TITVLVS LXXIIICū nihil uideā tā eſſe nobis noſtriſqꝫ ꝓfuturum qͣꝫ gratiæinter nos cōciliationē: quæro abs te ut ei ſtudeamus.Fi nō neglexeris noſtræ cōciliationem gratiæ: nec inutiletibi fuerit: nec incōmodum mihi.¶ Titulus. lxxiij.¶ Ad reconciliandā gratiā familiaris.Tantū eſſe debet (ut Plato admonuit) beniuolētiæ cōpo Platoqͣ poſt conciliatā gratiā interuenerintnendæ uinculū: ut qͣodia: recōcilianda nō neget̉. Id ut in pleriſqꝫ nationibꝰ ui-dimus obſeruatum: in Romanis tamē imprimis aduerſusCarthaginē: quæ & ſi fœdifraga fuit ac fidifraga: rurſus aciterū impetrauit tertium uſqꝫ gratiæ recōciliandæ munꝰ.Fuere poſt conciliatā inter nos gratiā: uel tua uel noſtracauſa ſuſpitiones & ſimultates: Reconciliemꝰ eā te rogo:curemuſqꝫ ne quid in poſterū odij poſſit intercurrere. ExMediolano. x. Kalēdas Quintilis.¶ Ad reconciliandā gratiā familiariſſima.Deleamus e noſtris (ſi libet) mentibus inimicitiarū priſti-narū nouiſſimorūqꝫ cauſas odiorū: & inter nos gratiā reconciliemus: cum minus ſit turpe iudicandum: ſi totiensbeniuolētiæ cōtraxerimus pacta: qͣꝫ ſi maluerimus in iniu-rijs ꝑtinacius eē diuturni. Inimicitijs em̄ intereſt dæmon:reconciliandæ gratiæ deus ipſe. Hoc me perpetuo ſerua-turum promitto: Te autē ſpero nō negaturū. Ex Medio-lano. ix. kalendas Quintilis.¶ Ad reconciliandā gratiā Grauis.Et ſi legit̉ illud hiſtoriæ ueteris: Inimico reconciliato nonconfidas in æternum: ſic tn̄ intelligendū Auguſtinꝰ inter/ Auguſtinꝰpretatur: eum qui recōciliatus eſt: eſſe rurſus inimicū: quiinimicitias ut falleret: diſſimulaſſet: & gratiæ cōciliationēſimulaſſet. At ego diligentius illiud Homeri mecū animo Homerusuoluens: qd̓ ab inimicis potius amor eſt quærendus qͣꝫ abamicis odium: nihil magis appetij ꝗͣ ut perpetuo iungere-mur amicitiæ perfectæ uinculo: quod ſi quādo diſſutū eſtmagis ꝗͣ uel laceratū: uel diſciſſum: uel cuiꝰ cauſa factū ſit: