Aug. Caſſi. Hie. Re.Ps L

Qm̄ iniquitateꝫ meā ego agnoſco: ⁊ peccatū meū ꝯͣ me ē ſꝑQm̄ iniquitatē. Cuiꝰ mīaꝫ petit. vt ignoſcat. qꝛ ſcit iuſtuꝫ vt peccata pūiat: ſb̓dit. Qm̄ iniquitatē. Poſſet enim ei dicipetis ꝑ mīaꝫ peccatū deleri. Quid ergoerit? Per mīaꝫ ꝑibit iuſticia. vt hoc ſit īpunitū: nō. qꝛ ego punio. et hoc ē. Iͣtu ideo: ne punias. Cm̄ iniqui. meā ego agnoſco. Q. ignoſce. qꝛ ego agnoſco. nondiſſimulo. ⁊ peccatū meū ꝯtra me eſt ſꝑSibi fecit iſte. ꝙ deꝰ ī iudicio faciet. Un̄ſupra. Arguā te ⁊ ſta. ꝯtra fa. t. Ul̓ ẜm aliā lr̄aꝫ. et pcc. m. corā. m. ē. .ſ. Nō habꝫpeccatū poſt tergū. vt pͥus habuit cū negligeret. Poſt tergū enī peccatū habuit. cū rex ſnīaꝫ in diuitē: qui rapuit oueꝫpauꝑis dedit: oblitus ſui. Dico mundaet merito te oro vt mundes. quia:Tibi ſoli peccaui ⁊ malū coraꝫte feci: ut iuſtificeris ī ſermonibus tuis ⁊ uicas cum iudicarisPeccaui. in me carnis voluptate. ſꝫ tibiſoli. qꝛ rex ē oībus ſuꝑior. et iō: a deotm̄. qui ē maior eo: puniēdus ē. Si quiſde populo errauerit: et deo peccat et regi. Rex v̓o nō habꝫ hoīem qui ſua factadiiudicet: iō ait. tibi ſoli peccaui ⁊ malūꝯmiſſū in ꝓximū corā te feci.. hoc dicitqꝛ vbiqꝫ ſcit eū eſſe. vnde ſe arguit. qꝛ eopn̄te peccare nō erubuit. tibi ſoli peccaui. qui a deo iuſtus es. vt iuſtificeris .i.vt iuſtus. ⁊ verax inueniaris. in ẜmonibus tuis. id ē in v̓bis que dixiſti.ᵉ cuiusv̓ba nō trāſeunt. ſꝫ implent̉. Un̄: Celū ett̓ra trāſibūt. v̓ba āt mea nō trāſibūt. et adeo iuſtus es. vt vincas. id ē ſuꝑes ī iuſticia alios. cū iudicaris. id ē cū mihi etalijs ī iudicio ꝯꝑaris. Deꝰ enī tāte iuſticie ē. vt ſe cū hoīe velit iudicari. Un̄: ineſaia. Iudicate int̓ me ⁊ vineā meā ⁊ pꝰea: qͣi ſb̓ iudice cāꝫ ſuā exponēs ait. Popule meus quid feci tibi. aut quid molefui. re. mihi. Ergo ꝯtra eū quē ex paſtore regē fecit. talē habꝫ iuſticiā. vt vincatſi int̓ ſe et eū iudicet̉. Uel ita ab illo locō. Tibi ſoli. chriſto nullū peccatū hn̄-

ti in preſcīa .i. in ſpū ꝓphetie dicit dauid. Tibi ſo. Ꝙ. d. Ideo tibi dico mūdaqꝛ Peccaui ī me tibi ſo.ſ qꝛ tu ſolus ſinepeccato es. ⁊ iō: iuſtꝰ pūitor. Ille enimiuſte pūit. qui nō hꝫ qd̓ ī illo pūiat̉. Illeē iuſtꝰ reprehēſor. qui n̄ hꝫ ī ſe. qd̓ reprehēdat̉. Hic ē int̓ hoīes ſolus chriſtꝰ. Dequo eſaias. ſqui peccatū n̄ fecit. nec īuētus ē dolus ī ore eiꝰ. ⁊ malū ī ꝓximū corā te fe. i. ī tui pn̄tia. Tibi ſoli pec. qui adeo iuſtꝰ es. vt iuſtifi .i. ſolus v̓ax īueniaris. ī ſer. t. qꝛ ſolus ī oībꝰ vnū potuit dicere hō deꝰ. Un̄: deꝰ verax. oīs hō mēdaxet a deo iuſiꝰ es. vt vīcas oēs ī iuſticia.Suꝑas enī oēs hoīeſ .i. oēs iudices. ⁊ qͥſe putat iuſtū: corā te īiuſiꝰ ē. In cuiꝰ coſpectu aſtra n̄ ſt̓ mūda. qui āgel̓ ſuis reꝑit prauitatem. Tu ergo iuſte iudicascūʸ .i. qͣꝫuis īiuſte. iudicarisʸ .i. īiuſte iudicatꝰ ſis: a pilato ⁊ a iudeiſ. Ul̓ ita. ⁊ adeo iuſtꝰ es. vt vīcas diabolū. ⁊ morteꝫ⁊ iudeos. cū iudi .i. ī iudicio quo iudicatꝰ es. ¶Uidet enī futuꝝ iuſtū iudicē: apeccatoribꝰ iudicādū. ⁊ ī eo iudicio vincēteꝫ. qui aſcēdit ſuꝑ occaſū. Occidēdoenī victor factꝰ es. Unde: ero mors tua omors. Ul̓ ita ab illo loco. vt iuſti. On̄de veracē pr̄eꝫ eē ī ꝓmiſſiōe qͣ ꝓmiſeratchriſtū ex ſtirpe dauid naſcituꝝ. ꝙ qͥdaꝫꝓpt̓ peccata dauid deū n̄ īplere dicebātꝯtra quos dicit dauid loquēs ad deumpr̄eꝫ. Iō mūda. vt me mūdato: iuſtifi. i.verax reꝑiaris. ī ſer. t. qui ſt̓ d̓ ꝓmiſſiōexꝑi quaꝫ mihi feciſti. ⁊ vīcas .i. on̄das illos mēdaces. cū iudi. ab eis: n̄ facere qd̓ꝓmiſiſti. Ul̓ ita. Agit ꝯtra illos qui dicebāt deū: dauid n̄ īdulgere. eo ꝙ tā grauit̓ deū offēderat. Precat̉ egro dauid vtꝑcat. vt ſic īpleat qd̓ ꝓmiſit d̓ vēia īgemiſcētis dicēs. Quacūqꝫ hora peccatoͣ īgeinuerit: oīuꝫ īiquitatū eiꝰ n̄ recordaborQ. d. Iō mūda. vt iuſtifi. ī ẜ. t. qui ſt̓ d̓ꝓmiſſiōe vēie īgēiſcentis. ⁊ vīcas .i. ꝯuīcas eos. cū iudi. ab eis n̄ ꝑcere mihi. Dixi xp̄m iuſtū. ⁊ ī iuſticia alios vīcere Sꝫne putet̉ eos vīcere tm̄. qui grādia ꝯmiſerūt ⁊ n̄ eos. qui exquo nati ſt̉: nihil tl̓eꝯmiſerunt. perſonam totius humani generis. ſ in ſe oſtendens: ſb̓dit.