Caª AuPSAL. XLII

tium epulantium .i. de eterna refectionegaudentium. Uel que ꝯfeſſio eſt ſonusepulantis. Non mutat̉ ſenſus.ª ¶ Aliterab illo loco. Hec recordatus ſum. Q. d.ita mihi improperant. ⁊ hec improperiarecordatus ſum. et effudi animā meāᵖ .i.letatus ſuꝫ pre gaudio liquefacta eſt anima mea. et hoc in me nō extra geſtit. ſedin ſe compuncta reuertit̉. Compunctōem̄ alia eſt letitie alia doloris. Quare itagaudebā? qm̄ tran. ad lo. taber. āmi. vſqꝫ ad domum dei .i. quia cogito. quod ⁊ſi deū modo nō viſibiliter videā: tn̄ ꝑ eccleſiam in qua ſunt ſancti āmirabiles adHierl̓m celeſtem ꝑueniam: Ego dico exiſtens in voce exul. et ꝯfeſſi. ſo. ep̄ū .i. captus ſuauitate laudis angelice que iamſuſcipit̉ mente.Quare triſtis es anima mea: etquare conturbas me? Quare tri.es ani. mea. Secunda ꝑs vbi agit de ꝯtͣbationibus ꝯtra quas ratio ꝯfortat animam ſenſualē ſpe dei. Ꝙ. d. tranſiui hucuſqꝫ ad domū dei. ſſed quia ꝑſtrepit mūdus et caro grauat animā comꝑans hectriſtia ill̓ iocundis ait. Quare triſtis es:Uel ita ꝯtinua: quia tranſiui vſqꝫ ad domū. ergo o anima mea cū iocundā videas. cū de deo nō dubites quē preſentisQuare triſtꝭ es: et quare ꝯtur. me rōnē:Ꝙ. ſi inueſtigas nil eſt in mundo quarehoc debeas.Spera in deo quo niaꝫ adhucconfitebor illi: ſalutare uultusmei et deus meus. Spera in deo. īꝘ. ne dicat anima ideo ꝯturbo te: qꝛ ibinō ſum. quo: ꝑ tranſitū rapta ſum. qꝛ ethic grauor. inquit potius. Spera interim in deo. Ecce ſalutare remediū. ſperaqm̄ adhuc ⁊ ſi modo nō plene tn̄ in futuro ꝯfite .i. iure. ſnondū em̄ ex omni parte ſum ſaluus ſed ꝯfitebor in ſpe. Quid?ꝙ ipſe eſt ſalutare ⁊cꝭ. Uel ita. Spera etſperare potes. qm̄ adhuc in preſenti ꝯfibor illi .i. de peccatis penitentiam agamvt tibi non obſiſtam. illi inquā ꝯfiteborqui eſt ſalu ſa quo ſcꝫ non a me eſt ſalus

mihi. Salutare dico vul. meiª .i. ex forma noſtra quā aſſumpſit qui eſt etiā deus meus .i. creator meus.Ad meipſum anima mea conturbata eſt: propterea memorero tui de terra iordanis et hermonum a monte modico.Ad meipſum. Iſte ꝯuerſus ad deū. dicitex ſe ꝯturbationes eſſe. ex deo aūt finemearum. Unde in eo eſt ei ſpes. Et hoc eſt.Ad meipſum vel a meipſo. Q. d. animamea eſt triſtis. ſed ad meipſum vel a meipſo ꝯtur. eſt ani. mea. Ad me turbat̉ anima que ad deū reficit̉. non eſt mihi firmitas. vel ſpes in me. ideo nunqͣꝫ preſumam de me. ſed ſperabo in deo. Ecce qͦſupra corrigebat animā ad ꝯditionē hominis reuerſus dicit hic animā a ſe ꝯturbari que niſi carnis vicia eſſent tranquilla ꝑmaneret. Ecce ex qua diuerſitate conſtat homo propterea. Ꝙ. d. quia ad meꝯturbat̉ anima proptereaᵛ .i. propter ꝯturbationes anīe memor ero tui dn̄eˢ .i.feſtino ad te qui excludis omnia mala.Ecce remediū quo euadat tribulationesvnde vero .i. pro quibus ſit memor dei.Subdit de terra ior. In iordane qui interpretat̉ deſcenſio.ᶻ dn̄s baptiſma ꝯſecrauit. in quo humiliati lauant̉ et fiuntterra fructifera que reddit fructū triceſimū ſexageſimū ⁊ centeſimū. ¶ Deſcende ergo vt eleueris. Et ē. memor ero tui do. d̓ter. ior. ſcꝫ de baptiſmo vbi eſt peccatoꝝremiſſio .i. quia in baptiſmo peccata remiſiſti et humiliaſti et terrā fructiferamme feciſti.ᶻ hoꝝ memor malis nō turbatet memor ero tui de her. ſcꝫ a mon. mo.Permon paruus mons eſt iuxta iordanē et interpretat̉ anathematizatio. Anathematiza te ergo diſplicēdo tibi vt placeas deo. Anathematiza etiā diabolum:abrenunciando ei. Et eſt ſenſus. memorero tui de hermo. a monte modico. l. qꝛfeciſti me mihi diſplicere ⁊ diabolo abrenunciare et in virtutibus altum et tamēhumilem. quia non in ſuperbis. ſed inhumilibus memoria dei eſt. ¶ Et nō ꝯͣ-