TITVLVS LXXIIII¶ Titulus. lxxiiij.¶ Ad ſe laudandū familiaris.Euis ſeipſum laudare nullū decere uideat̉: ſitqꝫ illud tri-to qd̓ uerbo dicit̉: Laus in ore ſordeſcit proprio: nihil eſtLaus ꝓpriatn̄ tam uniuerſale qd̓ nō admittat quicꝗͣ (ut Ariſtoteli pla-ſordet.cuit) exceptiōis. Nā qͣꝫ ego fuerim diliges in ſtudēdo ado-Ariſtotelesleſcens: dieqꝫ ac noctu uacauerim bonis artibus: hinc pōtintelligi qd̓ nondū annū quintū decimū fugiens docebampublice. Sobrie aūt uiuebā: inediæ non cedens nec algorinec æſtui: ſed in omni labore ſollertiſſimꝰ. Idētidē tibi cenſeo faciendū mi fili: ut mei nō deſinas eſſe æmulꝰ. Ex Me-diolano. vij. kalēdas Quintilis.¶ Ad ſe laudandū familiariſſima.Poſſem in te corrigēdo admonēdoqꝫ mi diſcipule: me plurimū laudare: docereqꝫ qͣꝫ eſſem ego laudatus ab omnibꝰhac ætate: ꝗͣ tu uix lr̄arū attigiſti bonarum cunabula. Quofit ut nō tā mei laudādi ꝗͣ tui cōmonēdi gr̄a: certo te ſcireuelim fuiſſe me in teneris annis tā ſtudioſū: ut maiori natunō fuerit multū deinceps laborādū: qd̓ ut puer nō prætermittas te unice rogo. Ex Ml̓o. vj. Kalēdas Quintilis.¶ Ad ſe laudandū grauis.Laudabat ſe Chiron apud Achillem: ut in Homero legit̉ Homerus& Ariſtoteles apud Alexandrū: non alia quidē de cauſa(nec em̄ ſe iactabant: uera loquebant̉) niſi ut diſcipulos adfimiles inflāmarēt laudes: & teneriora ingenia quaſi allice-rent ad imitandū. Ego autē qui non tibi minus afficior qͣꝫillis illi: poſſum etiā meis exemplis ſuꝑioris ætatis ad uirtutes inuitare atqꝫ ducere. Non em̄ cū erā eiuſdē ætatis ferecuius tu nunc es ornamentum: libidinibus uacabam: nonin laſciuijs educabar: non uiuebam molliter: ſed ꝗͣuis om-nia forent apud parētes mihi delicatiſſima: modeſtiſſimetamen degebam: nihilqꝫ curabam uæhemētius qͣꝫ nō eſſecum ijs æqualibus: in quibus uel impudicitiæ quicqͣꝫ uide-retur uel negligentiæ litterarum. Aderam cum ſenibuspræceptoribus quidem illis: a quibus & litteras ſimul: &