CapitulumPreceptum.Vndecimum

Primo modo remedio non indiget.Scd̓o mō ſi quis ſciret naturale remediū applicare poſſet. Sicut etiācōtra alias infirmitates pōt ſecluſis ſuꝑſtitionibus tactis. q. xxiij. etxxvj. Contra tercium modū diuinaremedia applicari poſſent ſicut dictū eſt. q. xxvj. vnde a deuotis ꝑſonis et virginibus expertum habeoꝙ adhibito ſigno crucis et dn̄ica oracōe cū ſalutacōe angelica trinisvel circiter ceſſat opus demonis ſieſt ꝑ maleficiū. de hoc habes. c. ix.sͣ. f. Nō aūt licet applicare ſuꝑſticoſa vt quedam faciūt ſeruantes qd̓dam brodiuꝫ de die carniſpriuij qd̓notat ſuꝑſtitione demonisPpQueſtio. xxxiiij. vtꝝ ꝑ ſacra verbamodis ante dictis et etiam linatislicet ꝯtra grandines ſeu cōtra tempeſtates procedere. Rn̄. ꝙ ſic. Certum em̄ eſt vt beatus Th. dici Iobj. ꝙ demones grandines fulmina ⁊tempeſtates deo ꝑmittente procurare poſſunt. ſicut ꝯtra Iob fecerunt cuiꝰ oues igne cōſumpte ſuntceleſti id eſt de aere deſcendente ꝑdemones procurato etiam ad conſumptione paſtorum. Similiter vehementē ventum qui domū deiecitet ſeptem filios et tres filias interfecit ruina. vn̄ licitis remedijs demoni reſiſtere poteſt. quis hāc obcauſam vniuerſaliter vel cōmūiterin eccleſia campane ꝯtra aurā pulſant̉. Tum vt tanꝙͣ tubas deo cōſecratas demones recedant a ſuismaleficijs. Tum etiaꝫ vt populꝰ excitatus deū ꝯtra tempeſtates inuocet. Et eandem ob cauſam cū altaris ſacramento et ſacris verbisad auram ſedendā procedit̉ cōmuniter ex antiquiſſima conſuetudine

eccleſiaꝝ in gallia et in germania.fiant aūt talia ⁊ nō ꝯtra ea que dicta ſunt queſtione. xxiij. Et in alijſhis cōcordare vident̉ iura ciuilia.C. de maleficis ⁊cͣ. vbi notanter d̓r.ꝙ qui faciūt illud id eſt impedientes ne labores hominū ventorumgrandiniſqꝫ lapidacōe ſternant̉ nōpena ſed pͥmio digni ſunt. l. eorumibidem. Qq ¶ Queſtio. xxxv. degenetaliacis et fortuna vtꝝ aliquihomines ſint a naturā bene vel male fortunati. et quid de fortuna tenendum ſit. Dicūtur aūt genetaliaci vt dicit Iſid̓. viij. ethimo. c. ix.propter natalium ꝯſideracōnem ſiderum qui vulgo mathematici vocant̉. fortuna vero vt ibidē dicit.c. ij. a fortuitis nomen habere dicitur quaſi deam quandam res hūanas varijs caſibus et fortuitis illudentē. vn̄ et cecam appellant eo ꝙpaſſim in quoſlibet incurrens ſinevllo examine meritoꝝ et ad bonoset ad malos venit. hec iſid̓. Sed talem deam credere idolatria eſſꝫ nec.ita de fortuna loquitur Ariſto. ij.phi. nec inde fortūa bona. nec theologi. vn̄ queſtioni p̄fate rn̄dꝫ ſanctus Tho. li. iij. ſumme ꝯtra gentiles. q. lxxxvij. ⁊ ſequentibusū. Proquorum intellectu notandum ſꝫmeum. Primo ꝙ alicui tunc bene dicitur a fortuna cōtingere qn̄ aliqd̓bonum accidit ſibi p̄ter intencōempropriam. ſicut ſicut qui fodit vineam intencōne vites nutriendi inuenit theſaurū. potuit tn̄ talis intencōne aliena videlicet dn̄i ſui qui ſciuit ibi theſaurum abſconditū ex intentione dirigi. Male aūt fortunati dicit̉ ſi fodiendo frangit tibiamScd̓o notat ꝙ in homine ſunt tria