Preceptū.CapitulumDuodecimum.

beatitudo ꝯſiſtit ꝑ quā anima xp̄ocōiungit̉. Et ſunt tres dotes tanꝙͣtria ſup̄ma dona animam ſumme ordinantia ⁊ diſponentia ad beatitudinē. Prima eſt viſio id ē habitusluminis glorie ſeu ſapientie. Scd̓aeſt dilectio .i. ꝯſummata ⁊ ꝑfectacaritas patrie. Tercia eſt comp̄henſio id ē intencō dei infiniti boni quiſe tradit ſua vnione ip̄iꝰ aīe eſſentie intellectui voluntati et memorie. Et hoc donū terciū eſt deus ip̄equo maius intelligi nequit. Et histribus ſup̄mis donis ꝑmanentibusaīa elicit tres ꝑfectiſſimas oꝑacōeſEx primo viſione dei claram. ex ſecūdo dilectōeꝫ dei ſumma. ⁊ ex tercio certitudinē de nō amiſſibilitateſupͥmam. que tria ſequit̉ inexplicabilis aīe delectacō. fruitio. ⁊ letificacō. vn̄ ſicut ad dulciter ⁊ delectabiliter videndū aliquid. puta rōſaꝫtria principaliter requirūt̉. Primūvt oculus ſit tranſparens ⁊ mūdusꝑ humidū glaciale. Scd̓o vt lumencorporale adueniat oculo ⁊ medioqd̓ facit mediū tranſparēs in actuvt poſſit moueri a colore. Et tercioſimilitudo quedā deciſa a rōſa queſimilitudo roſam in oculo repn̄tetqꝛ roſa nō eſt in oculo. ſꝫ eiꝰ ſimilitudo in ſpecie coloris. Sic etiaꝫ advidendū deum beatifice. primo requirit̉ aliquod lumen in ip̄o oculoaīe qd̓ eſt intellectus ita vt fiat potens ad deū intelligendū nō per qd̓ſed ſub quo potentior fiat ſicut potentia ꝑ habitū fit fortior ſꝫm illd̓Math. v. Beati mūdo corde. Scd̓ohabitus caritatis ꝑfectꝰ affectummulcens vt delectabiliſſime videaʳ̉Tercō deus ip̄e loco ſimilitudinis īcorꝑalibus ſic ſe vniet memorie vt

ſit principiū quo drū videndi et nōvnit ſe ꝑ ſimilitudinē G ¶ Sed q̄ritur cur ſint tres dotes aīme. Rn̄.ſꝫm Tho. et alios triplici de cauſa.Primo vt ſic ſaciet̉ tota imago aīeque ꝯſiſtit in intellectu volūtate ⁊memoria. velut in aīe tribꝰ ſup̄mispotencijs. Nā ſapīa ſeu lumen glorie ꝑficit ſumme intellectū. caritasꝯſummata affectū ⁊ ꝯp̄henſio deiappropriate memoriā. Scd̓o vt ſūme remunerent̉ tres nobiſſime virtutes vie. fides. caritas ⁊ ſpes. Nāfides meret̉ lumen glorie. ſpes intentionē et caritas ſummā dilectionem. fides tn̄ et ſpes nō manebunteſſentialiter in patria. ſed fidei ſuccedit lumen glorie ⁊ ſpei tentio Earitas vero manebit ſed ꝑficiet̉ ibiſꝫm ill ud Apo. j. Coꝝ. xiij. nunc manent fides ſpes ⁊ caritas. maior autem hoꝝ eſt caritas. Tercō vt tribus ꝑſonis diuinis optime ꝯformemur. Nā ꝑ lumen glorie ſeu habitūſapīe ꝯformabimur filio qui eſt ſapientia. ꝑ caritatem ſpiritui ſanctoqui eſt caritas. et ꝑ tentionē ꝑ quāoīa poſſumꝰ patris potētieE ¶Eſt itaqꝫ prima dos aīe lumen glorie quod quidā dicūt eſſe ip̄am graciā ꝯ ſummatā. alij habitū ſapiētieCertum tn̄ eſt ꝙ eſt quidā habituset decor anime vt determinauit eccleſia. exͣ d̓ here. in cle. ad nr̄m. vbid̓r ſic ꝙ aīa rōnalis pōt eſſe beataꝑ naturā ꝙqꝫ nō indigeamus lumine glorie eleuante ad deū videndū⁊ beate fruendū error. Cuiꝰ racōeꝫaſſignat ſanctꝰ Tho. prima ꝑte. q.xij. di. qꝛ om̄e qd̓ eleuat̉ ad aliquidqd̓ excedit ſuam naturā oꝑtet̉ ꝙ diſponat̉ alīqua diſpoſitione ad talēformam. Cū igit̉ virtus naturalis.