Preceptum.C apitulumDuodecimum

ſecandis lignis vt diutius durent.et minus a vermibꝰ rōdantur. Sicde pomorū colligendis fructibꝰ etde ſimilibus que ex naturali philoſophia vel ex arte autentica ſine ſuꝑſtitionibus ſeruari debēt vel pn̄tCapitulum Duodecimum.Ono prohibet̉ in colendo vnum deū ſuperbia.qua quis renuit obedire deo. ſicut humilitatedeum reueremur d̓bite. Vbi primovidendum erit quid ſit ſuꝑbia quomō differat ab inani gloria et ꝙ d̓teſtabile vicium ſit. Secundo queſint eiꝰ ſpēs. Tercio qn̄ ſit mortalepctm̄ ⁊ de eius remedijs. Circa primū notandū ſꝫm Tho. ij. ij. q. clxij.⁊ queſtionibꝰ d̓ malo. q. de ſuꝑbia.ꝙ ſuꝑbia eſt ꝯtemptus dei vel ſuꝑioris vel nolle obedire taliū p̄ceptis. et hoc eſt formale et prīcipaleſed materiale eſt audax ſeu p̄ſumptuoſus appetitus et inordinatꝰ ꝓprie excellentie. d̓r primo ꝯtemptꝰB ¶ Vbi nota ꝙ tunc ſꝫm Tho.ij. ij. q. clxxxvj. ar. ix. aliquis cōmittit vel tranſgredit̉ aliquid ex ꝯtēptū qn̄ voluntas eius renuit ſubijciordinacōi legis vel regule et ex hͦꝓcedit ad faciendum cōtra legemvel regulam. Quādo aut ecōtra ꝓpter aliqua ꝑticularem cauſam puta ꝯcupiſcentiam vel iram vel deſiderium cuiuſcūqꝫ alteriꝰ rei inducitur ad aliquid faciendū cōtra ſtatuta legis vel regule nō peccat excōtemptū. ſed ex aliqua alia cauſaetiam etſi frequenter ex eadem cauſa vel alia ſimili peccatum iteret.frequentiā tamen diſpoſitiue indu

cit ad cōtemptum. Nam ſꝫm Bern̄.Contemptus eſt timor ſuperbie. dicitur ꝯſequenter in deſcripcōne ſuperbie nolle obedire quod d̓claratcōtemptum id eſt renuere obedire.Eſt em̄ tranſgreſſio p̄cepti effectuſexterior ſuꝑbie qui eſt ī omni mortali peccato. Sed cōtemptꝰ p̄ceptieſt interior actus ⁊ non eſt in omnipeccato mortali. quia quedam fiūtex ignorantia. alia ex fragilitate. ſꝫſuꝑbia ex quadaꝫ malicia. dicit̉ velſuꝑioris. quia quemlibet debemusſuperiorem arbitrari vt poſtea dicetur. dicitur appetitus audax. qꝛſuperbia eſt in iraſcibili de propriobono p̄ſumptio q̄dam qua ſe exigitcōtra deuꝫ vel alios hoīes eos veleorū mandata paruipendendo ſeucōtemnendo. dicit̉ inordinatus. qꝛſi ordinate quis appeteret excelletias non peccaret. Nam rex franciep̄ferre p̄t diuicias ſuas diuicijs militis. et ꝯſiderare dona temꝑalia ⁊ſpūalia ſibi collata a deo ſed cū gͣciarūactione in deum debet ea reducere ꝙ ſi ſe extollat de eis contradeum aut proximū aut eorum mandata inordinate tūc appetit. dicit̉proprie excellētie. vnde dicit alex.de alis in ſumma ꝙ cū ſuperbia ſitappetere excellentiaꝫ ſui. aliud eſtappetere excellentiam et aliud appetere excellentiam vt propria. appetere em̄ excellentiam cū ſit naturale homini et angelo inquantumſunt facti ad d̓i imaginē nō eſt peccatū. ſꝫ appetere excellentiā ꝓpriāvt ꝓpria ſꝑ ē pctm̄. Et fit multipliciter vt ī ſpēbꝰ apꝑebit iiij. CEx quibꝰ pꝫ prīo ꝙ ſuꝑbia duplicivirtuti q̄riat̉ directe hūilitati qͦad formale in ſuꝑbia. et quo ad ma