TITTVLVS LXXIIIomnes ſcimus. Mea certe culpa nihil omiſſum eſt: qd̓ adæternæ beniuolentiæ pietatiſqꝫ cōſeruationē pertineret.Haud ignoſcant illis dij boni: qui delationibus falſis: ſuſurrationibus murmurationibuſqꝫ finxerūt odiorū inter noscauſas: ut utroſqꝫ ſuo nutu regerēt atqꝫ gubernarent. Sedde me certe decepti ſunt. Nam nunqͣꝫ apud me ualuit taleabiectiſſimoꝝ ſeruorum genus: nec tam mihi potueruntunꝗͣ in te dicere quicqͣꝫ aſperum: ut aut fidē mihi fecerint:aut mentē ꝑturbarint. Tandem acta ſunt (ut homines ſo-lent: alij creduli: alij coacti) & tranſacta plurima. Ea infectadici non poſſunt. Si meo es animo: recōcilianda eſt nobisgratia: tantūqꝫ in futura fide firmamēti collocandū: quātūſi fuiſſet ante hac: hæ cōtrouerſiæ non intercurriſſet. Id utuelis te unice obſecro ego me uelle facturūqꝫ teſtor oīs ſu-peros. Ex Mediolano. viij. Kalēdas Quintilis.¶ Synonyma recōciliandæ gratiæ.Reconciliet̉ inter nos īmortalis gratia.Poſt ſuperius odium nouiſſimum hoc recōciliet nos per-fecta gratia.Fiat reconciliatio inter nos gratiæ: quæ deleat e mētibusnoſtris odium omne.Subeat nos tanta pietas ut reconcilietur inter nos gratia:nec unꝗͣ amplius dirimat̉.Qui ſapiūt: nō ſemel: at ſæpius recōciliant gratiā.Cuius fuerint ſuperiorū inimicitiarū cauſæ: nō quæramꝰ:gratiā inter nos æternā recōciliemus.Abſit a nobis oīs furor: gratia ſit ꝑennis recōciliata.Nihil plus appeto ꝗͣ inter nos recōciliari gratiā.Vt eſt crebrius odium execrādum: ſic aſſiduæ gratiæ re-cōciliatio quærenda.Nemo bonꝰ diffugit unꝗͣ gratiæ recōciliandæ cōditionē.Reconciliatio gratiæ bonas indicat mentes.A recōcilianda gratia nō abhorrent: niſi mali.Fiat in noſtra gr̄a recōcilianda fœdus om̄e atqꝫ pactū: quomanifeſto cognoſcat̉ ipſam nunqͣꝫ diſſolui poſſe.