vellem ſcribere epl̓am ſāctiſſiō hieronimo deſtinādā quicqd ex hͦ ſentiret rn̄deret: ſcieram em̄ in tā difficili ꝯcluſi one a nullo alio viuentiū me poſſe euidentiꝰ edoceri Cūqꝫ iā ſcriberē ſalutatōis exordiū hieroniō p̄notato: ineffabile

ſubito lumē noſtris in viſū tꝑoribꝰ noſtriſqꝫ minime linguis declarandū cum ineffabili inauditaqꝫ odorum oīm̄ fragrantia cellulam in qua ſtabā intrauit. hora iam ꝯple torij Quo a me viſo: ſtupore āmirationeqꝫ cōmotus. ani mi ⁊ membrorū virtutes amiſi Neſciebam tunc ꝙ dextera mirabilis dei exaltaſſet ſeruū ſuum: notas faciens in popu lis virtutes ſuas Neſciebā etiā ꝙ deus antiqͣ miſeratiōis ſeruū ſuum fidelē a carnis immūdicijs abſoluiſſet: Et tā ſublimē ei in celo ſedem p̄ꝑaſſet Neſciebā certe inueſtigabi les vias dn̄i: neſciebā theſauros infinite dei ſapientie ⁊ ſciē ſecreta ⁊ occulta dei iudicia nō agnoſcehā: qm̄ quos vult facit ſua ineffabili ſapiētia ad ſui agnitionē ꝑuenire: quos autē vocat p̄deſtinat iuſtificat ⁊ beatificat. ꝓ vt decreuit cōuenire Itaqꝫ quia talē oculi me nūqͣꝫ ꝑſpexerāt lucem. tā lem olfactus meus odorem nō ſenſerat: tam nouis tam in auditis miris obſtupebāt Int̓ hec aūt meis in me ꝑſtrepentibus cogitationibꝰ quid hoc eſſet: de luce hec dicēs ver ba vox emicuit. Auguſtine auguſtine quid q̄ris Putas ne breui immittere vaſculo mare totū: breui includere pugil lo terrarū orbem; celum firmare ne vſitatos excerceat motus Que oculus nulliꝰ hominū videre potuit tuꝰ videbit: Que auris nulla ꝑ ſonū hauſit audiet tua Que cor humanum. nullatenus intellexerit nec etiā cogitauit; eſtimas te poſſe intelligere; Infinite rei quis inerit finis Immē ſa qua menſura metieris Potius totum mare in artiſſimo clauderetur vaſculo: potius terrarum orbem ꝑuulus

teneret pugillus. potius a motu continuo celum defiſteret qͣꝫ gaudiorum ⁊ glorie quibus beatorum anime ſine fine poctuntur minorem intelligeres ꝑticulam: niſi vti ego experientia docereris. Diſcurre adhuc breue tꝑis ſpacium: impoſſibilia facere ne coneris: donec tuus impleatur vite curſus. Hic non queras: que non alibi viſi quo tam feli citer ꝓpero inueniri poſſunt. Hic ſatāge talia excercere opera: vt poſtmodū ibi que hic aliqualit̓ intelligere cupis to taliter ineternum habeas. Inde qui intrant nullatenus exeunt. Adhuc ego pauore ſtupens admirationē tam in viſa pene amens omni quafi vigore carens: hijs ver bis aliqualem ſumens audatiam tremebunda voce dixi Eas vtinam michi foret quis tam felixes. tam glorioſus. tam honorifice ad illa properans gaudia. qui tam dulcia eloquia gutturi meo faris non ambigere. At ille. Nomen inquit meum quereris; Hieronimi illius preſbiteri cui tranſmittendam epiſtolam iam ſcribens incepiſti ſum anima: que hac hora in bethleem iuda carnis onereᶠ depoſito chriſto omniumqꝫ celeſti cōita ta cohorte omnium decorata pulchritudine omnium illuſteata ſplendore. illo induta immortalitatis deaurato veſtito. circumamicta omnium bonorum ⁊ gaudiorum varietate. terrenorum omnium triumphatrix omnium dyademate coronata et omnium felicitate. et beatitudine vallata. tā glorioſe tāqꝫ ineffabilit̓ ꝑgo ad regna celoꝝ ſine fine manſura: nullum etenim deinceps exſpecto glorie

defectū ſed augmentū qn̄ iterū corꝑi iūgar glorificādo ⁊ n̄ morituro: ſꝫ gloriā quā ſolā nunc habeo habituro in illa ſcilicet vniu̓ſe carnis reſurrectionis die. Tum ego ampli animi in me collectis viribꝰ: p̄ gaudio a lacrimis n̄ ceſſās ſic reſpōdi Utinā viroꝝ eximie tui mirerer fieri pediſſequꝰ Sꝫ queſo tui ſimul qͣꝫqͣꝫ viliſſimi famuli quem dilexiſti in mundo nimia caritatꝭ affectione recorderis vt tuis int̓uen tionibus a peccatis emēder: tua gubernatioē recto calle in offenfo pede ꝓcedam: tuis defenſionibꝰ aſſiduis ab inimi cis ꝯtinue infidiātibꝰ ꝓtegar: tuoqꝫ ſcō ductu ſalutꝭ attin gam portū Placeret vtinā volūtati tue aliqua mͥ int̓rogā ti reſpondere At illa Qd̓ optas dicito: me oīm̄ voluntati tue reſpōſurū ſcies Uellem inqͣꝫ intellige̓: vterū btōꝝ aiē q̄ dam velle poſſint. q̄ obturit nequeāt At illa Unū auguſti ne noueris. ꝙ ſcōꝝ anime ita in illa et̓na gloria in deo ſūt ſolidate ⁊ firmate ꝙ nl̓la ſibi in ē alia volūtas niſi dei: quia nil aliud. pn̄t velle niſi que deꝰ vult Ideo q̄ volunt optinere pn̄t: etem̄ q̄cūqꝫ volūt deus vult ⁊ adimplet Nemo ꝗp pe nrm̄ ſuis fraudat̉ defiderijs: qꝛ nil p̄ter deū aliquis nrm̄ optat Qm̄ vero ſꝑ vt deū volumꝰ deū habemꝰ noſtra ſem per defideria ſūt pleniſſime adimpleta Longa quidē pater cariſſiē cyrille verboꝝ tereretur ſeries: ſi oīā que mͥ glorioſa illa aiā ꝑſcrutāti patefecit ſcriberē in hac breuitatꝭ epl̓a Spe ro enim ꝙ bethleem ad tātas reliquias viſitandū ꝑmitten te deo veniā nō poſt multos annoꝝ circulos: vbi tunc q̄ au diui ⁊ in ſcriptis tradidi videbis ꝑſpicacit̉. Plucibꝰ itaqꝫ horis glorioſiſſiā illa aiā ibidē mecū manēs. t̓nitatꝭ ſanc

tiſſime vnitatē ⁊ trinitatē vnitatis filij a prē ⁊ filio ꝓceſſio nem: angelicas iherarchias ⁊ ordines. et eorūdem beatoꝝ ſpirituū miniſteria. btārū etiā aiārum felicia ⁊ alia vtilia ⁊ grauia hūanis intellectibꝰ qͣꝫ ſubtilit̓ qͣꝫ euidēt̓ qͣꝫ mirabi liter mͥ patefecit auido: ſi oīm linguis hoīm̄ loq̄rer nō expli carem ſermoē Deinde a meis oculis lux illa diſparuit Sꝫ multis poſtmodū diebꝰ ineffabilis odoris ſuauitatꝭ remā ſit. qͣꝫ mirabil̓ ergo iſte eſt faciēs tot mirabilia. tot ⁊ tanta hominibꝰ inſueta ꝓdigia Ad ip̄m ergo ore noſtro clame mus ⁊ exultemꝰ demuſqꝫ gloriā laudi eiꝰ: qm̄ certe dignieſt oīm̄ laude: nec ſumꝰ ſufficiētes eum laudare Introiuit em̄ in domo dn̄i cādidꝰ ⁊ pulcherrimꝰ: vbi ſine dubio de ſublimioribꝰ ⁊ p̄clarioribꝰ ſedē optinet. Qd̓ vt iterū clari veritatꝭ lumine pateat. pluribꝰ teſtibꝰ qͣꝫ vno cēſui. quid ſu pradictꝰ noſter ſeuerus vir doctrina ⁊ ſapiētia pollens cū tribus alijs in ip̄o die ⁊ hora obitꝰ hieronimi in turonēſi ciuitate viderit mee addē viſioni: de qͦ quidē mͥ ſolūmodo ip̄emet ad me veniēs fuit teſtis. Uolēs itaqꝫ deus vt ſubli mis hieronimi gloria mūdo nō lateret veluti ſanctitas ſub limis. ⁊ pene cūctoꝝ viuentiū excellētiſſiā. ne illi quos ſācti tatis illius delectabat ſequi veſtigia habuiſſe eū p̄miū ignorātes aliqn̄ a ſāctitatꝭ deuiarēt tramite; ⁊ vt etiā alij tot et tanta elargiri cernētes p̄mia illiꝰ ſāctitatis ⁊ virtutis inhererēt veſtigijs Minuit em̄ laborē ponderis p̄mioꝝ ſpes die ⁊ hora qͣ glorioſus hieronimꝰ felicit̓ exſpirauit. t largiē dam ſibi gl̓am ſeuero ⁊ tribus alijs cum eo ſtantibus ta liter declarauit. Quō apꝑuit ſeuero ⁊ t̓bꝰ alijs. f

Ora ꝯpletorij die illo in domo ſua ſeuerꝰ cū tribus viris catholicis quoꝝ duo monaſteri qͦndā venera bil̓ mͥtini erāt monachi diuinis degēs locutiōibꝰ in celo. in ethere terraqꝫ cantū ſuauiſſiōꝝ inauditorū ineffabiliū ⁊ in credibiliū infinitas repēte audiuit voces: ⁊ organorū tym panorū ⁊ totius ſymphonie ⁊ inſtrumētoꝝ ſonos quibꝰ celū ⁊ terra ⁊ ōnia vt ſibi videbat̉ vndiqꝫ reſonabāt: quo rum ſuauitatibꝰ eorū aiē pene a corꝑibꝰ exalabāt Stupefacti ilico oēs illi eleuātes oculos in celū. totū ether ⁊ oīā q̄ eorū ꝯtinētur ābitu viderūt qͣꝫdā lucē ſepties ſolis luce pre clariorē clareſcere: ex qua oīm̄ odorū aromata erūpebant Hec illi tam mirāda cernētes: deū exorauerūt p̄cibꝰ vt eos cur talia fierēt nō laterēt Quibꝰ de celo vox veniēs iſta dix it Nulla vos moueat āmiratio nil vobis videatur mirabi le: ſi talia ⁊ videtis ⁊ auditꝭ Hodie enim rex regum ⁊ dn̄s dominantium criſtus dominus exeūti de hoc neqͣꝫ ſeculo. anime glorioſiſſimi hieronimi in bethleem iude cōmoram tis totꝰ feſtiuꝰ obuiā venit; vt eam p̄ceterꝭ tāto honorificēti us tāto excellētius ⁊ ſublimiꝰ ad ſua introducat regna qͣꝫ to p̄ceterꝭ ſublimioris ⁊ ſanctioris vite fulget merit Hodie omniū angeloꝝ ordines exultantes. ⁊ talibus vocibꝰ alt̓ natim concinētes ſuum ſociāt dn̄m. Hodie omniū patri archarū ⁊ ꝓphetarū cetus hodie apoſtoloꝝ. chorus ⁊ diſci pulorum. hodie omnes ſancti martires. hodie ꝯfeſſores. hodie glorioſa dei genitrix ſanctis omnibꝰ comitata virgi nibus. hodie omniū beatorum anime letabūde ⁊ feſtiue ſuo occurrunt compr̄iote ⁊ ciui. Hijs auditis vox filuit:

ſed tamen lux ⁊ cantus ⁊ odor ꝑ horam poſtmodū ꝑdurā tes ceſfauerunt Hijs itaqꝫ liquet pat̓ ip̄m de ſublimioribꝰ ⁊ maioribus ciuibꝰ fore: quo ⁊ mirabilis ⁊ magnꝰ eſt et etiā metuendus ſuꝑ omnes pene ſanctos ob ſibi traditaꝫ poteſtatem Nulli ſit quidē dubiū. ita preceterꝭ que vult poſ ſe ipſum aſſequi: ſicut p̄ ceteris ſua volūtas diuine magis coheret Nullus vero me tante audatie putet: vt fatear ip̄m iohāne baptiſta quo teſtante ſaluatore nullus maior ſurrexit petro ⁊ paulo ⁊ ceteris duodecim apoſtolis qui ab ip ſo chriſto electi ⁊ ſanctificati ſunt preſtare in gloria Sꝫ tā men ⁊ ſi ꝓhibeat ratio ipſum illis maiorem optinere gloriam in celi regno. aliquem audere dicere: tamen nullas vi deo rationes Cur ſit nephas dicere equalem illis in glo ria hieronimū fore; dūmodo illis in vite ſanctitate diſcors non fuit: cum non ſit ꝑſonarum acceptor deus. ſed ſingulorum merita diſcernens ⁊ reddens vnicuiqꝫ quod meruit. Aſt ſi cuiqͣꝫ videatur minorem iohanne ⁊ apoſtolis hieronimum gloriam optinere; parum videatur minorem ipſum optinere; cum ⁊ ſi illius ſanctitatis intrita illi us laboris grauia illius ſcripture ⁊ veriſſime tranſlationis vtriuſqꝫ teſtamenti. officiorumqꝫ ordinationis fructus non ſolum preſentibus ſed etiam futuris perſpicaciter cernat: paulominus fore nil ipſum ab eiſdem in gloriā diſ cordem vt verum teſtor deum puto iudicabit. Porro ne aliquibus deridendi laqueum inicere videar dum iohanni ⁊ apoſtolis in ſanctitate ⁊ gloria equalem eſſe hieronimum ſanctiſſimum fateor: vnum qd̓ expletis non iiij

dum diebus qͣtuor in viſione vidi enarrabo: vt veritas nō lateat Et ne quis me has laudes retexe̓ credat vel amore carnali. quo homo a veritatꝭ cognitioē maxiē deuiat vel ve ſane mētis inꝑicia vel alia qͣcūqꝫ cauſa Sꝫ me hec nō am bigant ab hoīē intellexiſſe minime. ſꝫ ꝑ reuelationē quā de us op̄s ꝗ ſuos exaltat ſcōs ⁊ ex altādo magnificat: qͣrta p̄ eunte nocte mͥ quidē auide cogitāti quid laudis quid debite ve reuerētie ⁊ magnificentie hieronimi in breui retexe Quō apparuer̄t rem epl̓a. demōſtrauit hͦ modo ſanctꝰ iohānes baptiſta ⁊ ſcō hieroniō ſcō auguſtino Um itaqꝫ in breui vt dixi diſponēs hāc tibi epl̓am ſcribere cogitarē aptā laudis materiā inuenire: hora adueniēte noctis media. me ſomnꝰ opp̄ſſit Et ecce maxiā michi affuit angeloꝝ multitudo: int̓ qͦs fulgētes plus infi nito ſole. duo erāt viri ita ſimiles ⁊ vniformes. vt nulla in eis videret̉ drā qua alt̓ ab altero differre poſſet: niſi ꝙ tria ſert a ferebat alt̓ in capite ex auro ⁊ lapidibꝰ p̄conſis: alter vero duo; hij cādidiſſimis induti collobijs. vndiqꝫ auro et gēmis ꝯtextis tante erāt pulchritudinis: vt non valeret quiſpiā ymaginari Accedētes itaqꝫ illi ābo ꝓpe me ſubſilentio pauliſꝑ ſteterūt Deinde ille ꝗ tria ferebat ſerta. hijs me verb̓ fuit allocutꝰ Cogitas auguſtine qd̓ debeas laudis de hieronimo in veritate ꝓferre: diu cogitās nā dū noſ ti Sꝫ huc ābe venimꝰ: vt eius tibi gloriā iudicemꝰ: hic cer te meus ſocius ꝙͣ vides hieronimꝰ ip̄e eſt: qui ſicut eqͣlis mͥ in vita ⁊ ſanctitate fuit: ita ꝑ oīā equalis in gl̓a mͥ eſt; ⁊ que poſſum ⁊ ipſe poteſt ⁊ que volo: ⁊ ipſe vult Et ſicut deū

video ⁊ ip̄e videt ⁊ cognoſcit ⁊ intelligit: in quo ōnis nrā ⁊ ſanctoꝝ omniū ꝯſiſtit beatitudo ⁊ gloria: nec habet ma iorē vel minorē gloriā alt̓ ab altero ſcōrum. niſi in qͣꝫtū magis vel minꝰ diuinā ꝯtēplatur ſpeciē ſiue cognoſcit Sertū vero terciū qd̓ plus illo fero: aureola martirij eſt quo vitā finiui corꝑis Qui ⁊ ſi in mūdo ob labores penitēcias erūp nas afflictioēs verbera ⁊ ꝯtumelias ⁊ cetera valde grauia q̄ ita pacifice ꝑtulit ita gaudēter ꝓpt̓ deū vt in infirmitati bus ſuis exultaret verus martir extiterit. ⁊ p̄mia martirij nō amiſerit: tn̄ qꝛ gladio vitā nō finiuit: aureolā q̄ in fignum datur martirij talis nō habꝫ Serta vero duo alia q̄ habemꝰ aureole ſūt que ſolis u̓ginibus ⁊ doctoribꝰ dātur vt ab alijs diſcernātur Ad hec vt mͥ videbatur rn̄di Quis em̄ es dn̄e mi. Et ille iohānes inquit ſū ꝗ hūc ad te deſcen di. vt nunciarē tibi hieronimi gloriā quatinꝰ ip̄am gentibus nūcies Hoc em̄ nouerꝭ: quia honor ⁊ reuerētia q̄ ſingulis ſanctoꝝ exhibetur. ceteris ōnibus exhibetur Nec pu tes ꝙ in celo ſit aliqͣ inuidia vt in mūdo Sicut em̄ in mun do quilibet hominū ceteris magis p̄eſſe vellet qͣꝫ ſubeſſe: ita in celo ꝓpter caritatē ineffabilē quā ſe inuicem diligūt bea te anime. quilibet ſanctorum ita alteriꝰ beatitudinis gloria gaudet ſicut ſua quādo etiā vellet quiſqꝫ maior vt quiſqꝫ minor ſibi eſſet equalis. ⁊ pene maior quia eius gloria eſſꝫ ſua. Ita gloria minor maiorꝭ gaudet ſicut eam haberet: ymmo pocius de ſua ſi fas eſſet imꝑtiret Ande ſinguloꝝ eſt gloria cunctorum: ⁊ gloria cunctorū eſt gloria ſingulo rum. Hijs dictis ſocietas illa deceſſit. Expergeſcūs itaqꝫ

a ſomno tantos in me ſubito ſenſi caritatis ardores quātos in menumqͣꝫ ſenſeram. Non deinceps hactenus aliqualis in me vel inuidie vel ſuperbie ſiue arrogātie fuit ap petitus vel cogitatio Teſtis em̄ eſt deus qui omnia antecͣ fiant nouit: ꝙ deinde tantꝰ in me extitit caritatis feruor ꝙ plus alieno gaudeo bono qͣꝫ meo: plus affecto omnibus ſubeſſe qͣꝫ ſuꝑeſſe Hec idcirco dixerim. nō vt laudis acqui ram famā: ſed vt hec quis nō putet vana fuiſſe ſomnia. ꝙ bus ſepe deludetur mēs noſtrā Sepe etem̄ deus abſcondita ⁊ maxima ꝑ ſomnia reſerat. Magnificemꝰ ergo dominū in ſancto ſuo: Magnificemꝰ opera ſua quoniā perfecta ſūt nec eſt in eis iniquitas Sanctū domini hieronimū magni ficemus? quoniā in vita ſua magnifice fecit: in morte ſua magnifica recepit. Qua ꝓpter magnꝰ eſt in medio noſtri ⁊ ſanctus. excelſus in vite excellētiſſime ſanctitate: mag nus ſanctꝰ ⁊ excelſus in ſapiētie ineffabilis ꝓfūditate: mag nus ſanctus ⁊ p̄excelſus in maioris nunc glorie qͣꝫtitate. Mirabilis ⁊ glorioſus ⁊ laudabilis in ꝓdigijs inuiſis in auditis ⁊ inſuetis Metuēdus ⁊ colendus ⁊ venerandus ob ſibi traditam poteſtatē honorē ⁊ gloriā ſempiternam. Magnificemus ergo obſecro eum nec taceamus quoniā maior eſt omnium laude: notas faciamꝰ in populis glo rie ſue laudes. Non miretur homo: ſi eum quem deus magnificauit ⁊ exaltauit laudemus. Non hominem pi geat venerari ⁊ colere quem deus coluit et veneratus eſt. Non putet quiſpiam iohanni et apoſtolis in gloria et
rris lo

ſanctitate hieronimum iohanni ⁊ apoſtolis excercere iniuriam: quoniam ipſum illis preſtare et gloria et ſancti tate ſi poſſēt optarent. Gloria enim ⁊ beatitudo et eorum eſt ſua honorum laus et reuerentia a nobis exhibita hieronimo eorum ſingulis exhibetur: et que illis fingil latim exhibetur hieronimo exhibetur. Si ergo cupis io hannem baptiſtam. et apoſtolos venerari. ſimul venerare illum. quoniam ipſis per omnia eſt equalis. Sen tire ergo omni depulſa formidine iohanni baptiſte hic ronimum equalem et non maiorem: quoniam nullus ſurrexit maior omni deuotione ⁊ reuerentia fateamur. Quoniam ſi minorem facimus iohannis glorie deroga mus: et magis iniurias excercemus qͣꝫ laudes. Huiuſmodi mei imperiti ſermonis opus qͣmqͣm inſufficienter qͣꝫqͣꝫ viliſſime qͣꝫqͣꝫ nichil. tamen deuote et reuerenter expletum ad te venerabilis pater puro corde ⁊ mag na animi deuoti affeſſione miſi; ſupplicans vt ingenioli mei verba que de mee imperitie pauꝑie in laudes eximij hieronimi obtuli non deridendo ſed debitā caritate equa nimiter tollerando legas: et que minus debito dixi ad tan ti viri laudes ⁊ mee imputes imperitie. et epiſtole breui tati et eius laudum immenſe immenſitati. Quoniam certe ſi omnium mortalium lingue ſolum eius laudes promerent: minus debito ſatis eſſet. Mei peccatoris venerabilis pater eſto memor; vt dum iſto ſteteris loco quo illud ſacrum eximij hieronimi cadauer

hieronimi cadau̓ quieſcit eiꝰ me int̓uētionibꝰ me recōmen des Qm̄ nulli dubiū eſt ꝙ ea q̄ optat idē hieronimꝰ p̄t cō tinuo optinere Nō em̄ a ſuo aliqͣliter defraudat̉ defiderio. ¶ Incipit epl̓a beati cyrilli iheroſolimitani ep̄i ad be atum auguſtinū doctorē eximiū de miraculis beati hieronimi doctoris egregiEnerabili viro ep̄oꝝ eximio auguſtino yponēſi p̄ſuli: Cyrillꝰ iheroſolimitanꝰ pō tifex ⁊ oīm̄ ſacerdotū infimꝰ Illiꝰ ſequi veſ tigia cuius in t̓ris ſāctitas radiae̓ n̄ ceſfat illiꝰ ſācti hieronimi gl̓oſi cuius meōria erit in bn̄dictioē in ſeculū ſeculi Qui qͣꝫtus ſit ⁊ tu ſimilit̓ bene noſti; eiuꝰ vſus maxiē colloquijs ⁊ doctrinis De quo me velle diſſerere cū ſim in toto re ꝓbus ⁊ indignꝰ: qͣſi reputo audatiā Sꝫ tn̄ qꝛ tua me cogit dilectio. vt tibi aliqͣ ſcribā de ꝓdigijs hōibꝰ inſuetꝭ. q̄ ꝑ illū in diebꝰ noſtris fecit dominus. vt eū celebrē in mūdo faceret. ⁊ cūctis hōibꝰ glorio ſum: tm̄ tuis ꝯfiſus orōibꝰ opus aggrediar ⁊ breuiloqui o ꝯſtringā de multis pauca Glorioſū huiꝰ viri obitū viſi onemqꝫ meā nec nō ⁊ mirifica tunc tꝑis pacta te noſſe nō ambigo Nā vir vtiqꝫ reuerēdus ⁊ meōrandꝰ ⁊ obliuioni nō dādus Ruſebius nobilis tremonēſis eiꝰ diſcipulus in quo magiſtri refulſit ſāctitas ⁊ doctrina cuiꝰ ſapiētiā ⁊ ꝓ

poſt bienniū a noſtre mortalitatꝭ miſeria ereptꝰ ſuū p̄dilec tiſſimum hieronimū magiſtrū in celi patria eſt ſecutꝰ. vt nobis indicāt eius crebra miracula de quibꝰ etiā inferius aliqͣliter ꝑtractabo reuerendo patri damaſio portuēſi ep̄o ⁊ theodoſio romanoꝝ ſenatori eius fratri ſeuero ꝓbiſſiō viro Euſtachio ſanctiſſime mulieri tibi ⁊ multꝭ alijs quos ſingulatim nominari non eget tūc ip̄is per ſuas litteras to cius eius obitus ſeriem intimauit: vnde amplius ea que noſti reiterare foret ſuꝑfluū ⁊ dicendorū impedimētū Hijs ergo omiſſis ad eiuſdē q̄ nō ceſſant ꝯtinuo clarē miracula noſter ſe ſtilus vertat: vt tua poſcit deuotio Et pͥmo ab euſe bio viro ſanctiſſiō eiuſdem hieronimi ſanctiſſimi diſcipulo ſumat iniciū. ¶ De ſuſcitatione trium mortu orum per euſebium ep̄m. Oſt obitum glorioſi hieronimi quedā hereſis int̓ grecos ſecta ſurrexit q̄ ad latinos vſqꝫ aduenit: q̄ ſu is nephādis nitebatur rōibus ꝓbare. q̄ beatoꝝ anime vſ qꝫ ad vniu̓ſalis iudicij diem in quo corporibꝰ erunt iterum cōiungende viſione ⁊ cognitioē diuina in qua tota ꝯſiſtit beatitudo ſanctoꝝ p̓uabātur: ⁊ damnatoꝝ anime ſimilit̓ vſqꝫ ad diem illum nullis cruciabātur penis quorū ratio talis erat Sicut aiā cum corpore meruit vel peccauit: ita cū corpore pͥmia recipiet ſn̄ penas Aſſerebāt etiam ſecte illius nequiſſimi nullū fore purgatorij locū: in quo anime que nōdum de ſuis peccatis in mundo plenā egiſſent penitenci am purgarētur Quā quidē ſecta peſtifera crebreſcēte tantus in nos dolor irruit vt nos ampliꝰ pigeret viuere: qͦ circa

meis cūctis ſuffraganijs ep̄is ⁊ alijs viris catholicis cōuo catis. eis ieiuni a ⁊ orationes indixi: vt ſuam ſic agitari fi dem diuina nō ꝑmitteret bonitas Mira res: ⁊ forte huic ſi milis nūqͣꝫ viſa tribꝰ expletis diebus ieiuniorū ⁊ orationū ſubſequēti nocte glorioſꝰ hieronimus ſuo p̄dilectiſſiō filio cuſebio orationibꝰ incūbenti manifeſte apparēs: benigna qꝫ eum allocutioē ꝯfortās ei dixit. In hac ſecta peſtifera minime formidare: cū ſibi finis iam imponēdus erit Quē euſebius nimio fulgentē ſplendore ita vt in eū oculus humanus aſpicere nō vale̓t intuitus: qͣſi de graui ſomno eui gilans. p̄ gaudio dulces ꝑ oculos fundēs lacrimas ita vt vix vocē formare poſſet: qͣꝫtū poterat clamare cepit. Pater meus hieronimꝰ es Et hec u̓ba pluries reiterās ait. Cur me deſeris: cur meā ſocietatē ſpernis Certe teneam te nec di mittam. nec fine me ꝙͣ dilexiſti filiū gradieris. Ad quem glo ioſus hieronimꝰ Nō te inquit fili dilectiſſiē deſeram: confortae̓ Eiceſiō nāqꝫ die me ſeq̄ris: ⁊ ſimul cū gaudio ꝑ manebimꝰ ſine fine Sꝫ hec cyrillo cūctiſqꝫ fratribꝰ nuntia vt die craſtina iuxta p̄ſepe dn̄i vbi meū quieſcit corpꝰ ōnes in vnū ꝯueniāt tam catholici qͣꝫ etiā ſecte illiꝰ viri Et tu tri um hominū qui in hac ſunt vrbe hac nocte defuncti cadauera inhūata in locū quo meū eſt hūatū corpus facies de portari: ſuꝑ ꝗbus ſaccū quo vtebar ponēs ſtatim vite priſtine redditi hāc tadicitꝰ hereſim exſtirpabūt Cui valedicēs gl̓oſus hieronimꝰ diſparuit Mane autē facto: ad me qui bethleem tunc erā venerabil̓ euſebiꝰ veniēs cūcta q̄ viderāt enarrauit: de qͦ immēſas creatori gͣcias agens ⁊ heroniō

glorioſo: ōnibꝰ in p̄dcō loco in quo ꝓ nobis de intemera ta u̓gine ſaluator natus eſt et vbi etiā ſacratiſſimū hieroni mi cādauer hūatū eſt ꝯgregatꝭ: p̄dictoꝝ defunctorū cādauera deferri fecit O mira erga hoīēs dei miſerātio ⁊ diſpēſa tio: quot modis in ſe ſperātes ſcit iuuare Quātiſqꝫ ⁊ ꝙ ho noribꝰ ſuos exaltat ſcōs Fiebat interea ab illiꝰ ſecte culto/ ribus deriſio credētibꝰ: ꝙ foret exinanita manus dn̄i. Lete tur itaqꝫ oīm̄ fideliū cetus ⁊ deo in voce exultationis pſallat: qm̄ ſuſcepimꝰ miſericordiā dn̄i in medio tēpli ſui Acce dens nāqꝫ vir venerabilis euſebiꝰ ad ſinguloꝝ cadauerā flexis genibꝰ manibuſqꝫ in celū extēſis. cūctis audiētibus ſic orauit Deꝰ cui nil impoſſibile nil gͣue inuicte fortitudinis ⁊ u̓tutis ꝗ facis mirabilia magͣ ſolꝰ. ⁊ nullū in te ſꝑan tium ſꝑnis: nūc p̄ces tuoꝝ exaudi fideliū: ⁊ vt tuā quā de diſti fides intemēata inuiolataqͣꝫ ꝑ ſecula maneat. ac etiā vt horū error appareat: ꝑ nierita ⁊ interceſſionē gl̓oſi dileo tiqꝫ tui hieronimi introduc in hͨ cadauero aiās qͣs de ip̄is egredi voluiſti Quā quidē orōe finita: ſingula ſacco quo ſupͣ carnē gl̓ioſus hieronimꝰ vtebat̉ tāgens cadauerā ꝓ tinus in ea vite ſp̄s introduxit Qui hoīēs aꝑtis ocul̓. oni buſqꝫ vite ſignis on̄ſis. ſūt ꝑfecte reſuſcitati: ⁊ ceperūt aiāꝝ beatarū gloriā ⁊ pctōrum penas tam purgatorij qͣꝫ inferni clara voce ōnibꝰ intimare Nā vt poſtmodū int̓rogati dixe runt. btūs hieronimꝰ eos ꝯduxerat ſecū in ꝑadiſū purga toriū ⁊ infernū. vt q̄ ibi agebāt̉ patefacerēt vniu̓ſis Sibi qꝫ dixerat ꝙ ad corꝑa redirēt ⁊ de ꝑpetratꝭ peccatꝭ agerēt pe nitentiā: quia eo die ⁊ hora quā venerabilis euſebius mi

graturꝰ erat ⁊ ip̄i morituri erāt: ac etiā ſi bn̄ agerēt cum eo gloriā adepturi. Quod ⁊ factū eſt: vt inferius declarabo. Hijs ergo ꝑactis multitudo maxima populoꝝ tam fidelium qͣꝫ etiā illius ſecte defenſorū qui ad tam grāde cōcurre rant ſpectaculū. tam certum errorꝭ indiciū. ⁊ virtutis exꝑimentū nec nō ⁊ beati hieronimi merita egregia cernentes magnis vocibꝰ laudes immēſas referūt creatori qui ſuos in ſe ſperātes nō deſeruit Et ſic auguſtine cariſſiē piꝰ dn̄s nauiculā ſue fidei ſacratiſſiē in huiꝰ mūdi mari eructātibꝰ malorum hominū fluctibꝰ agitari ꝑmittit: ſꝫ minime naufragari Quo quidā forti queſo eſto aiō. virilit̓ age; n̄ for mides cōtra fidei ꝑſcrutores magͣnimꝰ dimicare ſub vmbra alarum tam pij patrꝭ: qui ſuoꝝ fideliū p̄ces fruſtrari nō finit niſi cū in deo nrā nō ꝑfecte ſpes ꝯfiſtit: vel quia peti mus nō petenta Ad ip̄m ergo dn̄m nō tm̄ ore ſꝫ toto corde clamemꝰ dum affligūtur ⁊ ip̄e qui dn̄atur in virtute ſua ⁊ nos cōtidie oculo reſpicit pietatꝭ nō ꝑmittit nos temptari ſuꝑ id quod poſſumꝰ Sꝫ ne nimis deuius a ꝓpoſito me o gradiar ad incepta redeam: et venerabil̓ euſebij obitum explēs pͥmo. ⁊ virorū illorū triū ſimilit̓ quos reſuſcitatos noſti migͣtionē ſcribens qꝛ eadē ſunt hora ⁊ die quo euſebi us de huiꝰ mundi valle miſerie exempti: aliqͣ hieronimi ¶ Ualde hor miracula de multis introducam. tibili de viſione demonum. Dueniēte āt die quo venerabil̓ euſebius a btō hieronimo in viſione quā ſupͣ fatus ſum ſe migrae̓ ſci erat die t̓cio p̄eunte. lāguore febriū ꝑcuſſꝰ valide: ſe ſuꝑ t̓rā

magiſtri nō inmemor nudū deferri fecit a fratribꝰ: ⁊ ſingu los oſculās fratres. benigna eos ꝯſolatioē cōfortauit: ⁊ vt in ſcō manerēt ꝓpoſita admonuit Deinde ſaccū qͦ glorioſꝰ induebat̉ hieronimꝰ deferri fecit. ⁊ ſupͣ ſe poni iuſſit: ordi nauitqꝫ ſe nudū inſtar glorioſi mgr̄i extra eccleſiā in quā iacebat ſcm̄ hieronimi cadauer ſepel iri. Poſt hec cōmuni omne ſacratiſſimi corꝑis ihū xp̄i ſe muniēs dn̄o ⁊ beato hieronimo ꝯmēdauit: ⁊ ſic ꝑ triduū locutioē corꝑaliqꝫ viſione p̄uatus circūſtantibꝰ alt̓nātim fratribꝰ pſalteria paſ ſiones dn̄i ⁊ alia ſacͣ ꝯtinue legētibꝰ iacuit Dirū quippe: et cūctis rōne in mūdo degētibus formidabile hoc ꝙ narro. Die āt quo moriturꝰ erat ꝑ duas horas an̄ exitū btē aiē ve nerabilis euſebitis tam t̓ribiles cepit actus ꝑagere ꝙ circū ſtantes monachi pauoe̓ ꝑt̓riti velut amētes in t̓ra iacebāt Nā qn̄qꝫ tnͣſuerſis oculis manibꝰ ſimul iūctis facie t̓ribili voceqꝫ dira qͣſi ſedens clamabat nō faciā nō faciā: mētirꝭ mētiris Poſt hec ad terrā rediens: faciē firmabat in terrā qͣꝫtū poterat clamās Adiuuate me frēs ne pereā Qd̓ monachi vidētes: ſacrimātes ⁊ tremētes eū int̓ rogauē Quid habes pat̓ Ad qͦs ille n̄ videtidemonū agmina. q̄ me debel lare cupiūt? Et illi Quid te facturū volebāt: cū dicebas n̄ faciā Et ille Conāt̉ nāqꝫ vt diuini nominis blaſphem inueniar: ⁊ ideo me hͦ n̄ facere acclamabā Tūc illi Quaē pat̓ abſcōdebas in t̓ra faciē tuam Et ille Ne eorū aſpectū cernerē: q tam turpis ⁊ horribil̓ eſt: ꝙ oēs pene q̄ in mundo ſunt reſpcū eiꝰ nichil ſūt Int̓ hec u̓ba actus pͥores reiterās ſic ad extremā horā vſqꝫ deuenit Frēs āt ꝗ aſtabāt pauoe̓

et dolore ꝑterriti: velut mortui ſtabāt quid facerēt neſciētes Glorioſus deus in ſanctis ſuis mirabilis in maieſtate ſu a. benignus ⁊ ſe timētibꝰ miſericors: ſanctos ſuos nō derelinquit in tꝑe neceſſitatꝭ Ad extremā nāqꝫ horā venerabili euſebio ꝑueniēti. glorioſꝰ hieronimꝰ apparuit eū benigne ꝯfortans: cuiꝰ aduentu ōnis illa demonū turba qͣſi infini ta eius timore ꝑterrita ab eo velut fumꝰ euanuit vtplue̓s teſtantur monachi ꝗ ꝓprijs oculis diſpēſatione diuina ſe hoc vidiſſe dicūt Sed hͦ magis ap ꝓbatur: nā ōnes circū ſtantes audierūt. hās ab euſebio voces Un̄ venis pater; Quare tm̄ moratus es Queſo tuū filiū nō relinqͣs. Cui ſubito cūctis audiētibꝰ alia vox reſpondit. Expecta fili ne formides: quia te nō deſeram quem tm̄ diligo Qua finita voce: breui inde decurſa morula. venerabilis euſebiꝰ exſpira uit qꝛ quidē hora ⁊ illi tres qui reſuſcitati ſūt migrauerūt: et vt puto cū euſebio ad et̓na gaudia ꝑuenerūt Nā ꝑ ōnes illos viginti dies quibus poſtqͣꝫ vt noſti reſuſcitati ſunt ſe in tanta penitētia tradiderūt: ꝙ ſine dubio et̓na beatitudi De tribꝰ mortuis reſuſcitatis ne pociūtur. Ilentio p̄tereundū neqͣqͣꝫ puto. que ab eiſdē tribꝰ viris ꝑ illos dies quibꝰ vixerūt didicimꝰ Cōtinuo toto hoc tꝑe cū aliquo eoꝝ ſecreta vite illiꝰ quā poſt hāc bre uem ⁊ momētaneā expectamꝰ rimari cupiens: a tercia die ducebam ad veſperā Sed quāuis multū ab eiſdem didicerim: tamē ad p̄ſens breuitatis cauſa. quedā ſolum referam: cetera vero alias ea dcūrus obmittā Quadā vice ad vnū eorū me iuiſſe ꝯtingit: ꝙ dire lacrimātē. nec meis verb̓

ꝯſolationē aliqͣꝫ admittētē ꝯperiēs: tanti fletus cam̄ ab eo dem cepi ꝑquirē Qui pluries de hoc a me int̓rogatꝰ nec ta men ad int̓rogata rn̄dens: tandē meis coactꝰ inportunita tibus ſic rn̄dit Si q̄ p̓die ſū exꝑtus nō ignores: tibi ſemꝑ ineſſet fletus cā Ad ꝙͣ ego Queſo vt q̄ vidiſti ediſſeras. Tūc ille pauliſper tacens: dixit Quales credis penas ⁊ tor menta nō ſolum damnatis ſꝫ etiā in purgatorio exiſtenti p̄ꝑari Ad quē ego De incognitis q̄ vera poteſt referri ſen tētia At em̄ puto noſtris ꝗbus affligimur penis equari n̄ pn̄t Ad qd̓ ille Si oēs q̄ in mūdo cogitari poſſēt pene tormēta ⁊ āfflictōes miōri qͣ illic habet̉ pene ꝯparētur: oēs q̄ h̓ videātur pene ⁊ tormēta. ⁊ ſolatia erūt Mallet em̄ ꝗlibet viuentiū ſullas exꝑientia noſceret penas. vſqꝫ ad finē mun diōnibꝰ his ſimul ſine remedio cruciari penis. qͣs ōes ho mines ab adā hūc vſqꝫ ſingillatim ꝑtulerūt: qͣꝫ vno die in inferno ſiue purgatorio miōri q̄ illic hētᵉ pena torq̄ri Etid̓ o ſi cāꝫ mei int̓rogas fletꝰ. timor penaꝝ ē q̄ pctōribꝰ iuſte dā Scio nāqꝫ me ergo deū meū peccaſſe: ⁊ ip̄m iuſtū fore nō dubito Quade re ne mererꝭ ſi plāgo: cū pociꝰ ſi n̄ plāgerē vehemēter admirari debe̓s Sꝫ potiꝰ admirae̓ qͣre hoīēs ꝗ̄ ſe mori nō dubitāt ſaltē alioꝝ exꝑimēto tāta h̓ ſecuritate viuunt nec tātas cogitāt euādere penas Ad hͨ dolore tactus intrinſecꝰ ita vt vix u̓ba foͣre poſſē dixi. heu qd̓ audio Sꝫ q̄ ſo in qͦ tormēta drūt infernalia ab his q̄ ſūt in purgatorio dicas Et ille. nichil intra ſe differ̄t qꝛ eedē ſūt magnitudie̓ pene purgatorij ⁊ inferni Sꝫ vnū eſt qͥ differre pn̄t qꝛ infer nales finem nō expectāt. ſꝫ augmētum ſcilicꝫ in die iudicig ij

vniuerſalis. qn̄ corꝑa ibi dē cruciabūtur cū aiābus: ⁊ pur gatorij ſūt cū fine Nam poſt expletā penitētiā inde exemꝑ ti: gaudijs beatiſſimus ꝑfruētur Ad hec ego Sūt ōnibꝰ in purgatorio exiſtētibus eqͣlia tormēta vel diu̓ſa Ad hec ille Diuerſa: quia in aliꝗbꝰ quidē maiora. aliquibꝰ vero leuiorā iuxtā magnitudinē peccatoꝝ Nā in patria ⁊ oēs beatoꝝ aiē gl̓ioſe diuinā ꝯtemplātur ſpēm in qua omnis ꝯſiſtit gloria: q̄ qͣꝫuis ſingule tāta habeāt gaudia qͣꝫta vel le vel cogitae̓ pn̄t: in gaudijs tamē nō ſunt pares: qꝛ maio ra hec poſſident minora illa iuxta oꝑa q̄ fecerūt Sed ſi tibi aliqͣ dubitatio aſſit iterū ſanctꝰ poſſit ineſſe diu̓ſitas gaudi orum. quoꝝ cauſa eſt ſolū ip̄e deꝰ in quo nulla potuit vm qͣꝫ fore diuerſitas: ſolutio ſatis patet Nā cum diuina contemplatio ⁊ ꝯgnitio ſiue intelligētia ſit totā merces ⁊ gl̓a in aliquo poteſt eſſe ſāctoꝝ minor in alio vero maior Id circo cum oēs ſimul aiē deum ſecuti eſt videāt ⁊ cognoſcant: aliqua tn̄ minꝰ videt ⁊ intelligit. ⁊ ſic ſibi minor ineſt gloria: aliquā vero clarius videt ⁊ ſubtilius intelligit: ſic et maīorem poſſidet gloriā Sic etiā de illoꝝ miſerorū dānatorum penis dici p̄t Nā cum ōnis aiē damnatoꝝ in vno ꝯſiſtant penarū loco: tn̄ diuerſis cruciātur penis. iuxta vici orum qͣlitates Tantū ſiquidē differt int̓ xp̄ianoꝝ qui ibi torꝙͣtur penas ⁊ paganoꝝ. vt paganorū cruciamēta reſpectu eorum q̄ xp̄iani falſi ſuſtinēt peccatores ſint qͣſi milla qͣꝫqͣꝫ oīō ineffabilia ſint nec a viuētibꝰ cogitabilia Et dig num eſt Nā illi grām dei inuacuū reciperūt nec voluer̄t a pec catis corrigi dum vixerūt: ꝯtinue vociferātibus ſcripturis

ſacris quas ꝓ nichilo putaue̓ Tum ego horribile inqͣꝫ qd̓ dicis: et vtinā ſedulo mortaliū infiſteret mētibꝰ vt vel tantarū penarū t̓rore a pͣuis ceſſarēt ſi nollēt amore gl̓e Sꝫ q̄ ſo quid erga te p̓die exeūte aiā ꝑactum fuerit breuit̓ innoteſce Ad qd̓ ille Adueniēte inquit morti mee hora tāta in loco qͦ migͣturus iacebā nephādoꝝ affuit ſpirituū multitudo: vt p̄ multitudine oīō dinumerari nō poſſent Quoꝝ ſpēs talis erat: qd̓ eo nil penoſiꝰ nil ve horribiliꝰ excogitari poteſt Potiꝰ em̄ quilibꝫ hoīm̄ flāmis ardētibꝰ arſurꝰ ſe ex poneret: qͣꝫ eorū foͣrū ictu oculi viſione potiri Qui ad me ve nientes oiā q̄cūqꝫ ꝑpetraui oꝑa contra deū. ad meā memo riam reuocabāt: ſuādētes mͥ vt ampliꝰ de diuina miſericor dia quā tam grauiter. offēderā nō ſꝑarē Et certe moueris ꝙ niſi diuina me miſeratio adiuuiſſet: eis reſiſtere nō va lebam. Nam dum omni vigore ſpiritus deſtitutus eorū verbis paulominꝰ aſſentirem; glorioſus affuit hieronimꝰ magno vallatus agmine angelorū. ſepties ſole ſplendidi or me confortās: qui vbi illos ſpiritus nephandos fuit in tuitus me tam dure exacerbātes. valde cōmotꝰ erga eos. voce terribili eis dixit Quid adhuc nequitie ⁊ omnis ma ledictionis ſpiritꝰ veniſtis? Neſciebatis hunc meis fore fo uendū auxilijs Protinus hunc relinquētes abite; ⁊ vrās ab eo elongate nequitias: qͣꝫtum diſtat oriens ab occaſu Hijs dictis illa maledidiorū ſpirituum ſocietas ꝑterrita: diris vlulatibus ⁊ clamoribꝰ limē loci quo iacebam exceſ ſit. Tunc glorioſus hieronimus aliquibus imꝑans an gelis ne a me deſcenderēt ſed quouſqꝫ reuerteret̉ expectarēt g

cum ceteris angelis feſtinanter abceſſit Eodē abeunte an geli qui ad me cuſtodiendū remanſerant. me cōfortare ce perunt: blanda ⁊ dultia ꝓmittētes fi forti animo ꝑdurarē Inter hec autem cōſolationis colloquia: hora quaſi decur ſa ſecūdo beatus hieronimus veniens. ſtanſqꝫ in limine ve lociter inquit venite Tunc anima ſubito corpus relinꝙͣs tam grauiter ⁊ acerbe ꝙ certe quāte fuerunt preſſure ⁊ anguſtie. intellectu nō caperet mens humana: niſi vt ego ex perientia didiciſſet. Si em̄ omnis humanorū intelligētia quas vellet anguſtias ⁊ dolores eſtimaret: reſpectu anime diſſolutionis a corcore: tamē illa ꝓ nichilo cōputaret Hec ⁊ alia non minus ardua ⁊ valde mortalibꝰ formidanda que p̄ longitudine preſenti operi nō ſcribam. eo loquēte in cipiebat claudi dies occaſu ſolis: quo neceſſe fuit quid ei poſt mortem contigerit non explere. Sed quia id p̄ ceterꝭ affectabam. ſequēti die duobus alijs cum eo inſimul cōuocatis ad narrationis illius ſeriem redij; cupiens hͦ etiā ab illis duobus alijs paudire ⁊ trium teſtimonio ſolidiꝰ edocere: ita vt hij iam dicta reinciperent ſic reſpōdi Quāqͣꝫ hec vtilia ſint. ne tederet inuacuū ſepius ipſe fari: tamen his que iam audiui obmiſſis: q̄ſo vt que vobis poſt diſſo lutiones corporis euenerūt meo hiāti animo detegatis Ad hec ille: qui michi que audiſti trāſacto narrauit die Quod cyrille inquit interrogas. non eſt poſſibile plene fari: qm̄ ſpiritualia noſtris minime ſenſibus ꝯp̄henduntur. Scis namqꝫ non te examinem fore: et tamen quid aūt qualis ſit anima non agnoſcis Deum certe cognoſcis omnium

eſſe ⁊ pͥncipium ⁊ finem: a quo incipiuntōnia atꝫ tendūt Et cum quid ſit deus aut qualis: dum carnis iſtius grauiſſime corruptibile portas onus nō intelligis. niſi ꝑ ſpecu lum et in enigmate. Sic etiam de angelis ⁊ de ceteris in corporeis idem liquet. Cum enim multa que ſunt notiſſima in natura noſtre ꝑue intelligentie defectu intelligere nō poſſumus; ſuꝑ celeſtia ⁊ ſpiritualia omnino aliena a nature cognitione quomō intelligemus At dicis inqͣꝫ eſt: ẜ vt potes queſo dicas. At ille circūloquar illud inquit qd̓ optas: et dicam paulominus quod non poſſim. At illi qui mecum ea que ego p̓die dixi ſunt exꝑti ſi ita eſt teſtificabuntur Mea p̓die anima a corpore tot vt ſupͣfatus ſum p̄ſſuris ⁊ doloribus diſſoluta. ſubito ictu oculi ineffabili ter fuit ante dei iudicātis preſentiam deportatā: ſed quibus et quomō non agnoſco Nec certe mirum Nam nunc carnis mole aggrauor tunc autē erat anima ſine carne Euerunc etiam ibidem iſtoꝝ anime terroribus incogitabilibꝰ quid iudex aderet formidantes. Heu cur neſciunt morta les quibus hoc eueniet quod tunc nobis euenit; Certe ſi il lius non foret ignorantia: tociens non peccarent Nullum que toto tꝑe geſſimꝰ peccatoꝝ iudicē latē potuit: ymmo cūc ta que fecimꝰ tamqͣꝫ ſi forent pn̄tia cunctis aſtantibꝰ clara erant: ita vt minimū noſtroꝝ cogitaminū ſicuti fuerat ap parebat Conſidera nāqꝫ quibꝰ ⁊ quod agitabamur terroribꝰ. hinc demoū ml̓titudo ſtabat mala teſtificātes q̄ ſe cimꝰ. locū modū ⁊ tꝑa declarātes His noſmetip̄i nullatenꝰ ꝯͣdicē poteramꝰ: tn̄ qꝛ hēbamꝰ iudicē cūcta ſcientē: tn̄ qꝛ g iiij

ip̄m quilibet nrm̄ iuſtiſſimū cognoſcebat Heu quid dicā: Quā ſn̄iaꝫ preſtulabā: ob eius memoriā nunc formido. hinc mala vndiqꝫ vindcāꝫ iudici acclamabāt; nec ullū pe ne apꝑebat bonū quo quid miſericordie ſꝑarenus. Hinc nos dignos ſupplicio oēs qui aderāt exclamabāt Cūqꝫ iam nil deeſſet niſi ſn̄iaꝫ publicari q̄ pccōribꝰ digna datur Ecce glorioſus hieronimꝰ cūctis ſplēdidior aſtris. a iohā ne baptiſta. ſūmoqꝫ apoſtoloꝝ p̓ncipe petro necnō ⁊ āgelo rum ingenti multitudine comitatꝰ ad p̄fidētis iudicis tro num veniens nrām ſn̄iaꝫ ſuſpendi modico tꝑis nosqꝫ ſibi dari ob reuerētiā ⁊ deuotionē quā ſibi ꝯtultramꝰ ⁊ ꝓpt̓ erroris deſtruēdi neceſſitatē. vt voluit impetrauit. Deinde nos ſecū ducens ōni illa beata vallatꝰ ſocietate Ubi fideli um anime ineſtimabili gloria ꝑpetuo ꝑfruūtur: que ibi gē bantur vt redderemꝰ teſtimoniū declarauit. Poſt hec ad purgatorium ⁊ infernū nos deducēs nō ſolū que ibi erāt iudicauit: ſed maluit vt penarū exꝑientia ꝓbaremꝰ Hijs ergo ōnibus ſic ꝑactis: hora qua noſtra cādauera ſacco qͦ beatus fuit vſus hieronimꝰ tetigit venerabilis euſebiꝰ: idē glorioſus hieronimꝰ nobis imꝑauit vt ad corꝑa rediremꝰ mādans vt de hijs que vidimꝰ teſtaremur: ꝓmittēsqꝫ no bis viceſimo die ſi de ꝑpetratis peccatis nos contingeret de bitam penitentiam exercere. cum beato euſebio qui tunc erat ex hoc migraturꝰ ſeculo gloriam finis neſciam adipiſ ci. Sicqꝫ corporibus noſtre anime ſunt coniūcte. Multa ſiquidem auguſtine cariſſime formidanda. que mortalium imp̄ſſa mentibus ab eiſdem labentiū omniū t̓renoꝝ

amorem et curam ꝑuigilē qua tot aberrāt homines vt pu to funditus exſtirparēt Patent̓ didici: que ſi hijs cartis inpͥmerem plus cogitato opus ꝓcederet: nec eſſem cōpos ſcribere iam ꝓmiſſa. Itaqꝫ cū de ꝓximo te expectem viſitaturum glorioſi hieronimi reliquias. vt tue quas p̓die re cepi littere fatebūtur Hec omnia fine claudam tāgens ve nerabilis euſebij ſepulturā: vt ad miracula redeam enarranda que ſuperius ſum pollicitus enarraē Obitus nāqꝫ euſebij venerabilis ⁊ trium hominū p̄dictorum ſeriem in pͥ cedentibus quā breuius potui inſerui: quedam tibi vt pu to affectuoſa int̓ponens Sed nunc p̄dictorū ſepulture ſeri es ita patet. Mortuo nāqꝫ venerabili eūſebio hora tercia plura ſunt miracula cūctis viſa. que p̄cedentis vite ſanctitatem teſtificata ſunt quorū ad pn̄s duo ſolūmō dicam. Onachus quidam Miraculum. eiuſdem cenobi p̄ lacrimis ⁊ vigilijs. p̓uatus corporali lumine oculorum; ſtatim vt euſebij corpus veneran dum facie tetigit: priſtine lucis graciā eſt adeptus. Emoniacus quidā dum Miraculum ſacrum corpus ad eccleſiā duceremꝰ eidem obuiās eſt ꝓtinus liberatus. Iuxta eccleſiā in qua glorioſiſſimi hieronimi cadauer ſanctiſſimū eſt hūatum: venerabilis eū ſebij corpus honore debito nudum magiſtri inſtar ſepeli uimus. In cuius etiam eccleſie cimiterio hominū illorū trium qui eadem hora ſunt mortui fuerūt corpora tumula ta. Hijs gͦ venerabilis euſebij cuncta fileant: vt p̄grādia ⁊ ineffabilia locū teneant ꝓdigia hieronimi iā ꝓmiſſa

¶ Pulchrum miraculū de ſabiniano heretico filuano epiſcopo. N ameno ſiquidem ⁊ iocūdiſſimo mirabiliū geſto rum ſanctiſſimi hieronimi prato poſitus vti ſertum faciēs p̄cipuos ⁊ decoros miraculoꝝ flores. ad huiꝰ opuſculi ve nuſtatem ⁊ noſtre poſteriorū ve ſoluti vtiles ꝓpoſſe legā Quorum ōnium quod p̓die erga ſabinianū herefiarchā peſtiferum qͣꝫ agnoſcis ꝑactum eſt pͥmo dicam. Sabiuia nus namqꝫ hereticoꝝ fautor duas in xp̄o aſſerens voluntates ⁊ quod peius eſt int̓ ſe qn̄qꝫ diſcordes: ad cuius tam inopinabilis falſitatꝭ ꝓbationem introducebat illud qd̓ in euangelio xp̄ūs dixit. Pater ſi fieri poteſt trāſeat a me calix iſte Eliciens ex hoc rationes gͣuiſſimas ⁊ pene inexcer tabiles: ꝙ paſſionem voluit vna fugere voluntate ⁊ altera eandem coacte ſubire oportuit paſſionē Et ex hijs dicebat ꝙ multa xpūs voluit: que optinere non potuit. Tantū in nos dolorum exercuit: ꝙ magnitudinem explicare nequi mus Peruertebat nāqꝫ idem peſtifer anguis ⁊ lupus rapax ſe veſtimento induens ouiū nobis cōmiſſum gregem et vt ſeuiciam diri pectoris efficatius exerceret. opuſculum quoddā tō pilauerat. falſis ꝓbans rationibꝰ hoc ſic eſſeQuod quidem opuſculū. vt fidem ei daremus glorioſo hieronimo totius u̓tutis ſpeculo imputabat: cuiꝰ falſitatꝭ noticiā aperiēs. ſciens tibi glorioſū hieronimū. epl̓am ſuꝑ huiꝰ ex roris deſtructioē nō multū an̄ ſui obitū edidiſſe. pͥ dictum he̓ſiarchā cū ſuis diſcipul̓ ⁊ eiuſdē nequicie miniſ tris inuitaui quodā dn̄ico die in ectleſiā iheroſolomitanā

ad diſputandū. ⁊ ſuū errorē nequiſſimū ꝯꝓbandū Quo nāqꝫ die vniuerſis meis ſuffragrancis ep̄is ⁊ alijs qͣꝫ plu ribus orthodoxſis. necnō ⁊ ip̄o hē̓fiarcha cū ſuis nephan dis diſcipul̓ in p̄dicta eccleſia adunatꝭ diſputatio a nona incepta ad veſꝑās vſqꝫ detendit̉ Dū autē idem hēſiarcha cōtra nos opuſculū ab ip̄o falſo ꝯpoſitū qd̓ gl̓ioſo intitulabatur hieronimo allegaret Has tātas hieronimi beati iniurias ferre nō valens bone meōrie filuanꝰ ſcē naͣzareth eccleſie archiep̄s: ꝗ tantū btm̄ hieronimū affectione animi ⁊ deuotioē colebat vt ſi quid facēt diuinum nomē ⁊ beati hieronimi p̄mittebat An̄ qͣſi ab ōnibꝰ hieronimꝰ ip̄e dice batur: p̄dicto hēfiarche ꝓtinꝰ aſſurrexit dire eū increꝑans ꝙ tot ⁊ tātas excercuiſſet nequitias Dū āt inter eos lōga oriretur cōtentio ⁊ vt̓qꝫ ob ꝓbria ſibi inuicē ꝓ poſſe diceret in fine ſic ābo parit̓ ſtatuerūt. ꝙ ſi vſqꝫ in ſubſequētis diei horā nonā beatꝰ hieronimꝰ hoc opus falſo ꝯpoſitū euident̓ on̄deret. p̄dictus hēſiarcha capite puneret̉: ſinautē archi ep̄s Quibꝰ finitꝭ: ſinguli ad ꝓpͥa remearūt Per totā aūt noctē quiſqꝫ noſtrum orationibꝰ vacauit: vt nobis in oportunitatibus auxiliū eueniret a domino: qui neminem vſqͣꝫ in ſe ſperātiū ſꝑnit Magnꝰ dn̄s ⁊ laudabil̓ nimis: cꝰ certe ſapiē nō ē numerꝰ Statuta āt die ⁊ hora letus hē̓ſiar cha in eccl̓ia cū ſuis neqͣtie filijs veniēs. hūc illucqꝫ diſcurrens. qͣrebāt dei ſeruū ⁊ filiū tāqͣꝫ leo rugiēs deuorare: veluti ſi foret deꝰ nō intelligēs nec ſeruoꝝ ſuoꝝ p̄ces exaudiēs. ſꝫ tn̄ cum ſolidiꝰ ſe fatuus ſtare crederet miſerabilius cecidit. Stabat autē omnis fideliū contio in eccleſia: ꝗlibet ſcm̄

hieronimi clamās nomen. Clauſerat ſiquidē hieronimꝰ glorioſus aures fingens ſe dormire: orōnes ſupplicātium non intendēs. vt mirabilior apparet At ego totus ꝑfuſꝰ lacrimis ſtupens ⁊ admirās cur hieronimꝰ ſic abeſſet. qd̓ deinceps accideret expectabā Deniqꝫ cū nil miraculi appa reret: ſeuire cepit he̓ſiarcha vt ſiluānꝰ cauina rabie qd̓ pro miſerat iam expleret ad locū āt quo decollandus erat ſanc tiſſimus gaudens ⁊ intrepidꝰ tamqͣꝫ ad nuptias veniēs lacrimātes epōs ⁊ alios oēs catholicos qui ad hec cōcurrebant. Hijs cōfortabat verbis Exultate mecū cariſſimi. gaudete ⁊ nolite contriſtari: qm̄ nō dereliquit deus ſperantes in ſe: ſi nō exaudiar plus meis iam ꝑpetratꝭ nequicijs merui Poſt hec genua flectēs ſancte inquit hieroniē adeſ to michi ſi placet: qͣꝫqͣꝫ hoc ⁊ maiori ſū dignus ſupplitio; tamē ne falſitas locū teneat u̓tutis ſuccurre. Qd̓ ſi fas nō eſt vt adiuuet: ꝓpitiꝰ eſto in hora mortꝭ vt glorie finis neſ cie nō ſim expers Hec dicens ſpiculatori collū p̄buit: vt feriat ip̄m rogat Eleuat aūt ſpiculator enſem: antiſtitis ve nerandi caput vno ictu cupiens amputare Adeſt ſubito hieronimꝰ glorioſus? cūctis cernētibus manu extēſa tenet enſem: filuano imperans vt exurgat Deinde he̓ſiarcham increpans. ſcripturas falſo ꝯpoſitas innuēs: eiqꝫ minans ab hominū euanuit oculis Quod huic eius ſimilibꝰ vtinam eueniret Confeſtim vt gl̓ioſꝰ hieronimꝰ diſparuit. hē̓ fiarche caput terrā pecijt a corꝑe detrūcatū: tamqͣꝫ ſi enſe ſpi culatoris manus eum āputaſſet ictu vno Quod tā mira bile cuncti videntes qui aderāt ilico ſtupefacti deo gracias

grās egerunt ⁊ hieronimo glorioſo: ⁊ ad veritatꝭ tramitē he̓ſiarſche diſcipuli redire Ecce qͣꝫtum venerabilis ātiſtitis fidutia in dn̄o ⁊ beato hieronimo fuit efficax ꝗ ꝓ veritate mori minime formidauit Exemplar cerce hic factus eſt ve nerandus antiſtes ceterꝭ xp̄ianis Nō em̄ xp̄ianus ille ē ꝙ ꝓ veritate timet mori Si em̄ xp̄s ꝓ nob̓ animā ſuā poſuit vt ab ōni nos redimeret ſeruitute: ⁊ nos ꝓ ip̄o. cū tꝑs eſt aiās ponere minime timeamꝰ qꝛ nemo niſi legitime certās Aliud miraculum poteſt coronā glorie optinere de ſiluano ep̄o. Erum quia de ſiluano aliquid dictum noſti: aliud qd̓dā non minꝰ vt puto mirabile erga eum factū narrabo: cuiꝰ tot forēt teſtes quot ⁊ naͣzareth vrbs ⁊ bethleem te net. qui ꝓpͥis oculis hoc viderūt Serpens ille ātiquꝰ dya bolꝰ ob ſuam deiectus ſuꝑbiā in inferni ꝓfundū: venerandi antiſtitꝭ ſiluane nimie inuidēs ſanctitati contra eū dolis vt calidior cūctis animātibꝰ grauit̓ eſt cōmotꝰ Qui vt virum infamē redderet qͣtinꝰ ꝗ ſue ſanctitatꝭ exēplo reuelabāt̉ ad recte conu̓ſationis ſemitas. ſuo caſu deciderēt ad peiora? nocte quadā formā ſancti viri ſumēs cuidā mulieri nobi liſſime iā inſtratu quieſcenti apparuit: ⁊ ſe ad eam accede re fingēs conſenſū ſui corꝑis inquirebat Ad qd̓ t̓rore ꝑter rita mulier viri ignorās ſpēm dū ſe cum hoīē ſolā in thala mo cerneret nec quid faceret ſciret diras cepit voces emittere ita vt clamoribꝰ aſſiduis oēs excitarent̉ dormiētes: ⁊ non ſolū de illa domo ſed etiā cōuicini Qui oēs ad p̄dicte mu lieris thalomū accurrētes: qd̓ hoc eſſet int̓ rogaue pauidā

mulierem Interea callidꝰ ſerpens ſub thoro ſe ponēs: cepit latere Qui āt accurrerāt hoc audiētes: quis hic homo fue rit. vbiqꝫ ꝑqͣrere inceper̄t Uerū illi diu ꝑſcrutātes tandē ad locū veniētes vbi peſtifer latebat anguis: aliena ſpecie occultatū hoīēꝫ inuenerūt Qui eūdem accēſis cādelis intuen tes archiep̄m crediderūt Ad qd̓ oēs ꝗ aderant ſtupefacti ⁊ veluti amētes affecti qͣſi quid ve agerēt quid ve dicerent ig norabāt: ſcientes eiuſdē ſanctitatis nomē At quia hoc tā deteſtabile inopinabileqꝫ cernebāt: eū int̓rogauerūt cur tātas neqͣcias ꝑpetraſſet At ille. qd̓ inquit malū feci: ſi mulier h̓ me adhꝰ mōi negotiū inuitauit. Qd̓ mulier audiēs: eū fore mēdacē lacrimās corrn̄dit Tūc ille vt hoīēs illos erga dei virū ad maius odiū incitaret. qͣtinꝰ illū ciciꝰ diffamae̓t: talia cepit ⁊ tam abhorrenda verba fari ꝙ nullus p̄ turba tione auribus poterat ſuſtinere: quo eum cōtumelijs ⁊ op ꝓbrijs exacerbātes coacte extra domiciliū expuleruntMa ne autem facto que geſta fuerāt enarrantes: filuanū archi ep̄m ypocritam ⁊ dignū incendio acclamabant. Qua de re tota eſt nazareth cōmota verſus archiepiſcopum: ita vt audiendo eius nomē quilibet blaſphemare Mira huius viri patientia. ⁊ magne ſāctitatꝭ indiciū Uolat ad innoxiantiſtitis aures tāti fama diſcriminis Os tn̄ nō mouetur ad iniurias int̓ tot adu̓ſa: cor manet immobile ad nullā ſe vertens inpatientiā Grās ſemꝑ agens diuino nomini: ſua hoc cōfitetur noxia meruiſſe Heu quid dicā auguſtine Nō ſolum iniurias ⁊ op ꝓbria ferre vt poſſū fugio: ſꝫ etiā quibuſcūqꝫ verbulis frangor p̄mia opto nec de laboribus

curo: qͣꝫqͣꝫ ſciā ad celorū regna nō alit̓ quēpiam niſi labo rum ⁊ afflictionū cumulo ꝑuenire. Quid em̄ aliud debeo iudicare. cū me a ſanctis in vita ⁊ moribꝰ diſcordem inuenio: niſi et diſcordem in morte in p̄mio reperiri. Flebilia et grauia michi aſſunt ſi ſanctoꝝ vitā ⁊ meā recordorMiror quippe quia auditu ſāctoꝝ geſta reuoluūt hoīēs. vti ego ⁊ tamē nil vt ipſi volunt ꝑagere Porro hoc ad meā detegendam infipientiā ē ꝙ dicam plures ab eiuſdā ſiluani ore audiſſe me ſcio: nūqͣꝫ tātum ſe felicem fore: qͣꝫtum cum ſe ab omnibꝰ deſpici ⁊ conculcari cernebat Creuit in tantū eius infamia: ꝙ eius opinio vſqꝫ ad alexādriā ciprū ⁊ per ciuitates affines pene ore omniū eſt delata ⁊ limē domꝰ innoxij ātiſtitꝭ calx alienꝰ tāge̓ n̄ audebat. manēs vero in ſuꝑ nis dominꝰ ſpectator omniū. ſuos finit labi ſanctos in tribulationū erūpnas: vt tunc fideles patiēcia eos reddat: ſꝫ eos exigente neceſſitate imp̄ſſuris minime derelinquit. Re uoluto itaqꝫ anno quo dyaboli aſtutia talia erga dei hominem ꝑpetrauerat: ciuitatē nazaret vt illarū gentiū aliqͣli ter ſcandalum mitigaret. vir dei occulte deſerens. ad eccleſi am in qua glorioſi hieronimi humatū corpus quieſcit tā qͣꝫ ad refugij portum venienſſe in ſepulture loco poſuit ora turus. Quo ꝑ duarum horarum ſpaciū ſic manentē: vir quidam nequitie ſpiritu imflammatus in p̄dictam eccleſi am intrās ſanctūqꝫ virum reperiens ſuꝑ ſepulturā in orati one poſitum ad eum velut draco cucurrit. ei im ꝓperans ꝙ mulierū mētes ad libidinoſas ſuas voluptates ꝯtinue in citae̓t. cui agnꝰ innocēs ſiluanꝰ ſe deſpici gaudēs hūilitate

ſol ita vt iſta ſepe dice̓t blandis colloquijs inuitabat Qd̓ peſſimus iſte latro audiēs: gladiū ex vagina ſua pendenti latere impudicā trahens dexterā ip̄m vt ſiluani ātiſtitꝭ gut turi inmergeret eleuaret Cui cū hoc verbū ſuccurre hieroni me glorioſe venerādus antiſtes opponeret: in guttur ꝓp̓ū eleuatū gladiū immerſit viri illiꝰ dextera retrou̓ſa Et ſic vt decebat ſeipſum vir nequiſſimꝰ intēmit: vt in lacū caderet ꝙͣ effodit Ad mirabile hoc: ſed nō minꝰ eſt mirabibe id ꝙ reſ tat Caſu itaqꝫ alius ſuꝑueniens vir nequiſſimꝰ hoc ꝙ vl tione diuina ꝑpetratū fueāt vti vidit: ꝓtinꝰ gladiū arripiens a dei viro hominē illū eſtimās int̓emptū ſiluanū int̓fi cere conabat̉ Ne nimia verba loquar: id qd̓ pͥmo accedeāt huic euenit Qn̄ nōdum vir ille ſecūdꝰ in terrā ceciderat: et duo viri alij eccleſiā intrauē Qui vidētes diuini ignari iu dicij: hoc tm̄ fore ꝑpetratū ſcelus a dei hoīē putauer̄t Quorum vnꝰ illud p̄ alio graue ferēs furia veſanie vndiqꝫ inflāmatus: latro ceperat qͣꝫtū potuit exclamare Uſqꝫ quo vi get tua malitia Tu mulieres ad tuas libidinoſas cogis voluptates ⁊ hoīēs int̓ficis in occulto Certe tue hodie nequitie finis erit Et ſubito ꝓ poſſe cucurrit vt eū extinguēt vibrato ⁊ denudato enſe At vt ſiluanꝰ more ſolito ſuccut re glorioſe hieroniē exclamauit: vir ille vt duo pͥmi ſe manū ⁊ enſe ꝓp̓o int̓ficit Uir autē alius qui cū ip̄o venerat hoc intuēs tremebūdus ob viſionē ad eccleſie fores cucurrit: qui hoc maleficijs factū putās qͣꝫtum poterat damare cepit Huc oēs accurrite: ecce malificus filuanꝰ archiep̄s n̄ ſolum mulieres vituꝑat ſed ſuis etiā incātationibꝰ necat
pſēo lobo

hoīēs toto poſſe Fit in hīs nimiꝰ virorū ⁊ mulieꝝ ꝯcurſꝰ: verberāt aerā voces. ꝯbuſtioē ſiluanū archiep̄m acclamātes dignū Hec ad meas ſonāt aures: triſtis ego ⁊ lachri mans ad tantū ꝑgo monſtrū Stabat agnꝰ int̓ lupos atrociſſimos ſeuiētes vt canes famelici rabie nō minima letus ⁊ mitiſſimꝰ tamqͣꝫ fugiēs ꝓſperis: nil dicēs aliud niſi hec iuſte patior qꝛ in deū meuꝫ peccaui. Grauit̓ verberatur vir innocēs: capit̉ ab ōnibꝰ vt ad ſupplitia tanto lecior qͣꝫ to pena gͣuior deducatur At dū ego manu populo eiꝰ op tans furorē nimiū mitigare inſinuo: eo ampliꝰ iracūdia ⁊ ſurore populꝰ inflāmat̉ Cūqꝫ iā captus filuanꝰ extra eccleſiam ducētur: ſubito glorioſꝰ hieronimꝰ vt viſū eſt de lo co in quo iacebat ſurgens tanto circūfuſꝰ lumine ꝙ radijs in eū intuentiū oculi vibrarētur. cūctis cernētibꝰ apparuit ſuo deuotiſſiō ātiſtiti p̄mia donaturꝰ Qui ſui dextera filua ni venerādi capiēs dexterā his ꝗ eundem captū retinebāt antiſtitē. voce t̓ribili vt eūdem dimitterēt imꝑauit. Tante ſiquidē fuit u̓tutis hec iuſſio vt an̄qͣꝫ finiret̉ vox talis oēs repēte tantus timor inuaſit: ꝙ ōni vigore corporis deſtituti in terrā velut mortui cecidere. Int̓ hec mulier quedā a nephando ſpiritu obūbrata cathenis vincta ꝯpedibꝰ manicisqꝫ ferreis alligata: pluriū hoīm̄ manibꝰ liberatōis opti nende cauſa ad eccleſiā deportatur At vbi mulierispes ec cleſie tangit limē: vlulatꝰ ⁊ voces t̓ribiles miſerē miſere̓ glo cioſe hieronime na ꝑ te crucior an̄ tēpꝰ dyabolꝰ emittere nō ceſſabat Cui gl̓ioſus hieronimꝰ nephāde inquit ſpiritus ab hac exi dei famula: ⁊ tuas detege qͣs erga filuanū egiſti

fallatias: in filuani forma ōnibus te demōſtrans. Tunc dyabolus ⁊ glorioſꝰ hieronimus iuſſerat in filuani forma ita vt ab ōnibus ſiluanus archiep̄s crederet̉ apparuit: et rem quā fecerat vt in famen redderet dei famulū enarrā uit. His dictis diris clamoribꝰ ⁊ vlulatibꝰ nephādus ſpi ritus de templo diſparuit. Quod vbi tam mirabile eſt ꝑactum: hieronimꝰ glorioſus ſui antiſtitis dexterā nō relinquens quid optas inquit voce leui ſiluane cariſſime ti bi placitum me facturū? Ac ille Mi domine inquit vt me hic āplius nō relinquas Ad quē glorioſus hieronimꝰ cor reſpondit Quod poſtulas ita fiat: poſt me ergo velocit̉ veni. Hec dicens ꝓtinus cunctoꝝ viſui ſe negauit Int̓ual lo autē hore vnius facto: ſiluanꝰ archiep̄s exſpirauit. Sit ob hoc cunctis ſtupor ⁊ admiratio inaudita: vndiqꝫ muli erum ⁊ virorū necnō pueroꝝ confluit multitudo lacrimarum effuſione terrā mādet; voces lamētationes. vlulatus gemitus. ⁊ ſuſpiria in ramā ſonant: quilibet ſe reum eo ꝙ in filuanū cōmiſiſſet veniam poſcens clamat Per totā au tem ſequētem noctem. gentiū multitudo ab eccleſia nō recedit Itaqꝫ manefacto clero ad antiſtitis venerādi funēa p̄ꝑato: corpus eiuſdem ad naͣzareth eccleſiā honore cōgru o deportatur tam illius ciuitatisqͣꝫ iſtius ſcilicꝫ bethleem po puli multitudine comitatū In qua quidem eccleſia naza reth corpus illud venerādum humauimꝰ vt dicebat Lon ga certe verba nimis admiranda p̄ſulis modo merita ple ne ꝓmerentur: ſed quia dicendorum p̄grandis patet area eiuſdem venerandi p̄ſulis actus finiam: quedam alia non

minus grandia breui verborum ſcemate narraturꝰ. Aliud exēplum de duobꝰ paganis Narrandū puto quoddā ſatis mīrabile: ꝙ ꝑtim re latione veredicorum teſtiū: ꝑtim oculoꝝ viſu didici. Duo viri nobiliſſimi ⁊ tranſitorijs locupletes. licet catholice fidei veritatis inſcij tamē vt in gentiliū ritu geniti ſatis boni: gl̓ioſi hieronimi mirabilia audiētes: ex ciuitate alexandria multis adunatis aꝑibus deuotione eiuſdem ferui di. ceperunt iter. vt eiuſdem glorioſi hieronimi reliquias vi ſitarent Cumqꝫ iam incepto itinere quoddā a tramite de uij introiſſent nemus. vbi nulla hominū aut equorū veſti gia videbātur beati hieronimi inuocātes nomen eiuſdem ſe cuſtodie tradiderunt In eodem ſiquidē nemore quidā p̓nceps latronum habitabat habens ſub ſe plures quin gentis latronibꝰ hos ⁊ illos ad aliquod deſtinans iter vt trāſeūtes int̓ficerent: ⁊ ad eūdem ⁊ ceteos ſpolia reportarēt. Is itaqꝫ p̓nceps hos tnͣſeūtes intuens: tribꝰ ꝯuocatꝭ latro nibus vt ad eos int̓ficiēdū accederēt imꝑauit Qui ſui pͥn cipis imple̓ cupiētes iuſſa: aſſūptꝭ armis illorſū qua gͣdie bātur alexādrini ꝯcito curſu tendūt Magna ſiquidē gl̓io ſi hieronimi merita magͣ ⁊ ꝓdigia: a ſāctis modicis talia nūqͣꝫ viſa Acceſſerāt latrones vt tnͣſeūtes mactēt Sꝫ dū ꝓ pe fuerūt: qͦs pͥus ſolū ēnebāt duos. paulominꝰ innumēa biles eē vidēt Int̓ qͦs ꝗdā vir p̄ibat tāto lūic circūluſtrās vt intuēdi in eū aliqͣlit̓ fas nō eſſet App̄hēdit timor ſtupor ⁊ admiratio hos latranes: quid aliud poſſint face̓ neſciūt niſi ad latrones alios remeare. At vbi iam forent a h ij

longe redeūtes: retrou̓ſi ſolū duos vt prius hoīēs reuider̄t. Mirātur nimis latrones ⁊ ſe illuſos arbitrātes: ceperunt ad tnͣſeuntes hoīēs retrogredi Ac vbi appropinqͣuer̄t: vti prius viderāt nunc verterūt. Magis ac magis ſtupefacti latrones cernētes inuacuū ſe rediſſe terga viderūt: ⁊ velocit̉ ad ſuū quid hi feciſſent expectātem p̓ncipē deuenerūt Increpat eos p̓nceps: quid tā diu ꝑegiſſēt Sꝫ cū rem geſtā audit. eos inſipiētes ⁊ fatuos eſtimās: duodecim alijs la tronibꝰ cōuocatꝭ. cū eiſdē verſꝰ tnͣſeūtes hoīēs mittit curſum Alōge duos cernūt: ſed ꝓpinqui vti pͥmi viderāt ſic ⁊ iſti Eorundē ꝓtinus tremūt baſes trepidat cor: fiunt velut amentes. ōni vigore animi deſtituti Tandē in ſe redeūtes eos latētur ſequūtur: cupiētes quid deinceps accideret edo ceri Trepidāt vero huiꝰ neſcij tnͣſeuntes. hos vidētes homines: et int̓ ſe ſequi hij ſint auide ꝑcūctātur Deniqꝫ iam occaſum ſolis inclinata die. cū quid faciāt in nocte neſciāt illos duodecim latrones viatores eſtimātes. ad eoſdē con ſulendū ſtatuūt declinare At vbi latrones veniēdi iter car punt: eoſdē ſolūmodo duos cernūt Qui latrones vigorē adepti: trāſeuntibꝰ ⁊ ip̄i ꝓtinus obuiauerūt Qui ōnes ſif iuncti. ſeinuicē ſalutauer̄t Interim int̓rogāt latrones. qui ſint vn̄ veniant ⁊ quo ꝑgant At illi viri inquiūt ſumus de alexādria veniētes: bethleem petimꝰ: vt glorioſi hieronimi reliquias vifitemꝰ Ad hec latronū pͥnceps Qui inquit illi viri fuerūt qui huc vſqꝫ vobiſcū tantūmō veniebāt Mirā hos talia fari viatores: ⁊ ſe poſtqͣꝫ nemus intrauerūt nemi nem niſi ip̄os ⁊ tres alios vidiſſe vel audiſſe dicunt Que

geſta fuerāt tunc p̓nceps latronū narrat: illos obſecrās vt ip̄is ob quā cauſā hoc ſi agnoſcant debeāt indicae̓ Quibꝰ illi nō ob aliā cauſā niſi qꝛ glorioſi hieronimi cuſtodie ſe dederūt hoc eueniſſe ſe neſcire dicūt Ad hec latrōnes ſpū ſcō qui vbi vult ſpirat ſubito inſpirāte ōni quā q̄ prius habebant ferocitate depoſita. in terrā eorū pedibꝰ ꝓuoluti ꝓ ex cogitatis flagitijs veniā poſtulātes: illos ad alios latrones ꝑduxerunt Sꝫ qd̓ iam dicā non minus patet ad con tuendū Hora pͥma noctis ad latrones expectātes deueniunt Poſt hec qd̓ eis acciderit declararūt: eoſdem ſupplicit̓ ex hortantes vt his flagicijs ſolitis iam expulſis ad glori oſi hieronimi viſitandū cadauer ſecū irent. Fit his verbis ceteris latronibus irriſio: ꝓmittunt ſiquidē ſuo princi pi ⁊ illis alijs necem duriſſimā: ſi audeant amplius iſta fari Nō ceſſantibꝰ autē illis priora iterum loqui verba: la. tronum qͣꝫ plurimi canis rabie furibundi. mox in eos in ſurgunt enſibꝰ denudatis Potuerunt nempe rūpheas cleuare: ſed ip̄is glorioſi hieronimi auxilia poſtulātibus en ſes illos deponere donec illi qui fuerant occidēdi a hieronimo glorioſo poſtularent. nullatenus valuerunt. O ineffa bilis noſtri clemētia ſaluatoris: quot modis quos vult fa cit ad agnitionem ſui nominis deuenire. Repente hec tam inſueta omnis illa latronū videns contio. altis deo ⁊ glo rioſo hieronimo vocibꝰ debitas agunt laudes: eiusdem ſe vouentes reliquias viſitare Facto ergo mane plures qͣ trecenti homines. qui tunc temporis. ibi erāt talia ꝑpetrā/tes cum ciſdem alexandrinis ex illo excūtes nemore ad glo h iij

rioſi hieronimi tumulū deuenerunt: cunctis tam hec inſue ta ꝓdigia enarrātes. Baptizātur itaqꝫ gentiles alexādri ni. ⁊ cunctis mūdi vanitatibꝰ cōculcatis religioſā in quo dam cenobio ducūt vitam Latrōnes autē illi ſimiliter ad lucem veritatꝭ ſancteqꝫ ⁊ laudabil̓ vite ſeuitas. diuina gra cia ⁊ glorioſi hieronimi meritis ꝑuenerunt. ¶ Aliud miracilū de duobus iuuenibꝰ romanis. Icut conſtantinopolitanis litteris hac de re michi ſpecialit̓ directis tnͣſactoinō longo dierū ſpacio intel lexi; ſimile pene miraculum illi ꝙ p̄fatus ſum. in vrbe conſtantinopolitana duobꝰ accidit rōnis iuuenibꝰ. a roma na vrbe bethleem venientibus ꝓ glorioſi hieronimi corpe̓ viſitando: quod tractabo ſicuti breuiꝰ potero Cum ergo illi duo iuuenes cuidā appropinqͣrēt ruri a conſtātinopoli ꝑ duodecim forte diſtanti miliariū ſpaciū: anteqͣꝫ rus duobus miliaribꝰ introirent: eadem fere hora in loco quorſum iuuenes veniebant duos contigerat homines interimi Quorū mortis rumore p̄dicto reſonāte: ruris loci eiuſdem viri inſimul congregati circūquaqꝫ quis horū int̓fector fu erit ceperunt inquirē vehemēter Cūqꝫ diligēter ꝑ quirerent ad eſſe circum neminem niſi p̄dictos iuuenes qui iam ꝓpe venerāt reꝑiētes. eoſdem ꝓtinꝰ tenuerūt: ab eiſdem credentes forr hoīēs int̓fectos. Mirātur itaqꝫ huiꝰ ignari iuuenes: horū ſe nil ſcire totis niſibꝰ veribuſqꝫ cōiurabāt At illi eorum. ꝓ nichilo cōputantes verba: captos eoſdē ad rus conātur ꝯducē feſtināter Poſt hec de ture quia ad eoſdem ruris viros iuſtitia nō ſpectabat: cum accuſationibus ad

conſtātinopolitanū dn̄m capti iuuenes deſtinātur Quin ne nimijs lōgus fiam verbis: quod nō fecerant tormētoꝝ rigore iuuenibus iam confeſſis adicitur more ſolito ſenten tia decollādi. Heu quale cor audiendo tot lamēta innocē cium quos ⁊ iuuētutis ⁊ pulchritudinis maxima venuſtas ⁊ ortus nobiliſſimus decorabat. poſſet ſe a lacrimis cō tinere? Flentes itaqꝫ iuuenes grauibꝰ pallidas fauces la crimis irrigātes. vlulatus gemitus ⁊ ſuſpiria promere non ceſſantes; glorioſe dicebant hieronime hoc tale ne eſt p̄mium quod obſequētibus tibi preſtas Et tale quod la bore tui meruimus itineris; Heu romana vrbs noſtri p̄ ſentia ortus: non ſic te credebamus neſciam noſtri finis. Ad locum namqꝫ tanti ſupplicij ibidem gentium multitudine maxima expectante: innoxij iuuenes conducūtur. O ineffabilis miſericordia dei noſtri. qua celum redundat ⁊ terra nec vlli ad ſe currenti obliuiſcit̉ miſereri Flexes in loco quo plectendi erant genibus. in celumqꝫ vterqꝫ iu uenes manibus eleuatis; glorioſe hieronime magna vo ce inquiunt noſtre ſalutis ⁊ auxilij portus noſtreqꝫ ſpei an chora ſaluberrima ⁊ vitalis hac inclina hora noſtris indignis ſupplicationibus pias aures: vt ſi hoc quo puni mur ſcelus non geſſimus tuas liberationis opespietate ſo lita ſenſiamus. Quod ſi fecimus: exigente iuſtitia cōdem nemur. Hec vbi dixerunt. colla extendunt carnificibus ferienda. nil dicentes aliud qͣꝫ ſuccurre ſuccurre glorioſe hieronime. Quid mirum ſi tot lacrimis cunctorum: h iiij

ad ſe currentiū miſericors opifex hieronimꝰ ſe a miſerando non potuit abſtinere: cum circūſtantiū omniū ⁊ carnificū corda etiam ad ꝯpaſſionē vndiqꝫ mouebātūr Eleuatis ſiquidem enſibus iuuenū carnifices colla feriūtur: ac colla percuſſionū ſigna vti porfirici lapides forent recipiunt Mi rantur carnifices. credentes ictus ce fefelliſſe; denuo eleuāt vt plus poſſunt enſes ⁊ fereūt: ſed tamē vti pͥus inſenſibilia iuuenum colla manent; ac illi iterum atqꝫ iterū feriūtur: ſed enſes vti eſſent palee iuuenes ſentiūt. Oritur ex hoc int̓ aſtantes admiratio: ⁊ ſtipor vehemētiſſimus omnes capit. Hinc inde gentiū ad tam inſueti viſionē conffuit multitu do. audit hec ⁊ ip̄e ſententie lator ⁊ currit: iubetqꝫ carnificibus vt ſe vidente denuo feriant Et cum ōnimode illeſa iu uenum colla manēt: ſtupens magis ac magis iudex tanti qꝫ ignarus miraculi nil aliud ſcit Cur hec fiant ꝙͣ venificia cogitare Precepit itaqꝫ miniſtris. oim̄ morā poſtpoſita: nudos tradi arſuros iuuenes rogi flāmis Circa illa mox copioſus ignis accenditur: infunditur lignis oleum ⁊ pix vt eorundem vita citius deſtruatur Quid mirandū ſi cōpos ꝓtegendi ab enſibus glorioſus hieronimꝰ a flīmis etiam ſuos ſe inuocantes ſedulis vocibus iuuenes potuit liberare? Surſum ignis flamme in imnmenſū ſcandunt et iuuenes ſub alijs conſiſtentes glorioſi hieronimi ſalubri ter ꝑmanent. velut in ameno ſi quieſcerent viridario ⁊ io cundo. Poſtremo iudex vtrum hoc ſit aſſcribendum mi raculis an veneficijs. cercius cupiens experiri: vt ſi hij diebus octo ſuſpenſi viuerent quo vellent abirent ſoluti ⁊ libēi

cenſuit Suſpenſus itaqꝫ illis mox hieronimi gl̓oſi pn̄tia minime defuit: qui plantas manibus tenens pedum. illeſos ⁊ viuentes ſtatutis diebus mirabilit̓ cōſeruatur. Cur ergo octauo die totius ciuitatis ⁊ circūiacentium villarū viri currit ⁊ iudex: cernunt clare glorioſū miraculum: pate facientibus qui viderunt qui ad cuſtodiendos iuuenes fu erant deputati Mirantur ōnes: vocibus in excelſis laudes ꝑagunt creatori ⁊ hieronimo glorioſo Mox de eculeo innoxij iuuenes deponūtur; ⁊ maximis honorū exequijs ab omni populo venerantur. Uerumptamen in vrbem con ſtantino plitanam capti ⁊ dolore vehemētiſſimo grauati intrauerunt: liberi honorifice ⁊ cum gaudeo ineffabili exierunt: ⁊ tandem annuente deo a multis conſtantinopolita nis populis comitati bethleem attingentes. veneratione debita glorioſi hieronimi reliquias viſitauerūt. Statim qꝫ depoſita ſecularium omniū cura ⁊ habitu cenobium in quo glorioſus vixit hieronimus intrauerunt: ⁊ vacantes die noctūqꝫ penitentie ⁊ orationibus celebri vitā ſanctitatꝭ ꝑſpicue in p̄dicto cenobio adhuc permanent. De ſymonia monialiū exēplum t̓ribile. Agne admirationis gaudij deuctioniſqꝫ cauſa p̄cedens iuuenū miraculum extitit: ſed multe formidi nis conſtat ſequens in ſacris ordinibus maxime cōſtitutꝭ Apud ſuꝑiorem thebaidā qd̓dā dominaꝝ fuiſſe an̄ duos annos dicitur eximium ⁊ dies monaſteriū omni pulchri tudine ⁊ excellentia decoratū: in quo pene ducente dn̄e vitā honeſte religionis reduſioē ꝯtinētia decoriſqꝫ moribꝰ ꝑma

nebant Ad hec quibus inſunt figant aures: ne qd̓ hauſe runt vna auricula effundāt altera Nā qͣꝫtumcūqꝫ ſana ſit nauis ⁊ integra. modicum ymmo quafi nichil ꝓdeſt: ſi alta volens ſectare maria ꝑuū quod fundo ineſt foramē relinquat: vt dira naufragia nō admittat Cur hec ſum fa tus. pn̄tis narrationis hiſtoria reſerabit. Multis itaqꝫ pollens p̄dictum monaſteriū virtutibꝰ: vnum tamē peſſimum quo ruit ſymonie viciū retinebat Nā inſtruēte dyabolo in eiſdem dominabus hec obſeruabatur ab vſio. vt ſi quam vellent in monialem recipere. non tantum intuitu caritatis ⁊ miſericordie: recipiēdeqꝫ monialis bonitate. ꝙͣtū defiderio recipiebant pecunie Nulla em̄ in monaſteriū intrare manſura poterat: niſi certe pecunie qͣꝫtitas ſecum iret. In hoc ſiquidem monaſterio erat monialis quedā dn̄a. etate gaudens que ab infantia ſua in ieiunijs ⁊ orationibus omniqꝫ terreno ſoluta ſceno deo vixerat: que vicium illud qͣꝫ plurimum abhorrebāt Cui nocte quadā vt erat ſo lita in oratione poſite glorioſus hieronimus apparens locumillum immenſo luſtrans lumine; precipit eidem vt ad abbatiſſā ceteraſqꝫ illius cenobij moniales mane ꝑgēt nunciās ꝙ niſi a peccato iā inue erato manū extraherēt. vl tionem diuinā ſubito expectarētHis dictis diſparuit Per territa viſione inſucta ſanctimonial̓ dn̄a. quis hic fuerat iubens talia nūciari in ſeipſa auide ꝑtractās: totā illā noc tem ꝑegit inſomnē Crepuſculo di ei adueniēte: oēs in capitulo ꝓpulſato tintimabulo cōgregauit Quibꝰ admirantibus ad q̄ tanta forent feſtinatione in capitulo ꝯuoͣte

ſanctimanialis dn̄a in earū aſſurgens medio. que vide̓at ⁊ audierat omnibus patefecit. Fit ilico monialibꝰ cunctis ex hoc irriſio: hanc exclamant fatuam: multiſqꝫ garriūt deriſionibus hanc forte illa ebrietate nimia ſomniaſſe Il la vero accepta cōtumelia patientie ſe ſcuto inueniens: de earundem ſiquidem ꝑtinatia nimiū dolens. ſed de ſua deſ pectione gaudens. ad ſolitas redijt orationes: ſupplicans continue ne ſuis monialibꝰ quod audierat inueniret Tn̄ſ actis igitur diebus decem nocte media p̄dicte ſāctimonia li domine hac pro re deuotis orationibus incūbenti glorio ſus iterū apparuit hieronimꝰ eidē: vt q̄ pͥus nunciauerat monialibꝰ denuo intrepide nūciaret allocutioē mandauit benigna Ad quē illa Quis inquit es dn̄e talia michi mā dans Hieronimus inquiēs ego ſum: ab eiuſdē euānuit oculis Alla vero ſciens earū duritiā quid ageret quid ve diceret neſciens: tandē malens a monialibus inſana ⁊ ebria reputari qͣꝫ diuinis ꝯtraire p̄ceptis. Cōgregatꝭ iterū monialibus q̄ viderat ⁊ audierat ſtuduit intimare. Aſt vt eam aſſurgē moniales peſtifere ꝯſpexerunt: diuini inſcie iudicij ſibi affuturi de ꝓximo an̄qͣꝫ verba incipe̓ capitulo cū magnis cachinnationibꝰ exierunt Qui tnͣſactis inſuꝑ diebꝰ tribꝰ dormiēti p̄dicte ſāctimoniali dn̄e gl̓ioſꝰ hieroni mus ineffabili qͣſi ſocietate vallatꝰ āgeloꝝ nocte apparēs media eā excitauit: eiqꝫ iuſſit ꝓtinꝰ vt de illo exiret moͣſteio nec ſubito futurā ſn̄iā expectae̓t. cū illa ve̓o ml̓tꝭ lac̄mis ſuꝑ plicae̓t ne hͦ fie̓t: gl̓ioſꝰ inꝗt hie o. ad abbatiſſā ⁊ cete̓as ꝑ gito ōi moro pꝰ poſita eiſdē nūciās ꝙ niſi peniteāt ac nocte

diuinā ſentient vltionem Si autē in ſua ꝑmanſerint duri tia. ſtatim exiens. āplius in monaſterio ne moreris His finitis abceſſit: Hec gͦ audiens ſanctimonial̓ anxia plena qꝫ triſticijs capitulū adijt: ⁊ campanā cepit vehement̓ vt capitulum ſanctimoniales accederent reſonare. Quo abbatiſſa de ſomno euigilans cognoſcenſqꝫ ab hac fore pul ſatam campanā: iracundia ad capitulū ꝓperauit At vbi illam vidit diris eam minis increpās nullum voluit audire verbum: ꝓmittens ꝙ niſi ceſſaret hec agere ſecum ampli us in monaſterio non maneret. Cui ſanctimonialis dn̄a ne tardes inquit queſo agere q̄ ꝓmittis: ꝓ facto me noſcas hoc in loco amplius non manſurā Glorioſus equidem hieronimus apparens michi tantūmodo: hoc ſtatim monaſterio futurū iudicium patefecit Hec abbatiſſa deri dere cepit: hanc eſtimans veſano capite iſta fari Et hoſtia riam conuocans iuſſit vt hanc de monaſtirio ꝓtinus effugaret; mandatis eidem vt aliquali hora ſit extra dimiſſa poſtmodum faceret introire. vt ſic ab inceptis operibꝰ iam ceſſaret Hac de re leta ſāctimonial̓ dn̄a qͣꝫto citius potuit e monaſte̓io ē egreſſa: lacrimis infuſa doloribꝰqꝫ repleta ꝓ his q̄ monaſterio nouerat euētura Terribil̓ fiquidē deus fortꝭ atꝫ potens: et quis reſiſtet ei Heu cur eum hoīēs non formidāt Quid tantū irritāt eiꝰ irā. ſciētes nullatenus poſ ſe ab eius fugere manibus: vt eiꝰ eos magnū ⁊ inenarra bile iudiciū nō comp̄hendatur? Saltem his miſeri terrean tur exemplis. Audiant ꝗ in ſuis cōfidunt diuitijs? quiqꝫ in iram concitant excelſū dominū ſue auaricie ſacietate: qͣle

huic monaſterio a deo ꝓpt̓ pecunias faciē au̓tenti. de celo eſt iudicium iaculatū Pene limen oſtij ſanctimonial̓ dn̄a exceſſeāt quo ſubito totū corruit monaſteriū oēs oppͥmēs moniales: ita vt ex eis aliqͣ viua nō remāſerit Sancti mo nialis vero illa in quodā venerabili dominarū monaſterio qd̓ apud inferiorē tebaydā ſitū eſt hactenꝰ ſanctitate preDe quodam infideli diſputāte con cipua viuit. tra quēdam ꝓbrium. Ignum cenſui p̄miſſis miraculis aliqͣ alia diuini cōtra peccātes manifeſti iudicij declaratiuā iōgere; vt ſi for te p̄iudiciorū multitudine peccatoꝝ corda tenatia. ⁊ plus qͣꝫ lapidia in carnea cōuertētur quatenꝰ cū ſe ob peccata cer nerent beluas rōnem ⁊ cognitionē ſui conarētur vt fierent hoīēs adipiſci Abiecta etem̄ rōne qͣ ſūt hoīēs: infra bruta animalia rediguntur. Recorum quidā hereticꝰ die quodā in iheroſolimi tana eccleſia publice diſputabat Cūqꝫ ſacerdos ob ſue ꝑtis defenſionē autoritatē quandā glorioſi hieronimi allegaret vt greci deſtrueret rōnes: temerario peſtifer grecᵗ ore fuiſſe hieronimū glorioſū totius veritatꝭ lumē mentitū nō erubuit voce fari At quia voce talem nequitiā ꝑpetrat vocē deinceps nullatenꝰ formauit Item de alio infideli arriano. Uidam inſuꝑ alius hereticus peſtiſer arrianoꝝ in qͣ dam diſputatione cuidā glorioſi hieronimi autoritatem contra eum inducēti vt mētitur ſua temeritate rn̄dit: ſubita fuit diuina vltione ꝑcuſſus. Nā nondū verbū voce finiēs

clamare ꝑ totū illū diem ſine aliqua ceſſaciōe nō deſijt Mi ſere̓ miſerere hieronime glorioſe: quia a te penis duriſſimis torqueor. Et hec ꝑ totum illū diem quātis vocibus poterat clamans: hora ꝯpletorij miſerabilit̉ cunctis qui ad hec cōcurrerant cernētibus exſpirauit. ¶ Item Aliud miraculum de ymagine ſancti hiero nimi vulnēata ꝑ arrianū he̓ticum Ereticus quidam alius peſtifere hereſis arriane cui ante meum obitum finem pyus im ponat dominus in eccleſiia ſyon glorioſi hieronimi ymaginem cernens? Utinam ſic inquit te cum viuebas meis manibus tenuiſſem: quia te meo gladio iugulaſſem: Hec vt dicta dedit gladium euaginans. tota vi ipſum ymaginis gutturi infixit. Quā iſte magnus glorioſus hieronimus tot faciens miracu la inaudita: cui ſecundum ſua opera ſimilis non apparet. Potuit equidem in hecillis in ymaginis gutture gladium figere dexterā: Sed de ymagine gladium Et de gladio manū quouſqꝫ res innocuit res extrahere nullatenus fuit compos. Mox quoqꝫ ex percuſſionis loco tamquam ex hominis corpore viui. ſanguinis vn da fluxit: que vſque modo fluere numquam ceſſat.
It tna

Eadem inſuper hora qua res ſicacta eſt. Iudici in atrio exiſtenti idem glorioſus hieronimus doctor eximij cum gladio gutturi infixo apparens pro ofſenſione hu iuſmodi vindictam ficri poſtulauit: narrans equidem ſibi facta. Et hec dicens abijt. Stupefactus itaqꝫ iudex cum ceteris qui aſtabant: ad eccleſiam preparans hereticum manu gladium ymaginis gutturi infixum tenentem repperit. Qui protinus vt hij videbant ma num fuit compos a gladio remouendi. Captus itaqꝫ hereticus in ſua permanens duritia ob aliud ſe non dolere niſi quia vinum non teneret ſanctum heronimum garriens: a populi multitudine lapidibus lignis. enſibus. et lanceis iugulatur: ¶ Miraculum de liberatione a captiuitate ſua. Epos meus iohannes quem agnoſcis omni fulgens pulchritudine quem michi in locum fi lij adoptaui. vt puto tibi pridie quod ei euenit enarrauit: Sed tamen vt preſtantius memorie com mendetur ſilentio non tranſibo. Captus itaqꝫ idem iohannes ante duos annos a perſis et perſarum regis miniſtris venditus: propter eminentem ſuam pulchritudinem ad regis excercenda obſequia deputatur. Cū qꝫ per annum in regis celeſtis curia non paruo dolore

dolore ⁊ tedio ꝑmanſiſſet: eodē reuolutionis anni die prā denti ſeruiens regi p̄ triſticia ſe a lacrimis nō potuit cōtinē. Hoc rex intuens: lacrimarū ab eo auide q̄rit cauſā Qua cōꝑta: in quodā eum caſtro ꝗbuſdā p̄cepit militibꝰ cuſtodire Sequēti āt nocte in eodē caſtro exiſtēte diris lacrimis vndiqꝫ mādefacto in ſomnis eidem gl̓ioſꝰ hieronimꝰ veni ens manūqꝫ eius vt ſibi videbatur capiens ad ciuitatē ihe roſolimā ſecū duxit. Exꝑgefactꝰ mane putās in caſtro ſe a militibus retineri: in domo qua maneo ſe inuenit Quo admirāte: velut amens vtrū in caſtro vel domicilio meo ſta ret nullatenus diſcernebat In ſe poſtremo rediēs; emiſſa voce dormientē familiā excitauit Currūt gͦ ad me famuli: adeſſe iohānē ineffabili gaudio nunciātes Quare dubiaccurrens: quē a perſis vinctū putabā p̄ſentē cerno Quo quidam quid ei acciderat enarrāte: deo ⁊ glorioſo hieroni De quadā iuuēcu mō laudes maxiē ꝑſoluūtur la ⁊ deuota ſanctimoniali ad exēplū inſtabiliū mulierum Anctimonialis quedā dn̄a oīm̄ pene pulcherrima feminarū. etate iuuēcula ſed animi ſapiētia valde ca naͣ: beati hieronimi deuotiſſima in quodā cenobio dn̄aꝝ multa ſanctitate vt opinor adhuc viuit: cui quod audies dicitur ꝯtigiſſe Sit mulier hec alijs in exemplū: que hūc il ſucqꝫ ꝑ plateas ⁊ vicos diſcurre̓ nūqͣꝫ ceſſant. ⁊ ſui ſtultorū hoim̄ illaq̄antes aiās viſione Nullo tot dyabolꝰ animas reti capit quot peſſimo mulierū. Sāctimonial̓ hec vt oīm̄ em̄ dominarū teſtimonio ꝯprobat̉ nūqͣꝫ niſi eā maxima ꝯpellebat neceſſitas extra ſuā cellulā gradū fixit. Neqꝫ em̄

aliud agit opus. qͣꝫ aut orationibus vacat aūt lectionibꝰ ⁊ meditationibus implicat̉. aut corpus reficit dormiēdo aut aliqͣ manibꝰ excercet oꝑa: ſēꝑ tn̄ ſcripturā dominicā ru minādo His dirꝰ ſerpēs antiquꝰ dyabolꝰ oꝑibꝰ inuidens vt eā a ſancto ꝓ ꝓſito reuocaet cuiuſdā nobiliſſimi iuuenis aim̄ in eiuſdem ſanctimonialis in tantū incitauit cōcu piſcentiā. qd̓ nil poterat die noctūqꝫ aliud niſi quō eā poſſꝫ attinge cogitare Circa monaſteriū veri luminis obcecatꝰ ꝯtinue ꝑgens: nullū remediū aliud reꝑire quibat Tanta nāqꝫ inſciētie nube caligatus extitit: vt multociēs ſe ſuis ꝑ nicōſis turbatū affectionibꝰ cernēs. voluit ſe aquis trade̓ ſuffocandū Stulti amoris ſtultū iuuenē cathena de die in diem ſtringit: vt hec ad ſanctimonial̓ aures reſonēt ob ſuā nō audet pudiciciam. Qua de reōni ad hoc auxilio deſti tutus: inueniens ꝙͣdam magū veneficia ⁊ demonū incāta tiones nephādis artibꝰ exercētem magnā ꝓmittit ſi qd̓ optat fuerit exꝑtus pecunie qͣꝫtitatē Tunc veneficioꝝ magus ſuis carminibꝰ cōuocatū demonē decipiēdi cauſa noc te media feſtine ad ſanctā deſtinauit manialē. Ad cellulū itaqꝫ accedēs demō: tnͣfire vltra cellule hieronimi glorioſi ymaginis in cella picte timore nimio nequit limen Mira res auguſtine: vt multiplicibꝰ patet exemplis Tantꝰ glo rioſi hieronimi dyabolo timor ineſt: vt etiā ſue picture non audeat apparē Nā ſicubi ab eodē obceſſo corpori precōſa demōſtratur ymago: ab eodē ꝯtinuo dyabolꝰ effugatur. Igitur ꝯmiſſū explendi opus nequā ſpiritꝰ deſperās. ad mittentē reu̓titur: ſibiqꝫ negari ad monialē introitū pādit

ob glorioſi hieronimi ymaginē in cella pictam. Quo eū deridēs magus dimiſit Moxqꝫ ꝯuocatū aliū demonē qͣꝫ tum poteſt mittit cicius adhuiꝰ mōi oꝑa finiēda. Sit ſcd̓o id qd̓ p̓mo; at ſecūdus ꝑ horā forte manēs: coactꝰ cepit ex celſas voces emittē. ſi me hieronime hinc finis recede̓: huc vlterius nō reuertar Ad hec ſtupefacta mulier q̄ orationi incellula inherebat: quis iſtas fundat voces. nimio pauo re ꝑterrita ꝑcūctatur Nō ceſſante dyabolo ſic clamare. exci tate illius cenobij moniales timore ꝑcuſſe grandi tremule ad illā accurrerunt cellā: cruce dn̄i p̄eunte Ac vt illū fore ſpi ritum neqͣꝫ ſciunt: eūdem cōiurāt vt debeat qua de cauſa hͦ venerit intimare Narrans equidē dyabolꝰ rei ſeriem. ſeqꝫ gemitibus ⁊ vlulatibꝰ miſerū pandens. ⁊ cāthenis igneis vinctū a hieronimo retineri: rogat eas vt ſuis mereat̉ p̄ci bus abeūdi graciā inuenire At vbi hec moniales audiūt deo ⁊ glorioſo hieronimo laudes reddūt: ſupplicit̓ poſtu lantes vt demonē hunc nullatenus reuerſurū de eodē ceno bio effugaret Uix orationū verb̓ finitis dyabolus magnis ſtridoribus ex eodē loco recedēs/ magū adijt: eūqꝫ ca piens tantꝭ verberibꝰ ⁊ cruciatibus flagellauit: vt ꝑ multa horaꝝ ſpacia in eo aliquod vitale ſignū paulominꝰ appa reret: diris damās vocibꝰ Hei cruciatus cauſa fuiſti: ad il lam me deſtinās monialē Certe in te iſdē verberibꝰ vindica bor. Int̓ verbera āt tam horrida magus cū pene ꝑniciei ſe ꝓpinquū cerneret. ſuas vidēs artes nullū ſibi auxiliū ad hibere; ad tociꝰ refugij portū glorioſū hieronimū iā naufragrās ſe dirigēs. glorioſe inquit hieronime huic ad tuā

demētiā ſubueni miſero accurrēti: ei ſolita miſcd̓ie dona pre grādia nō denegās Promitto nāqꝫ ſi tuis hac hora adiu tus auxilij ꝑniciei tā horribili nō ſuccūbā: cūctis exutꝰ fla gicijs a tuis obſequiis nō recedā His finitꝭ. velut fumus ab eodē nequā ſp̄s euānuit Per annū iacuit idē magus verberibꝰ in tm̄ ſui corꝑis inpos: qd̓ n̄ niſi aliena auxilio po tuit ſe mouere Mox idem accepta penitētia magus an̄qͣꝫ e lecto ſurgēt cūctis ꝯbuſtꝭ codicibꝰ ꝗbꝰ artes illas nequiſſi mas exercebat. vēditiſqꝫ ōibus q̄ hēbat ⁊ pauꝑibꝰ eroga tis. ꝯpleto āno illo ſe ob penitētiā ꝑagendā in qͣꝫdā ſpelun cam claudēs in heremo in qͣ ꝑ qͣdrienniū gl̓ioſꝰ ſtetit hiero nimus multa ſāctitate ⁊ penitētie aſperitate pollet Huc q̄ſo oēs iuuenes currāt; ⁊ inſani iuuenis exēplo diſcāt: ne qd̓ illi ꝯtigit ſibi poſtmodū doleāt cōtigiſſe Inſanꝰ itaqꝫ iuuenis tātis circūligatꝰ luxurie laqueis ſe vidēs ōnino de ſue miſerrime voluptatꝭ defiderio nephādiſſiō defraudari: qͣ dam nocte laqueo ſe ſuſpēdit: ⁊ ſic infelix tꝑali vitā pocius ⁊ et̓naͣ ſe p̓uauit Ecce quot maloꝝ cam̄ turpiſſimū luxurie viciū fore liquet̉ Nil tā ruine aiē parit̓ ⁊ corꝑis prūptū qͣꝫtū illud nequiſſimū arbitror ſcelus Ex ip̄o nāqꝫ homici dia ebrietates cōmeſſatōes ⁊ pene vniu̓ſa oriri mala; veterꝭ ⁊ noui teſtamēti infinitꝭ patꝫ exēplis: necnō ⁊ ꝯtinuis ma nifeſtiſſimisqꝫ experientijs declaratur Ad hoc autem vi maior iuuenibus detur. aſtutia ſetuendi nam ſtatus vllus ꝑiculoſior non eſt inſipientis iuuentutis ſtatu. aliud cenſui exemplum mei nepotis rufi etatis forte decem ⁊ octo annorum. quamquam dolore nimio ſubrogare. ¶ j ij

Nō eſt ābiguū iſta q̄ incipio enarrare magnis tribulatio nibus mee memorie reuocari: ſꝫ tamē vt p̄miſſū eſt vt ōnibus maxime iuuenibꝰ ꝓueniāt in exemplū ſilentio neque Miraculū cōtra eos ꝗ luſibꝰ delec o illa p̄terire. tantur de quodam iuuene rufo. Epos quidā meus ruſus nomine vtroqꝫ p̓uatus parēte anniculus ad ieas deuenit manꝰ: qui vtinam ex matris viſceribꝰ nō exiſſet. ne illi qd̓ ſuſtinet ꝯtigiſ ſet quē tanta diligētia ſuo infortunio enutrim vt a pluribꝰ a me gemitꝰ putaretur Creſcēs itaqꝫ idem puer infelix eta te. ſꝫ nō ſapientia ingenti pulchritudine corꝑis. ſꝫ nō aiē. decoruſqꝫ ⁊ ꝓbus moribꝰ honeſtate ⁊ bonitate. ⁊ multe ſapientie elegantia quāqͣꝫ vane decoratꝰ: a cūctis dilectione ſuꝑflua colebatur Is namqꝫ in xviij. etatis ſue anno im becillis ⁊ miſerrimꝰ exſpirauit: ꝓpt̓ quē tantus ab ōnibꝰ inſonuit luctus: vt vix ꝑ menſē finē potuerit inuenire Sed certe luctus ꝓ eo qd̓ euenerat nō ſufficit Aſt ego eius nimie incūbens dilectioni pluries glorioſū rogaui hieronimū: vt mͥ quid nepoti meo acciderat reuelaret Igitur meis annu ens hieronimꝰ glorioſꝰ p̄cibus obtinuit qd̓ gliſcebā Orāti enim mͥ die quodā hora nona tantus euenit fetor: qd̓ nari bus nullatenꝰ poterā tolerare Hec dū mecū tacitus reputans vnde hic tantꝰ adeſſet fetor admiraret; ſupͣ meū verti cem eleuatis oculis infelicē nepotem meū vidi t̓ribilis viſi onis: ita qd̓ in eum viſū impͥme̓ nō audebā Nam cathenis igneis circūligatꝰ: fornacis inſtar flāmas fetidiſſimas erūpebat Ad hanc itaqꝫ viſionē ſubito me tam vehemens

timor arruit: vt dū pluries loqui vellē formādi vocē nullate nus cōpos eram Poſtremo aliqͣꝫtulū in me rediens: ſi me us erat nepos voce cepi ꝑquirē tremebūda Ad hec ille vlu latibꝰ ⁊ ſuſpirijs vtinā inquit non fuiſſē: ne tā diris eſſem cruciatibꝰ deputatus Nā ſcias me tarthareis māſionibꝰ ꝑpetuis tꝑoribꝰ ꝑmanſurū Heu qd̓ dicā His dictꝭ tātus in dolor affuit: vt ſim pluries admiratꝰ quō vita ꝓtinꝰ nō deceſſi Lōgis āt expletis colloquijs: ab eodē ſciſcitatꝰ fui Cur diuine fuiſſet miſericordie ſic exſors: cū in mundo tot u̓tutibꝰ ſic polle̓t Pro nulla inquit me ſcias cauſa fore dā natum. niſi quia in ludis maxime delectabar; ac qꝛ in mor te accepta penitētia quaſi ſtulta ignorātia vt debebā poſtpoſui ꝯfiteri: diuinā non merui veniam adipiſci Et hec di cens: a meis diſparauit oculis Talis āt eo abeūte reman ſit fetor: vt in locū illū hactenꝰ nullus audeat introire Et ce qͣꝫtum turpiſſimū ludi ſcelus diuine abhorrēt maieſtat oculi Timeamꝰ ergo ne nos bonoꝝ rapiat inermes tam repentinus interitꝰ: penitere nos viciorū cōtingat dū temꝑ ineſt: quia poſtmodū penitētia foret fruſtra Ut igit̉ a criſ tianis tante ruine ludi ꝓcul effugiat nephas. ymmo vt omni memoria deleatur: exempla alia quedā qͣꝫ breuis po Aliud miraculum tero ſubrogabo. N ſamaria quindecim nondū expleti diebꝰdū miſer quidā ludēs qͣſi oīā q̄ habere pote̓at ꝯſūpſiſſet: glo rioſi cepit hieronimi nomē auſu temerario blaſphemare. Quē nephāda biaſphemie vix finiētē u̓ba: vidētibꝰ ⁊ ſtu pentibus cūctis more ē celo fulmē veniēs interemit. iij

¶ De alijs tribꝰ ꝯͣ volūtatē hiero. ludere volentibus Ribus alijs in tyro ludētibꝰ hoc accidit qd̓ enarro Cum em̄ illi ſuū vellent incipe̓ ludū: vt hij ꝗ̄ ſe hͦ ab eiſdem audiſſe ⁊ totā rei ſcriē etiā ſe vidiſſe fantur referūt ſic dixerūt Quācūqꝫ vis exercere vim hieronime: qꝛ te inuito ludum iſtum alacriter finiemus His itaqꝫ dictis: ſuum inceperunt ludū. Quo quidē pͥmordiato quaſi vno elap ſo inſtāti ſe terrā aperiēs illos ſolū abſorbuit: ita vt ex eis De milite filiū ſuū nō cor āplius nil fuerit viſum rigēte ſꝫ potius ad pͣua inſtruēte. exemplum Uod viſu noſcitur: veriſſiō teſtimonio ꝯprobatur. Idcirco q̄ dico quāqͣꝫ multꝭ poſſē ꝯprobare teſtibꝰ: tamē ipſo teſte qͥ eā viſioē ꝓp̓a didici cōprobabo Iuxta meā in qͣ ihrl̓m habito eodē nobiliſſimꝰ quidā fuit miles tnͣfitorijs nimiū locuples: ꝗ vnicū habens filiū eiuſdē ſtul tiſſimi amoris cecitate ꝑcuſſꝰ: nō ſolum a pͣuis nō eum cor rigere ſed etiā ipſemet eū praua inſtrue̓ conabatur Paren tes fatui ⁊ iſti ſimiles. mētis queſo oculos huic inclinent vt quis finis eueniat n̄ ignorēt Multi em̄ hoīēs magnas aiē ⁊ corꝑis inciderūt ruinas: ob pͣuorū parētum inſipiēti am Creſcēs nāqꝫ illius militꝭ filiꝰ cūctis bonis moribꝰ deſti tutus: de die in diē peiorādo totū ſuū tēpus amittēs in ludis ⁊ blaſphemijs cūctiſqꝫ immūdicijs prē cauſāte ānū at tigit xij Qui qͦdā adueſperaſcēte die ſolitis cū prē ludis inſiſtens: ludū eodem vt gliſcebat nō habente. pͥmo ꝓrupit in hec u̓ba Si qd̓ ille p̄t hieronimꝰ ꝗ ludos ꝓhibetiā exer ceat: nā ſe inuito. hinc niſi victor nō exurgā Uerbū hec dū

taxat ip̄o ꝓſequēte: nequā ſpiritꝰ in tet̓ rimi hominis ſpecie cūctis vidētibꝰ locū in quo ludebāt veloci gͣdū adiens: eū dem puerū infelicē rapuit: ſꝫ quo eū detulit nullꝰ hactenus hoim̄ eſt ꝯpertū. verum vt puto eū detulit in infernū Eadē nāqꝫ hora caſu ad qͣꝫdam mee domꝰ feneſtrā qͣ loco in quo ludētes degebant pat̓ ⁊ filiꝰ ex oppoſito fita eſt me poſuerā quo me vidē fuerat neceſſe veritate ꝑſpicua. ſeriē tā formidande rei geſte Diſcāt igitur iuuenes in iuuētutꝭ tꝑe qd̓ ce teris eſt p̄ſtantius. expetēdis moribus ſe fulcire. ne vilibꝰ caduciſqꝫ moribus iuuenil̓ animꝰ informatus ſtatū in ca nicie neq̄ant ꝑmutaē̓ Qd̓ em̄ noue carte inſcribit̉ de facili n̄ deletur Diſcāt etiā parētes fatui filios correctionibꝰ ⁊ u̓be ribus erudire; nec viciorū ſināt vepres radices figere. non facilit̓ euellēdas: ne flendi ⁊ h̓ ⁊ in futuro eis ſuccedat euē tus Nā niſi fallor ad eternoꝝ gaudioꝝ patriā veniēdi. ar tiſſima ⁊ ſine ābiguitate aliqͣ a pauciſſimis certe cognita extat via Ac vno habito oppoſitoꝝ: alterū ꝑ ſe patet Eū di ad ꝑdicionē iter latiſſimū: ⁊ multꝭ ymmo pene infinitis limitibꝰ plenū foe̓ ꝯſtat qd̓libꝫ em̄ moͣliū pctōꝝ ad ꝑdicōeꝫ tramitē ſuū ſtruit: quo dū hoīm̄ n̄ ſolū paganoꝝ. ſꝫ etiā il lorū qͦs ſacri baptiſmatꝭ vnda lauit. nā de paganis nulla orit̉ q̄ſtio. qd̓ nō dānentᵉ: maiorē fore liquet numerū mul tiplicibus inſiſtētiū flagitus qͦrū nulla pene vnqͣꝫ cognoſ citur emēdatio; quinymmo reſpectiue quidē dico: ꝑiter bo nis ⁊ malis hōibus ꝯſideratis. nō eſt ꝗ̄ bonū faciat non eſt yſqꝫ ad vnū: ſed oēs poſt ſuas improbas ⁊ peſſimas ambulant voluptates. Conſequenter concludi debet: ꝙ iiij

ad et̓ ne beatitudinis gaudia rariſſimi gradiātur Inf̄ini teqn̄ oēs pene ſacre ſcripture autoritates hoc teſtātur Infi nita ſiquidē exempla poſſemus ꝑſpicacit̉ intueri Ad huiꝰ modi veritatē ſufficiētius demōſtrandā. Hoc exōnibus vnū cenſeri decet. nec ab hoc diſcrepari p̄t. nullum ſcilicꝫ ad et̓na modo aliqͦ ꝑuenire poſſe gaudia: nifi ōibus nō ꝑticū lariter ſꝫ totalit̓ vicijs exſtirpatꝭ virtutū ſtudeat itinere ꝓpe rare His iam fine dato exempla ⁊ ꝓdigia modicā iā hu ius operis fini ꝓpinquo: breuit̓ introducā ⁊ duo p̄cipue admirāda q̄ venerabili viro nycolao cretenſis inſule archi Exemplum de ep̄o referente didici Primo dicā priſbitero impudico ⁊ guloſo. Enerabilis idē archiep̄s. p̓die glorioſi hieronimi deuotione nimia bethleem veniens ⁊ eiuſdē cunctis honoribus colēdas reliquias viſitaret; vt totus caritate feruidus redire noluit: donec me gͣtiſſima ſua viſitatione eximijs leticijs adimpleret Qd̓ vti donoꝝ p̄cipuus. vt gͣtiſſima mͥ donaria ſuꝑhabūdantiſſiē more ſolito imꝑtiret me viſitare contētus minime mecū digͣtus eſt iā diebus pluribus cōmorari ⁊ etiā adhuc manet: qd̓ vtinā longo tꝑe duret In xp̄o nāqꝫ auguſtine cariſſiē. venerabil̓ idem pōtifex te ſalutat qͣꝫ pluries Igit̉ mͥ ſuoꝝ verboꝝ auido ve nerabil̓ idē pōtifex enarrauit. hͦ tale in ciuitate candia cōti giſſe Sacerdos ꝗdā ſuus. ſue maiorꝭ eccleſie cuſtos inpu dicus ebrietati ⁊ luxurie deditus: nōdū ꝯpleto āno miſerri me de hoc ſeculo migrauit Cuius corꝑe in ceteroꝝ ſepulto baratro ſacerdotū: vt eius punitio cūctis innoteſceret ad ex

emplum. ſubſeqͣti nocte tātus in eccleſia. eiuſqꝫ cimiterio fuit ſtrepitus: ꝙ rumore nimio in illa cōmorātes excitati pauore ingente velut amētes ad eccleſiā cucurrerūt Stant itaqꝫ oēs circa eccleſiā. ſtrepitus vehemētes cāpanarūqꝫ ſo nitus audiētes: ſed minime quid vidētes: diuinā quidem exorant clementiā: qͣtinus cur iſta fiant debeant reuelae̓ Sꝫ nullum exauditionis ſentiūt adiuuamē Diluculo hoc ceſſante. cūcta que fuerāt in eccleſia reꝑiunt reuoluta: ⁊ quaſi vndiqꝫ flāmis igniū violata Ad hec memoratus pontife x oratiōes indicēs populo: quid ſeq̄ti nocte eueniat precepit exſpcāri ne nimijs ſuccūbā verb̓: ſequēti nocte duplex ſtrepi tus ⁊ pauoris t̓bulatio eſt ſecuta. Quā de re repletꝰ pōpu lus amaritudine ⁊ dolore cernēs nullum ſibi a dn̄o adiutorium eueniē: ſicut vulnerati ꝗ in monumētꝭ ꝓiecti dormi unt exiſtebat Die āt eluceſcēte ōibus in eccleſia ꝓ orōibus ꝯgregatꝭ: gl̓ioſus hieronimus ſubito ſpēs ſole ſplēdidior in eccleſiam veniens ad altareqꝫ gtadiens. cunctis viden tibus ⁊ mirantibus ꝑ horam forte ſub ſilentio ꝑmanens obſtupenti populo. Hec ꝓpter ſacerdotis illius miſerrimi cādauer ſacris indigne locis conditū ad terrorē peccantiū contigiſſe intimauit. eidemqꝫ mandans vt cadauer miſerum tartharis poſt reſurrectionē oim manſionibus depu tadum. diſſepultū flammis traderent ꝓtinus concreman dum Alioquin incepta peſtilentia nō abiret: ⁊ ſic ab intu entium oculis eſt inuiſus Quod vt ordinarat letabūdus populus ꝓtinus adimpleuit deo ⁊ btō hieronimo laudes p̄cipuas ꝑſoluēdo. Et ſic peſtis illa poſtea ceſſauit. Quo

deinceps beatiſſimū hieronimū oēs vnanimiter deuotione maxima colere inceperunt Aliud miraculum de quodā iuuene nomine tito. Neadē ciuitate quādā pulcherrimꝰ extitit iuuenis titus nomine. honoſtis moribꝰ luculentus. carnali nō ignobiliori natus ꝓgenie/ p̄diues valde: totā pene ha bens deuotionē ⁊ fiduciā in beato hieronimo Hic ſiquidē iuuenis virgineo nitens cādore in eiuſdē ſcē u̓ginitatꝭ ꝓpo ſito vſqꝫ ad viceſimū annū ꝓbis vite moribus ꝑdurauit. Quo itaqꝫ tꝑe cuiuſdā ſui fratris nephādo ꝯcilio incitatꝰ ſpretꝭ tā nobiliſſimis u̓ginitatꝭ gēmis auri p̄cioſiſſimū me tallū calcās ad carnis ſpurcicias ⁊ lutū at fetorē luxurie ve hemēter declinās: puellā quādā ōni pulchritudine corꝑis renitentē ſibi in matrimonio cōpulauit; in cuiꝰ amoris re tibus ita ſe capiens. qd̓ aliud p̄t̉ ip̄aꝫ poterat minime cogi tare: de die in diē cepit diuina obſequia obliuiſci At qꝛ mi ſer dereliquit iuſticiā. ⁊ oblitꝰ fuit deū ſe a lentem: oblitꝰ fuit deus ſibi miſereri. Cōpleto nāqꝫ āno qͦ cū ꝑuella iuuenis inſenſatus ſteterat nō vt in matrimonio. ſꝫ cauſa libidinis explēde copulatꝰ: ſuggerēte dyabolica aſtutia iuuenis fra ter puelle illaqueatꝰ amore. auide diu q̄rens eiuſdē āplex ibus frui: tandē q̄ optauerāt eſt adeptus Huc accurrāt iu uenes: ⁊ exēplo iuuenis ſint aſtuti Fiūt nota iuueni puelle viro iā ꝑacta Tacens idē cogitat auide: quo valeat modo certitudinē reꝑire Exſpectat diebꝰ aliquot ſe ſimulās hͨ neſ cire Aſt die quodā ordinat vrbē peregre deſerēs ꝓficiſti: et latens ꝑ diem in ciuitate nocte media domū veniēs. referatꝭ

ſeris a puella ſeruitrice: clam vt prius ſil̓ ordinauerint ābo vſqꝫ ad thalamū in quo eiꝰ frat̓ ⁊ vxor in lecto ſtabāt ꝓce dens poſtulat ſibi aperiri Mirātur illi. ⁊ timore ꝑterriti vehe menti. pulſanti negligunt thalami oſtium reſerare Tā dem confractis ſeris thalami iuuenis ira ⁊ furore nimio fornacis ardentis inſtar vndiqꝫ inflāmatus vxorē pͥmo euaginato gladio int̓ficit: deinde ſub thoro ꝓpͥum latentē fratrē inueniēs interemitHis itaqꝫ geſtis ex ciuitatꝭ exiēs multo tꝑe ꝑ mundū hūc illucqꝫ errans cū quibuſdā alijs cepit quoſdam tranſeūtes ītinere dep̄dari ac etiā iugulare Permanēti itaqꝫ eidem tito ꝑ decem annos talibꝰ negoci is implicato Glorioſus hieronimꝰ ſalubre refugiū ⁊ vita le. die quodā adueſꝑāte luce in modū mercatorꝭ ſe mōſtra uit: ne ille ſolummodo habite deuotionis premijs p̓uaret Nam ille quāqͣꝫ tot ⁊ tanta vicia aborrenda cōtiuue exerceret: tamē in beato hieronimo deuotionē aliquā retinebat ita vt eidem cōtidie ſe cōmendans boni aliquit diebꝰ ſingulis ad eius honorē facere nullatenus poſtponebar. Cer nens igitur titus mercatorem nephandis ſocijs ad ſolita nequicie opera cōuocatis: cōcito cū e iſdem ꝑgens curſu vi bratis lanceis hieronimo mercatori inſtar obuiant veniē ti. Moxqꝫ in eum inſurgens a ſocijs eūdem p̄cepit retine/ ri donec eius lateri gladius infigatur Deinde manum ele uans int̓ficiendi gladiū retinētem vt ſcelus tantū iam va leat explere Ad hec hieronimꝰ glorioſꝰ. amore inquit hie ronimi ꝙͣ tu diligis loquēdi aliqͣ breuis licētia mīchi det̓ poſtmodū ſi volueris facito id qd̓ optas. Ad hec ⁊ titus Amore eius inquit quē nominaſti ⁊ loquēdi ⁊ viuendi

licentia tibi vt poſtulas ꝯcedatur Tantū q̄ portas mercimonia iā depone At hieronimꝰ gl̓ioſus Egoip̄e ſū hiero nimus huc ꝓpt̓ tuā liberationē veni: ne in a te impēſa ob ſequia invacuū p̄terirēt Te tot q̄ geſſiſti peccaminū iā peniteat; ad te ipm̄ redeas ne formides Huc vſqꝫ me nouerꝭ ꝓpt̓ tuā ſalutē ⁊ aiē ⁊ corporis ſupplicē aput deū erga te iratā diuinā iuſticiā extitiſſe: ne in te dignas tibi exerceret ſeuicias Ad penitētie ergo qͣ cicius ꝑge callem; ⁊ peccatorū onera iam depone: alioquim me nō tui habebis cuſtodem ⁊ ſupplicem His dictis: hieronimus gl̓ioſus ab illorum oculis diſparuit Ad hec ſtupefactꝰ titus. ⁊ qui cū illo erāt timore ⁊ admiratione tā ingenti ad terrā ꝓcidens ꝑ horā nō potuit eleuari Tūc ſubito in titū ⁊ ꝗ cū illo erāt ſpirit ſācti grā effufa ē lux eos celitꝰ illuſtrauit: ꝗ ꝓtinꝰ in viros alios iā mutari ſpretꝭ cūctis ſpurcicijs vicioꝝ ad pn̄ie tramitē rediere Dein̄ ad he̓moꝝ ātra deuia ⁊ ignotā ꝓperā tes: in magnis ſe corporū aſꝑitatibꝰ ⁊ vitā ſāctiſſiā tradider̄t ¶ Aliud miraculū de quodā iuuene monacho. Iraculū aliud qd̓ veriticorū teſtimonio ſolidiſſiē in ſuꝑioribꝰ egipti ꝑtibꝰ in qͦdā monaſterio fuiſſe nō multꝭ diebꝰ pactū intellexi qͣtinus hōibꝰ ⁊ maxiē iuuenibꝰ qͣꝫtūcūqꝫ caſtis ꝓueniat in exēplū: ad euitādū ꝑiculū muli erū p̄cedēti miracl̓o adde̓ cogito fore ratū. moͣchꝰ ꝗdā iuuenis ⁊ decorꝰ honeſtate p̄cipuꝰ morū maturꝰ ⁊ ſenex. u̓gi nalis pudicicie cuſtos cūctiſꝫ illiꝰ moͣſterij moͣchis ſpeculū ſcitatꝭ gͦ oſi hiero. amator deuotiſſiꝰ fuit xij degēs ānis ꝯti nuo ordibꝰ vacās ⁊ ſtudio ſc̄ptuaꝝ h̓ amoe̓ caſtitatꝭ timeſ

ne cor aliqͣlit̓ violaret. mulieꝝ viſꝰ ineffabilit̓ abhorrebat: ita vt earū meōriam formidaret Huic ꝓpoſito dyabolꝰ an tiquus ſerpens ⁊ hoīm̄ inimicus inuidēs: ſue nequitie inueterate cōtra eū dolos ⁊ artes multiplices incitauit Cōti nue cogitationū ſtimulis iuuenē peſſimꝰ temptator affligens: die noctuqꝫ a tēptationibꝰ duobus mēſibꝰ nō ceſſa uit Iuuenis vero ꝓuidus ſeſe dn̄i ⁊ beati hieronimi cuiꝰ dilectionis ardore feruebat cōmendās cuſtodie: victrici dex tera temptamēta dyabolica ieiunijs ⁊ orōnibꝰ ſe muniens triumphabat Cōfluant hūc queſo iuuenes atqꝫ ſenes: ⁊ quāti ſit caſus: mulieꝝ fallax pulcritudo hic doceātur max ime ꝑ exēplū Cernēs ſe aſꝑis ꝑfidus dyabolus a iuuene ſuꝑari: tāqͣꝫ leo rugiēs ſubtiliores nocendi artes cepit q̄rere vt iuuenē deuoraret HIit itaqꝫ int̓ eos pugna grauis Hinc aſtucijs cōſuetis caſtra adu̓ſꝰ iuuenē ſtruit peſſimꝰ inīmicꝰ hinc iuuenis orōnes ⁊ glorioſi hieronimi ꝓtectio caſtroꝝ ſtruūt munitiones: ⁊ vires eorū triūpho nobili vilipendūt. Interea genitorꝭ ad mortē egrotātis viſitationis cauſa ingruēte: ex monaſteria in ciuitatē ad paternā edem venire iuuenis eſt ꝯpulſꝰ Nā ſe pat̓ dolore nimio moriturū: ſi viſione fruſtraret̉ filij crebris clamoribꝰ acclamabat Ob hͦ dolens monachꝰ timens ne mulieꝝ viſu cor mundū. ⁊ vir gineo cādore nitidū violaret; potius niſi fratrū ſui cenobij fniſſet ſupplicationibꝰ inclinatꝰ erga prēm crudelitatē vole bat. ꝓpt̓ dn̄m exerce̓. qͣꝫ eidē infirmāti cōꝑati a moͣſterio recidēdo Scierat em̄ nil monacho tā nocuum deteſtabile ⁊ mortale: qͣꝫ vicos ⁊ ciuitates ⁊ gentiū multitudinē circuire

Nulla certe ꝑmanet in homine quies mentis: qui ml̓toꝝ u̓ boſitatibꝰ ⁊ vani loquijs implicat̉ Qd̓ aqͣ piſcibꝰ moͣchis idē p̄cipue filētiū operatur. In pat̓na itaqꝫ manēs ede monachus diebus tribus tedio iā vehemēti affectꝰ eſt: ꝙ ſibi potius videbatur terris carceribꝰ ſeſe fore mācipatū. Cōpleto die tercio. dū eum cū ſorore ſua quadā pulchritudinis inaudite infirmitatꝭ cauſa patris crura fil̓ ꝯtingēt ꝯfricare. ⁊ caſu ſororꝭ dextera eiꝰ tāgente dexterā tam diris li bidinis eſtibꝰ ⁊ eꝰdem ſororꝭ inepte ⁊ abhominabil̓ ꝯcupiſ centie fuit ſubito iaculatū cor eiuſdē monachi ⁊ inſtigāte dyabolo vulneratū: qd̓ pene eā ad illicita. ⁊ ōnino ab homi nibus abhorrēda niſi extitiſſet timor vericūdie inuitabat. Heu quid dicā Que monachis illis inerit obſeruātia catitatis: ꝗ ꝯtinue mulierū viſibꝰ pociūtur inſimul collo ꝙͣdo Sic manet in caſtitate homo faciē intuēs aſſidue mulierū ſicut manet palea ſtans in igne Fallax certe ⁊ ruine maxi me ꝓpinquꝰ caſus ineuitabileqꝫ ꝑiculū eſt femine pulchri tudo Timor certe monacho euenit ꝙͣ timebat; ⁊ ſibi accidit qd̓ tāto tꝑe verebāt̉: nec ſn̄ exēplo maxiō alioꝝ Nō em̄ illo iuſſū eſt parētibꝰ obedire: in quo aiē ꝑiculū formidat A monaſterio monachꝰ inuite egreditur: ſꝫ artore libidinis tā nephāde ꝯtinue inflāmāte nil aliud qͣꝫ ſororis hͦ neſ cientis faciē improb̓ oculoꝝ viſibꝰ videre cogitās: pene nū qͣꝫ fuiſſe monaſteriū recordat̉ Sanatur interim pater: ac monachꝰ excuſationibꝰ adinuētis retardat de die in diem ad monaſteriū remeae̓ Manēte āt eodē in paternā domo tribꝰ mēſibus: hinc monachos hinc prēm ⁊ oēm familiam

maxiā mouet admiratio: cur iſtū tam vehemens irripuerit imitatio ⁊ alternatio in audita Ignorāt ſiquidē rei cauſā Idcirco effectū eos ꝯtigit ignorare Ad monaſteriū cū du obꝰ ad ſe ex moͣſterio tādēdeſtinatꝭ monachisreu̓tit̉: illd̓ re ferēs tediū redeūdo. qd̓ pͥus detulerat exeūdo Cepit itaqꝫ in monaſterio corpus degere monachi: cor vero a ſorore aliqͣ liter nō recedit Hoc ſibi ſit ſtudiū ſcripturarū: vt attingat peſſima q̄ affectat Hec cōtemplatio diuinoꝝ: vt peccatorū modū inueniat exſplēdoꝝ Percutit̉ alienꝰ ſui. ⁊ a veritatꝭ cognitioē deuius. ꝯtinue a dyabolo. cuiꝰ iugo gͣuiſſiō imbe cille collū ſubmiſit telis nouis libidinis: ſicut ſumus defici unt dies eius: ꝯfringūtur ſicut in frixorio oſfa eius: ⁊ infit matur doloribꝰ vita eius Irrōnali fit ſimil̓ aiāli; obliuiſci tur in toto diuinā clemētiā exorae̓: tota die cogitās ꝗs mo dus appareat habilis. vt poculū mortꝭ valeat deguſtare. Heu qͣꝫ ſūt inopes ⁊ miſeri ⁊ ōibꝰ bonis egētes ⁊ exules: ꝗ a dn̄o ſe elōgāt Tāto fit peior brutꝭ aiālibꝰ vir in peccatis ꝗbus ab aiā deus maiori ſpatio elōgatur qͣꝫ id quo celū a t̓ra diſtat ⁊ oriēs ab occaſu: qͣꝫto eidē p̄ſtat dū diuina grā eſt fulcitus Cogitāti deniqꝫ monacho veritatꝭ lumine neſdio ⁊ ignoro. nephādiſſime ⁊ auditui horribilis voluptatꝭ adſpiſcēde reperire modū: mali cōcilij ſeminator dyabolꝰ. hͦ tale ſibi inſinuat ꝯfiliū occulto cogitamiē vani cordis: vt ſcilicꝫ intempeſte noctis medio cūctis dormiētibꝰ veſte depo ſita monachali ſumptoqꝫ habitu laycali ex moͣſterio exiens. pr̄nas clam adeat māſiōes ⁊ domū crepuſculo noctis latenter intrans ſub thoro ſororis lateat: donec dormiente

ipſa. ad eādem accedat ſue voluptates libidinis expleturꝰ Placet inſane mentis imperitie ꝯfiliū erogatū: ſtudetqꝫ ip ſum toto poſſe qͣꝫto poteſt breuiꝰ effectui mācipare Sequē ti igitur adueniētis noctis medio: ſub filentio ad fores ce nobij claues gerens manibꝰ ꝓperat Sꝫ ad hoſtia veniēs ꝑ totam illā noctem hūc illucqꝫ diſcurrēs: quo ſint in loco poſita nō inuenit Stuporē ⁊ admiratioē ꝑterritꝰ dū currit hec ſit neſciens intueri. iam matutinali qͣ ad laudes debitas dominicas monichi exultabāt ꝓpinquāte hora cōpelli tur ille ad cellulam retrogredi Manet in cellula idem admirans ꝑ diem illū: ꝓponit ſequēti nocte facere qd̓ nō fecit Audet imbecillis dextera q̄ nō p̄t ſperat ſtulta pecus cōtra leonem pugnās triūphi gloriā adepiſci Quid inſenſate re ris: Putas agē velis pecus q̄ leo fortiſſimꝰ hieronimꝰ con tradicit Ceſſa ymagini glorioſi hieronimi genua flectere: ip̄m vlteriꝰ nō ſalutes: ⁊ tibi poteſtas ꝓtimꝰ ꝯcedet̉ vt cadas in foueā quā effodis vt etiā dira naufragia iā admit tas Nō pn̄t impēſa glorioſo hieronimo ſeruitia quō fiant a mercedibꝰ vacuari Retinebat ſiquidē in cella monachꝰ ille deuiꝰ ⁊ errans ⁊ diabolico dn̄o mācipatꝰ ymaginē glo rioſi hieronimi tabule infignitā: cui diebꝰ ſingul̓ antiqͣ cō ſuetudine flectēs genuā ſe eidē pluries cōmēdabat Idcir co vt eiꝰ mira clemētia cūctis innoteſce̓t: illo eū die retinebat ne malū faceret qd̓ volebat Ignorās vero hͨ monachꝰ ille ſubſequēti nocte ad cenobij iteꝝ fores ꝑgite: ſꝫ qd̓ p̄cedēti nocte fecerat id hac fecit Illi igitur ne nimis inhereā verb̓: ꝑ vnū fere mēſē ſingul̓ noctibꝰ hͦ euenit Cōpleto nāqꝫ vt

puto menſis circulo in ſomnis beatꝰ hieronimꝰ ſāctiſſimo cuidā illiꝰ moͣſterij monacho apparuit in ſtratu ſuo quieſ centi nocte. eidē reuelās ꝗd ille monachꝰ faciebat: mādās qꝫ illi vt debeat eidē monacho ſic errāti declarae̓. quō ip̄e eū ob ſibi impenſā reuerentiam cuſtodiuit vt oſtia nō videret ad cogitatū ꝑpetrādum ſcelis: ⁊ qd̓ niſi velox deinceptꝭ ſub ſequātur emēdatio ſeſe de ip̄ius cuſtodia remouebit: deceſ ſitqꝫ ꝓtinꝰ ab eodem Mane āt fcō q̄ viderat monachus alteri monacho enarrauit At ille ſe quid hic dicat nō intel ligere pluribꝰ deteſtās ſacramētis: cepit dicere ſibi ꝓpt̓ cerebri vacuitatē hec ſomnia eueniſſe Tacet monachꝰ ⁊ rece dit Hic gaudēs ꝓponit nocte ſequēti nullā ampliꝰ exhibens ſolitā hieronimo reuerētiā. oſtia monaſteri ad neqͣꝫ opus qd̓ tam diu affectauerat ꝑagendū ad ſuū libitū reſe rare; vt dicā breuit̓. qd̓ miſer diu hyante animo cogitaue rat mala oꝑādi. hieronimo hōre ſolito p̓uato ſibi tradita ptāte vt volūt ſic efficit: ſꝫ tm̄ in fine gl̓ioſi hiero. clemētia n̄ defecit Recedēs itaqꝫ ille de monaſterio nocturna hora alie no habitu occultatꝰ: pr̄is domū adueniens ꝑ diē illum vn diqꝫ circuiuit Cūqꝫ noctis crepuſculo domū intraſſet; ad lectum in quo l̓igo ſoror quieſcere tunc ſolebat clam ꝓcedens tam diu ſub eodē latitauit: qͣꝫ diu ſororē dormire po tuit eſtimare Tunc inde exiens exſpoliatꝭ veſtibꝰ ſororis ſe dextero lateri applicauit Ad hec ſoror leui ſomno dormiēs excitatur: ⁊ virū ſe iuxta manu ſentiēs admodū expaueſcens: diris emiſſis clamoribꝰ ad ſe oēs ꝑiter euocauit Cur runt ad puelle thalamū cuncti cū lumine: ⁊ tandē in lecto

inueniūt hunc iacētem Mirātur parētes ⁊ ſtupēt Cernūt hoc cūcti ꝗ ꝯcurrerāt: ⁊ ꝯdolēt Int̓ rogat a filio pat̓ diſcriminis tāti cauſā: reatū ſuum filius filentio ꝯfitetur Ut em̄ dixi voluit glorioſus hieronimꝰ hunc ſuā ſtulticiā experiri vt in poſterū hūilior ⁊ aſtutior fieret ad cauendū ⁊ in p̄lio ſe tuendū: ⁊ ne āplius exēplo hꝰ quis de ſua ſāctitate ꝯfideret ⁊ ſperaret Quāto em̄ maior ineſt homini ſāctitas dū in mari mundi huiꝰ ꝓcelloſo ⁊ inimicoꝝ agminibꝰ pleno in imbecilli carnis nauicula nauigat: tāto maior inſtet timor ⁊ aſtutia ſe tuēdi Infinitas peſſimꝰ ille tēptator dya bolus nocēdi poſſidet artes. Qui incautus ꝑgit. leuiſſiē ca pietur Qui in cūctis timet ab ōibus diabol̓ h̓ timetur Cer te plus nil nocet ſpreto alioꝝ ꝯſilio. vt ꝓpͥa voluntas p̄ce pit ābulare Qui ſue tm̄ volūtati credit: in cūctis q̄ facit finem odibilē ad inueniet Magno exēplo iā finito cūctis ti mor de fragilitate nrā maxiā ⁊ de dyabolica calliditate et aſtutia nob̓ ōibus demōſtratur: magnā ⁊ ſpes venie pecca toribus declarat̉ Cernēs nāqꝫ ſe monachus fic a dyabolo ſic deturpatū. deluſum. ac etiā in tāta miſeria captiuatū ꝓtinus ſuffragijs gl̓oſiſſimi hiero. cuiꝰ ſꝑ deuotus extite rat. ſuam miſeriā ⁊ culpā vehemētiſſimā recognoſcēs in ſe ip̄m redijt: ⁊ de eadē pat̓na domo ōni retardatōe abiecta lugens ⁊ dolens ad fontē pn̄ie ꝓꝑauit. Dein̄ vero in ſuo monaſterio ꝑ duos ānos in tāte abſtinētie ſe aſperitate af flixit: vt foret cor hoīm̄ inſufficiēs cogitare Et ꝯpleto ānoꝝ duoꝝ ſpatio: an̄ dies modicos ex hͦ ſeculo felicit̓ expirauit ¶ De cardinali odienti ſanctum hieronimum.

Enerabil̓ damaſij portuēẜ ep̄i p̓die receptꝭ litterꝭ ali qua eis inſcripta corde auido intellexi: q̄ ob eius reuerētiā nō omittā Rome cardinal̓ ꝗdā celeſtinꝰ noīē glori oſiſſimi hieronimi emulꝰ ⁊ detractor. dū die qͦdā in ꝯuētu exn̄s cardiāliū more ſolito ore audaci ⁊ temerario in eūdē iniurie u̓ba ꝓrūperet: doloē ſubito viſcerū inpellēte ad occul ta nature loca ꝓparās. viſcerā oīā ꝓtinꝰ emanauit: ⁊ an̄De alio deuoto cardinali qͣꝫ illū recede̓t expirauit. hieronimum colente. Lius qͦꝫ p̄ſbit̓ cardinal̓ andreas noīē. iſti n̄ ſil̓is. ſꝫ gl̓oſiſſimi hieronimi deuotiſſimꝰ atꝫ cultor: p̓die in eadē ro mana vrbe multꝭ circūſtantibꝰ expirauit Qui cū iā in eccle ſia eſſet ꝑactis exequijs q̄ ſolēt fideliū tumulādis exhiberi corꝑibꝰ: aſſiſtēte ſūmo pōtifice cū pene toto clero ⁊ populo roͣnoꝝ ꝗ ad eūdē ādreā ꝯuenerāt honorādū: tn̄ emiſſis vlu latibus ⁊ crebrꝭ gemitibꝰ in feretro cūctis ſtupētibꝰ ⁊ velu ti amētibꝰ effectꝭ tāqͣꝫ ſi a ſomni dormitatioē excitaret̉ mira biliter exurrexit Cūqꝫ a romano pōtifice remoto de ecciā maiori beati petri apl̓i vniu̓ſo ppl̓o clauſiſqꝫ foribꝰ int̓roga et̉: intulit iſta u̓ba Dū ſtarē diuino examini iudicādꝰ. et iā ꝓpt̓ veſtiū ⁊ ciboꝝ ꝗbꝰ hactenꝰ vſus erā nimiā ſuꝑflui tātē tarthareis cruciatibꝰ ꝯdēnae̓t: ſubito adueniens ꝗdā ſole ſplēdidior niueqꝫ cādidior ꝙͣ fuiſſe gl̓oſū hiero. ad ſe inuicē referētibꝰ ꝗ aſtabāt intellexi: p̄fidēti iudici flexis genibus animā meo corpori iterū ꝯiūgi porrectis p̄cibus im petrauit Quibꝰ finitis verb̓: in ictu oculi inde recedēs aiā vti cernitis corꝑi eſt coniuncta Ad hec miratur ſummus k ij

pōtifex: ⁊ ceteri audiētes Siūt hͦ nota ppl̓o extra eccleſiam expectāti: ꝯfractis eccleſie foribꝰ ꝓtinus eccleſiā intrāt oēs magnis vocibꝰ deū ⁊ gl̓ioſum hieronimū collaudantes Ulta nos mentis De malis ep̄is. afflictio ꝯmouet: ⁊ ꝯtriſtat intellecto ꝙ plurimi ep̄o rum deū ⁊ dn̄m nrm̄ ihm̄ xp̄m cꝰ vicē gerunt abnegātes. t̓renoꝝ quorū deꝰ vent̓ eſt veſtigijs inherētes de ſtipendijs pauperū de ſanguiē ihū xp̄i delicatiſſimis fercul̓ cū hiſtrio nibus ⁊ ceteris diuitibꝰ ſuā ventris replēt ingluuiem ad fe ditatē luxurie incitandā. veſtimētoꝝqꝫ de die in diē ſuꝑflui tatibꝰ abutunt̉: de pauperibus quoꝝ mercedē raptā ma nū latronū deuorāt fame moriētes ⁊ frigore non curātes Hij certe nō ep̄i ſꝫ diaboli Ep̄s aūt ſanctiſſimꝰ aūt diaboli cus Magni certe meriti ſtatus epiſcopal̓: ſꝫ periculi infinit. Leuiſſimū pctm̄ alijs inputādum. gͣuiſſimū ep̄o imputa tur Pōtificis etem̄ viciū inſubditos diffundit̉ ꝑ exēplum Maiora recipiēti: ratio magis creſcit. Quot em̄ ouiū xp̄i vel negligētiā ep̄i vel exēplo in pctā deuiāt: de tot tenētur do mino redde̓ rōeꝫ Heu ꝗd auguſtine cariſſiē dicā Graue nob̓ ineſt pondus gͣuis ſarcina Sꝫ debiles ego habēs hu meros qd̓ portabo Anguſtie mͥ ſūt vndiqꝫ me torquētes at dū gͣues mͥ ꝓmptos caſꝰ intueor timore maxiō ſuccreſcē te ꝯtinue affligor ⁊ ꝯtriſtor Securiꝰ ē epiſcopalē ſtatū fugē qͣꝫ appetere. Laudabo certe epiſcopatū tāqͣꝫ vicariatū dn̄i nr̄i ihū xp̄i Sꝫ in illis ꝗ in eo vitā agunt militū t̓renoꝝ. ꝙ̄ mūdi pōꝑas ⁊ gloriā appetūt nō collaudo: ymmo eis cō ſulo vt eū fugiāt qͣꝫtū poſſūt Meliꝰ certe fuiſſꝫ eis cū t̓ renis

vitā agere t̓renoꝝ: qͣꝫ in pōtificali culmine hec agētes. ad infima ⁊ ꝓfūdiora inferni loca decidere: tāto p̄ ceterꝭ cruciandi. qͣꝫto p̄ ceterꝭ plura donaria receperūt Intelligēs ep̄o rum plurimos potius nomē gere̓ qͣꝫ eſſentiā; potiꝰ lupos rapaces fore xp̄i ouiū qͣꝫ paſtores: deſtructores magis eſſe xp̄i eccleſie. qͣꝫ rectores ꝗ criſtianoꝝ elimoſinas dep̄dantes mercedē pauperū lupinis faucibꝰ ſuꝑfluītatibꝰ ciborū ⁊ veſ tium deuorant ⁊ ꝯſumunt qd̓ abſurdū ⁊ abhominabile ⁊ defluendū Hec idcirco dixerim. vt talis abhominatio cūcti gentibus innoteſcat: qͣtinus ſi deū nō meiuūt hoīēs veren tes: ſuis aliqualit̓ abhominacōibꝰ retardētur Audiāt q̄ſo hij tales ep̄i q̄ narrāda ꝓponimꝰ: ⁊ ſaltē alioꝝ calamita tibus t̓reātur De helia moͣcho ꝗ ꝑ viſionem epiſ copum quēdam damnari vidit. N ſuperioribꝰ egipti ꝑtibus in deſerto quodā ab ho minibus ꝓpt̓ vite incōmoda inhabitabili ꝗdā degebat monachus helias noīē ātiquiſſimꝰ magne vite ſanctitate radiās: ꝗ̄ in vita beatiſſimi hieronimi eidē familiariſſimꝰ valde fuit: quē idē beatiſſimmꝰ hieronimus hūiſſe ꝓphē ſpm̄ pluries enarrauit Hic de quodā vt plures mͥ teſtaue runt moͣchi vita venerabiles fideqꝫ digni qͥ ſe hec dixerunt ab eiuſdē ſancti viri ore ml̓tociēs paudiſſe ſolitꝭ incūbens orōibꝰ ſomnio repētiuo adueniēte aliqͣꝫtulū obdormiuit: ⁊ ecce in viſione qͦ quidē mō multociēs deꝰ omp̄s grādia ⁊ occulta ſuis fidelibꝰ reſerat ſacramēta. in quodā palatio mire pulchritudinis ineffabil̓ ⁊ moͣrlibus inuiſe vt ſibi vi debat̉ eāt Cūqꝫ ꝑ horā ꝑ palaciū illd̓ huc illucqꝫ gͣdiēs eiꝰ k iij

admiraret̉ pulcritudinē tā vehementē: vidit qͦdā p̄parari t̓bunal a ꝗbuſdā nimie pulcritudinis iuuenibꝰ ſericis tāpetis ⁊ veſtibus. auro gēmis ⁊ multa artificij varietate de coratus circūquaqꝫ ꝑiete inuoluto: in quo poſtmodū rex quidā maximꝰ ⁊ decorus. cuiꝰ aſpectus tāte erat ſuauitatꝭ vt nil vellet aliud quis habē. magna viroꝝ ſole lucidiorū comitatꝰ ſocietate veniēs ſe poſuit vt iudicia exerceret Int̓ hec cuiuſdā aiā quē fuiſſe āthonicanū p̄ſulē ab aliꝗbꝰ ibidem cōſiſtētibꝰ poſtmodū intellexit a nequā ſpiritibꝰ cāthe nis igneis vincul̓qꝫ vincta. inſtar fornacis flāmas erum pens ſulphureas. deportata maieſtati regie pn̄tatur Que pͥus qͣꝫ de aliqͦ int̓rogaret̉ cepit diris vocibus ſe infernalibus māſiōibꝰ digniſſimā acclamare; hāc int̓ ceterās max ime aſſignās p̓ncipalē cauſā: qm̄ vanis mūdi pōpis intē tus incōuiuijs ⁊ veſtibꝰ ⁊ huiuſmōi ſtultitijs delectabat Quibꝰ finitꝭ lata ꝑ iudicē ſn̄ia vt penis infernalibꝰ traderetur donec corꝑi iuncta duplices penas imꝑpetuū ſuſtinēt: mox illā ſecū ferēs ōnis illa neqͣꝫ ſpirituū turba in̄ diris da moribus receſſerūt ¶ Deinde alteriꝰ cuiuſdā aiā quā fuiſ ſe theodoſij ſenatorꝭ fratris p̄dicti venerabil̓ damaſij ep̄i ſi militer intellexit: an̄ maieſtatē regiā circūſtātibus multꝭ ne quā ſpiritibꝰ eā gͣuiſſiē accuſātibus pn̄tat̉ Cūqꝫ a diabol̓ in longū accuſatio traheret̉ ⁊ nullus ex adu̓ſo aliqͣ rn̄deret vir quidā ſpecies ſole ſplendidior ⁊ vt ſibi videbatur pene ceteris aſtātibus eminētior ad regis ſedens dexterā in pedi bus ſe erexit Quo quidā ſurgēte: rex manu ꝓp̓a filentiū cunctis fieri imperauit Tūc ꝗ ſteterat ōibꝰ opponēs accuſā

tibus hunc ſuū fuiſſe fideliſſim̄ ⁊ deuotū. ⁊ ei ꝯtinue exhibuiſſe reuerētiā ſpecialē eiſdē mox loqͣdi audaciā abſtulit ⁊ taciturnitatē opinimode p̄uocauit Poſtmodū his flec tens an̄ regē genua huic ſuo fideliſſiō veniā ⁊ eternam re quiem ſolita pietate ⁊ miſericordia infinita clemētiſſiē elar giri: ita tn̄ ꝙ ꝓ ꝯmiſſis in mundo flagicijs in purgatorio purgaretur ſuis p̄cibus vt voluit eſt adeptꝰ Tūc ōnis illa nephādorū ſpirituū multitudo gemēs ⁊ vlulās. de illo loco ꝓtinus ſe remouit Int̓ uallo āt fcō hore vniꝰ iuuenis quidā pulcherrimꝰ cōcito gradu ꝑ palatiū veniēs ad hūc qꝫ accedēs: ſe fore dixit a petro pat̓cio romanoꝝ eiꝰ deuotiſ ſimo miſſum. qͣtinus eiuſdē preces exaudiēs ſibi impetra re a dn̄o filiū dignaret̉ Ad hec rex Qd̓ inquit a filio meo hieronimo. petrus poſtulat: certe fiet His ōibus ſic finitis a ſomno illo mox helias moͣchus excitatᶻ. laudes immen ſas deo reddēs ⁊ hieronimo glorioſo. qui diē illū in quo tā mirāda viderat p̄notās. eodem poſtmodū intellexit die ep̄m āthonicanū ⁊ theodoſiū ſenatorē ex hͦ ſeculo migͣuiſſe quo liquide patet hec ſomnia vana non fuiſſe. ¶ Qualit̓ cyrillus epiſcopꝰ alexandrinus ſimilitudinem vidit hiero. ⁊ iohānis baptiſte. Agnam putabas auguſtine cariſſiē aliquibꝰ admirationē inducere veluti ſi quid nouū ⁊ inauditū eis pro ponens dū in tuis pͥſtinis litteris quas recepi iohāni bap tiſte ⁊ ceteris apoſtolis hieronimū ſanctiſſim equalē in ſāc titate ⁊ gloria rōibꝰ ſn̄ dubio efficacibꝰ ⁊ viſiōibꝰ mirificis ꝯꝑabas. Certe n̄ ē aliqͣlis ābiguitas veriſſiā ⁊ oīm̄ fide ⁊

deuotioē digniſſiā iſta fore: nec puto aliꝗbꝰ eīꝰ vitā ſanctiſ. ſimā ⁊ eiꝰ tāta ꝓdigia hōibꝰ inſueta n̄ ignorātibꝰ admi rationis aliud eueniē Sꝫ qm̄ tue tales fuer̄t rōnes ad veri tatē hꝰ mōi declarādū. qd̓ meas leuiſſiās ⁊ imperitas nūc illis appone̓ n̄ dece̓t: obmiſſis ōibus viſionē mirabilē quā venerabil̓ vir cyrillꝰ ep̄s alexādrinus ſe vidiſſe ſuis ad me pl̓ibꝰ diebꝰ iā elapſis. deſtinatꝭ lr̄is affirmabat breuit̓ intro ducā Poſt beati hieronimi obitū gl̓oſū āno ꝯpleto. in die natiuitatꝭ gl̓oſiſſimi iohānis dn̄i p̄curſorꝭ expletꝭ matutinis. dū meōratus pōtifex more ſolito in eccleſia ſolꝰ an̄ al tare eiuſdē p̄curſorꝭ dn̄i glorioſi flexis genibus ipſiꝰ gl̓aꝫ ⁊ excellentiā. multa ſp̄s dulcedine ꝯtēplareʳ repētiuo ſom no ibidē aliqͣꝫtulū obdormiuit Et ecce in eccleſiā vt ſibi cla riſſime videbat̉ binatim qͦrūdam ſpecioſiſſiōꝝ hoīm vltra humanā eſtiātioēꝫ cātus alt̓ natim ſuouiſſiōs ꝯtinētiū tur ba vehemētiſſiā mirādo ordine veniebat Deinde binatim oēs ad altae̓ ꝓcedētes ⁊ ibidē flectētes genua ad ſedendū ſinguli in ecciā ſe ponebāt Cūqꝫ illoꝝ hoīm̄ iā eſſet eccleſia valde plena poſt oēs viri duo eminētiores ceterꝭ in toto ſimiles atꝫ pares: infinite ſole lucidiores ſtola induti candi diſſima auro ⁊ gēmis vndiqꝫ ineffabilit̓ rutilātes veniētes eccleſiā ꝑiter intrauerūt: ad quoꝝ introitū oēs in eccleſia re fidētes ꝓtinꝰ flexis genibus eiſdē ſūmā reuerētiā ꝑſoluer̄t tūc duo illi viri altari ab eiſdē reuerētia exhibitā in duabꝰ chatedris aureis mira lapidū p̄cioſoꝝ varietate ⁊ pulcri tudine decoratꝭ ſibi a quibuſdā pulcherrimis iuuenibus p̄ꝑatis ambo parit̓ conſederunt: ⁊ ſic filentes aliquātulū

ꝑmanſer̄t Interim fcō int̓ illos eoꝝ duorū alterū impelle̓ ad loquēdū: Cūqꝫ lōga ad inuicē alt̓catio oriretur vt ꝗs pͥmo inciperet p̄dicare: ceperūt ſinguli vt hieronimꝰ iohan nis cuius erat die illa ſolēnitas laudes ⁊ magnificētias ex plicaret magnis vocibꝰ acclamare Quo vnꝰ illoꝝ ẜmonē mox incipiēs laudes beatiſſimi p̄curſorꝭ dn̄i tāta loq̄le dul cedine. tantoqꝫ u̓borum ornatū necnō ⁊ ſentētie gͣuitate cō texuit: qd̓ fas nō eſſet lingue hoīm̄ declararę. Finito itaqꝫ ẜmone illo: alt̓ quē iohannē baptiſtā cūcti ꝗ aderāt noī ābant. eidē grates referēs multiplices Hec circūſtantibus ad eius honorē ⁊ gl̓am eſt locutus Uerba gl̓oſi iohānis baptiſte de laudibꝰ beati hieronimi. Ocius iſte meus cariſſimꝰ hieronimus eqͣlis mͥ in gloria eqͣlis etiam in ſāctitate mearn̄ laudū eſt hac tenus ſeriem ꝓſecutꝰ Idcirco dignū eſt vt eiꝰ laudibꝰ nūc inſiſtā Hic vere lux eſt eccleſie tenebras effugās errorum: ⁊ cūctos illuminās hoīēs veritatꝭ claritate cecos Hic fons eſt aque ſapiētie ſalutarꝭ: ad quē ficiētes dū accedunt largiſſime ſaciant̉ Hic arbor altiſſima cuiꝰ cacunē celum aſ cendit: ſub cuiꝰ doctrine frondibꝰ de ſuaui eiuſdē oris fruc tu aues celi ſcilicet hoīēs ingenio ſubtiliores. ⁊ vniu̓ſa peco ra ſcꝫ hoīēs parum intelligētes vberrimē ſaciātur Hic me cum fuit in ſeculo heremita: ⁊ certe nō minꝰ me carnē abſti nentijs macerauit Hic mecū u̓go nitidus atꝫ purus Hic mecum ꝓphetico ſpū fuit illuſtratꝰ Hic me cū doctor extitit veritatis. Ego ꝓpt̓ iuſticiā ⁊ veritatē vitā corporcā dere liqui Hic ⁊ ſi ſic vitā nō amiſit tꝑalē: ꝓpt̓ iuſticiā ⁊ doctri

ne ſue ꝑſpicatiſſime veritatē: tempꝰ tn̄ ſuum totū geſſit in ſeculo in martirio afflictionibꝰ ⁊ dolore Ego xp̄iane fidei p̄cucurri nūcius ⁊ gentiū inuitator Hic poſtmodū veniēs eiuſdem extitit ſuſtētator. ⁊ ab hereticis eandē latātibꝰ defenſator Ego ſemel in baptiſmate manibꝰ ꝓpͥis xp̄m do minum tetigi in iordane: hic xp̄m nō ſolū manibꝰ ꝓprijs habuit multotiēs in altari: ſꝫ in ore ꝓp̓o māducauit Hic mͥ in ſanctitate ꝑ oīā eſt eqͣlis Nunc em̄ ābo equali et̓ne vi te p̄mio inſimul ꝯgaudētes Hec ⁊ alia multa ꝓſeq̄te btō iohanne. q̄ idem epūs cyrillus nō potuit meōrie totalit̓ cō mendare: iam hora diei pͥmā adueniēte. eccleſiā cuſtos intrans ep̄m intuitus dormientē eundē manibus excitauit. Exꝑgefactꝰ itaqꝫ pōtifex ſtupore ammiratione ⁊ gaudio admodū plenꝰ q̄ viderat cuſtodi cū lac̄mis enarrauit: de inde illo die miſſā ſolemniſſiē celebrans viſionē mirabilem ōni populo declarauit De ꝗbuſdā alijs miraculis Ant infinito plura q̄ dici poſſent miracula veriſſiā vtilia ⁊ narrāda; qͣꝫ ea q̄ in breui hoc opuſculo ſunt inſcripta Sꝫ ne ꝓlixitate operis aliquid legētibꝰ tediū ori atur. vno ſolum miraculo qd̓ nōdū expleto mēſe in bethle em ꝑactum eſt ꝓfecto huic operi finis erit. ¶ Multa miracula. Ie dominico tnͣſacto poſt octauas pēthecoſtes ōni bus meis ſuffraganeis ep̄is. ⁊ multitudine maxiā tam vi rorum qͣꝫ mulierū in eccleſia in qua ſanctiſſim̄ quieſcit hieronimi cadauer inſil̓ ꝯgregatis honore ⁊ reuerētia tā debi ta qͣꝫ deuota pͥmo egomet ſacris indutꝰ veſtibꝰ ad locū fo

uee in qͣ corpꝰ venerādū iacet Accedēs terrā cepi effodere ſe pulture: qͣtinꝰ ſacratiſſim corpꝰ in̄ ablatū in tumulo marmoreo. mira pulcritudine vndiqꝫ decorato qd̓ hac de cā fu erat fabricatū pꝰ modū poneret̉ Cūqꝫ iā foret fouea vacu ata cūctis cernētibꝰ corpus ſacratiſſim in medio fouee tāqͣ in aere a nulla ꝑte terrā tangēs ꝑmanebat integrū: nec cor ruptione aliqͣ violatū Qd̓ in̄ eleuātes cū odore tā vehemē tiſſimo ⁊ ſuaui. qd̓ talē olfactꝰ hoīm̄ nūqͣꝫ ſenſit collocauimus in altari: qͣtinus a populo reliquie ſanctiſſiē viderētur Quot aūt illo die me cūctiſqꝫ ꝗ aderāt aſtantibꝰ ſūt ꝑacta miracula gl̓oſa: explicādi eā nullatenꝰ cōpos eſſē Ceci em̄ ſedecim illas reliꝗas tangētes facie: viſū ꝓtinꝰ receperunt. Tres p̄cipue demoniaci cathenis vincti in illā eccleſiā plu rimoꝝ hoim̄ manibꝰ deportati: ſūt ꝓtinus liberatiMulierꝭ cuiuſdā vidue pauꝑcule puerulus eꝰ vnicus filius in eccle ſia fuit p̄ gentiū multitudīē ſuffocatꝰ: ꝙͣ mat̉ inueniēs do lens ⁊ lugēs mox in vlnis pueruli cādaū̓ ad foueā in qͣ ſe pultū fuit corpus hieronimi gl̓oſi deferēs. eū in foueā ꝓie cit. hec dicēs u̓ba Scē hieroniē glorioſe. hinc n̄ recedā: do nec reſtituas mͥ vnicū filiū meuꝫ ꝙͣ amiſiMirabil̓ certe deꝰ in ſāctꝭ ſuis: faciēs ꝓdigia inſueta. Statim vt t̓rā extincti pueruli corpus tetigit. eidem aiā eſt cōiunctaUidā vir cādaū̓ De qͦdā iuuene reſuſcitato ſui filij de ſepultura in qͣ ꝑ triduū ſtete̓at extractum mox ad foueā illā currēs detulit: ⁊ illd̓ in foueam ſic ꝓiecit ꝗ iuuenis ilico fuit vite pͥſtine reſtitutꝰ de viſiōe ſcī cirilli Nnume̓abilia pene forēt miracl̓a: q̄ ꝑacta ſūt a mane vſqꝫ ad veſꝑas: quo quidē ip̄e glorioſum hieronimi

cadauer de fouea diſſepultū in altari extitit collocatū Sed tamē ad huiuſmodi miracula vlteriꝰ nō ꝓcedā: vnum qd̓ nocte ſequēti accidit nō filebo In hora ſiquidē veſꝑtina cor pus illud ſacratiſſimū in monumēto qd̓ p̄ꝑauimus poſui mus Sꝫ mane monumētum vacuū eſt inuentū: ⁊ corpꝰ ſanctiſſim fouee priſtine inuenimꝰ reſtitutū Qd̓ dum ego plurimū admirarer nocte ſequēti mͥ dormienti. beatus hie ronimus apparēs in viſione plurima mͥ grādia patefecit Sꝫ int̓ cetera u̓ba talia mͥ dixit Noueris cyrille qd̓ corpus meū de fouea in qua iacet nullatenꝰ extrahet̉. quouſqꝫ ciuitas ihrl̓m ab infidelibꝰ capietᵉ: in quo quidē romā dela tum. ibidē multo tꝑe requieſcet Ad hec exꝑgefactus: q̄ videram cunctis ep̄is ⁊ alijs viris catholicis enarraui Quid aut qn̄ hec eueniēt alit̓ nō agnoſco Si quid vtile aut bo num in hac epl̓a dixi: nō meis ſꝫ gl̓oſiſſimi hieronimi. me ritis imputet̉ Si quid vero ſuꝑfluū inutile ⁊ non bonum ſolū mee inſipiētie ⁊ negligētie cauſa hͦ accidiſſe ab omni bus iudicetur. Mei auguſtine cariſſime in tuis orationi Deo gracias bus memor eſto¶ Finit hic tranſitus glorioſiſſimi ſancti hieronimi preſbiteri ⁊ confeſſoris Anno dn̄i M. C C C C. lxxxvi. in ꝓfeſto Symonis ⁊ iude. LAIIDES. UM SIADI. BIDL. IGTHIEX DUSSLDORI

uiuuera offerent reges ara bum ⁊ ſaba doua adducent et acorabunt eū ouiues regeˢ terre ouiues gentes ſeruient celeſie ei tue qͣs due doua ꝓpicius ī tuere. quibꝫ nō icuui aurū thus ⁊ uiura profertur: ſꝫ qd̓ eiſde iuuueribꝫ decia ratur ymolatur ⁊ ſunū tur. P. Quia tū viugeuitus tuus ꝑ totā oc tauā. Cōmumi cautes adiē. Inō die tatum Idiuiꝰ ſtellā cuis in oriente ⁊ veuiuiꝰ cū mniuueribꝫ adorare diui. ra qͥs ompe deus: ut que ſollepui celebramꝰ officio purificate mentis
Ilxx Et ſi plura les iuterueuerit vacabunt tū ſua ab omni officio vero pauciores īillor officia lege octaˢ epiue eſu ſis. ⁊ Crcto ¶t It Nexcelſo thro uo vidi ſedere vu rat nuutitudo tu lentes ī viui eire rij iiiuueū ē īeti bilate deo ouituſ uite duo ī leticiti Ota qd ſippliceū pietate ꝓſequeacpenda ſuur vu FIILiiI plehiMNI A

ſpa ti h qpeppti hiuentemū tcentem: in ſequi vrin Uotiti cur huic NiAunitū in Iſus vri. Iit ſit volun Ibeuepla ¶Tdich eſit ta ē michi lter rea ſ III re quii APo ¶Ianeue eūt Niciuſ IIſit mneut x.tiic. 11 uiem
Alter AulteriMIE IIeſſibra. III ruo iliū duci uiro eueductius dusꝫ peus iſrl̓ qui fricit inurcibiliq incigusi ſolus ⁊ ſeculo. Suſcipiai iugutes ꝑcicrm pplū tuo et IIa Vlles IIAIAA. Iubucite deo quinis terra ſerui be dnc T leritini Rir IAEEIt frctus eſſet ihe ſus cuoꝝ duoderuū. fiſcen deutibꝫ illis iheroſolimiū Etſx quteſe pe ceppirtic diei beſti dniſumuaitisqꝫ dueli cu redirent reuicuiſit pu er uit ī iluliū et uō cogno uerūt pairentes euis Iſtutiqudes quit illū elie j xxit c xelicrrti t. itet III xititſ dxei pt ietpetetdi

1 b7 De

Axpſ ſet
Ae